เกมตัดสินแชมป์ American League 1948 การต่อสู้ของ Indians และ Red Sox

เกมตัดสินแชมป์ (Tie-breaker game) ของ American League ในปี 1948 เป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ของ Major League Baseball (MLB) โดยเป็นการแข่งขันนัดเดียวเพื่อตัดสินผู้ชนะเลิศของ American League (AL) pennant หลังจากที่ทีม Cleveland Indians และ Boston Red Sox จบฤดูกาลปกติด้วยสถิติการชนะ-แพ้ที่เท่ากันคือ 96-58

พื้นหลังของฤดูกาล 1948

ในช่วงเริ่มต้นฤดูกาล 1948 มีการคาดการณ์ว่าจะเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดระหว่างทีม New York Yankees และ Boston Red Sox โดยมีเพียงนักเขียนกีฬาเพียงคนเดียวที่เลือกทีม Cleveland Indians ให้เข้าสู่ World Series อย่างไรก็ตาม การแข่งขันชิงแชมป์ดำเนินไปอย่างเข้มข้นตลอดทั้งฤดูกาล โดยในวันที่ 25 กันยายน ทั้งสามทีม (Indians, Red Sox และ Yankees) มีสถิติที่เท่ากันที่ 91-56

จนกระทั่งวันที่ 2 ตุลาคม Cleveland Indians ชนะ Detroit Tigers ทำให้พวกเขาการันตีอย่างน้อยการเสมอกันในอันดับหนึ่ง โดยในขณะเดียวกัน Boston Red Sox ก็เอาชนะ New York Yankees ได้ ทำให้ Yankees หลุดจากการแข่งขันชิงแชมป์ และเหลือเพียงสองทีมที่ต้องสู้กันต่อ

สรุปการแข่งขัน

เกมนี้จัดขึ้นในวันที่ 4 ตุลาคม 1948 ที่สนาม Fenway Park โดย Cleveland Indians เลือกใช้ rookie Gene Bearden เป็นตัวเริ่มเกม (starting pitcher) ในขณะที่ Boston Red Sox เลือกใช้ Denny Galehouse

ในอินนิงที่ 1 Indians Indians เริ่มต้นได้อย่างยอดเยี่ยม โดย Lou Boudreau ทำโฮมรันครั้งแรกของเกม ทำให้สกอร์เป็น 1-0 ก่อนที่ Red Sox จะตีตีกลับมาเสมอ 1-1 ในช่วงท้ายของอินนิง

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในอินนิงที่ 4 เมื่อ Indians ทำคะแนนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดย Ken Keltner ทำโฮมรัน 3 คะแนน ทำให้ทีมนำห่างเป็น 4-1 และ Lou Boudreau ทำโฮมรันครั้งที่สองของเกมในอินนิงที่ 5 ทำให้สกอร์เป็น 6-1

แม้ว่า Red Sox จะพยายามตีกลับมาในอินนิงที่ 6 โดย Bobby Doerr ทำโฮมรัน ทำให้สกอร์เป็น 6-3 แต่สุดท้าย Cleveland Indians ก็สามารถเอาชนะ Boston Red Sox ไปได้ด้วยคะแนน 8-3 และผ่านเข้าสู่ World Series 1948 ซึ่งพวกเขาเอาชนะ Boston Braves ได้ 4 เกมต่อ 2 เกม และคว้าแชมป์ World Series สมัยที่สองและครั้งล่าสุดของพวกเขา