อัลเบิร์ต พอลลาร์ด นักประวัติศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญยุคทิวดอร์

อัลเบิร์ต เฟรเดอริก พอลลาร์ด (Albert Frederick Pollard, 16 ธันวาคม ค.ศ. 1869 – 3 สิงหาคม ค.ศ. 1948) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษผู้มีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในประวัติศาสตร์ยุคทิวดอร์ (Tudor period) และมีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานวิชาประวัติศาสตร์ในฐานะสาขาวิชาการในสหราชอาณาจักร นอกจากนี้เขายังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมประวัติศาสตร์ (Historical Association) ในปี ค.ศ. 1906

ประวัติและการทำงาน

พอลลาร์ดเกิดที่เมืองไรด์ (Ryde) บนเกาะไวท์ (Isle of Wight) โดยสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนพอร์ตสมัธแกรมมาร์ (Portsmouth Grammar School), โรงเรียนเฟลสเตด (Felsted School) และวิทยาลัยจีซัส แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (Jesus College, Oxford) ซึ่งเขาได้รับเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในสาขาประวัติศาสตร์สมัยใหม่เมื่อปี ค.ศ. 1891

เส้นทางอาชีพทางวิชาการของเขาเริ่มต้นจากการเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการและผู้เขียนบทความให้กับพจนานุกรมชีวประวัติแห่งชาติ (Dictionary of National Biography - DNB) ในปี ค.ศ. 1893 ต่อมาในปี ค.ศ. 1903 ถึง 1931 เขาได้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์รัฐธรรมนูญ (Professor of Constitutional History) ที่วิทยาลัยมหาวิทยาลัยลอนดอน (University College London)

นอกเหนือจากงานสอน พอลลาร์ดมีบทบาทสำคัญในองค์กรวิชาการหลายแห่ง ได้แก่:

• เป็นสมาชิกของคณะกรรมาธิการด้านเอกสารทางประวัติศาสตร์ (Royal Commission on Historical Manuscripts)
• ร่วมก่อตั้งสมาคมประวัติศาสตร์ (Historical Association) ในปี ค.ศ. 1906
• เป็นบรรณาธิการวารสาร History ระหว่างปี ค.ศ. 1916–1922
• เป็นบรรณาธิการวารสาร Bulletin of the Institute of Historical Research ระหว่างปี ค.ศ. 1923–1939

ผลงานที่โดดเด่นและมีอิทธิพลอย่างมากในด้านการศึกษาคือหนังสือ The Evolution of Parliament ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1920 โดยเป็นตำราที่ช่วยให้ความรู้เกี่ยวกับพัฒนาการของรัฐสภาอังกฤษ

ทัศนะทางประวัติศาสตร์และข้อโต้แย้ง

พอลลาร์ดวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ยุคทิวดอร์ผ่านมุมมองทางการเมือง ผลงานสำคัญของเขา ได้แก่ Henry VIII (ค.ศ. 1905) และ The History of England from the Accession of Edward VI to the Death of Elizabeth, 1547–1603 (ค.ศ. 1910)

อย่างไรก็ตาม ข้อสรุปบางประการของเขาถูกตั้งคำถามโดยนักประวัติศาสตร์กลุ่มแก้ไข (Revisionist historians) ในเวลาต่อมา โดยเฉพาะประเด็นที่เขาระบุว่า "ความไร้บุตร (Sterility) คือจุดสรุปที่เด็ดขาดของรัชสมัยของพระนางแมรี" ซึ่งนักประวัติศาสตร์รุ่นหลังมองว่าเป็นการประเมินที่ต่ำเกินไปและพยายามนำเสนอภาพลักษณ์ของพระนางแมรีที่กว้างขวางและเป็นบวกมากขึ้น

นอกจากนี้ สมมติฐานของพอลลาร์ดที่ว่า นโยบายต่างประเทศของอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1514 ถึง 1529 ถูกขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาของโทมัส วูลซีย์ (Thomas Wolsey) ที่ต้องการจะเป็นพระสันตะปาปานั้น ก็ถูกโต้แย้งและไม่ได้รับการยอมรับในวงวิชาการปัจจุบัน พอลลาร์ดถูกจัดอยู่ในกลุ่มนักประวัติศาสตร์สายวิก (Whiggish school of history) ซึ่งเน้นการมองประวัติศาสตร์ในลักษณะของความก้าวหน้าทางรัฐธรรมนูญและการเมือง เช่นเดียวกับลูกศิษย์ของเขาคือ เจ. อี. นีล (J. E. Neale)

บทบาททางการเมืองและชีวิตส่วนตัว

พอลลาร์ดมีความสนใจทางการเมืองอย่างจริงจัง โดยเป็นสมาชิกพรรคเสรีนิยม (Liberal Party) และเคยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในนามตัวแทนของมหาวิทยาลัยลอนดอน ในการเลือกตั้งทั่วไปปี ค.ศ. 1922, 1923 และ 1924

หลังเกษียณอายุ พอลลาร์ดใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองมิลฟอร์ด-ออน-ซี (Milford-on-Sea) ในแฮมป์เชียร์ เขาเป็นบิดาของเกรแฮม พอลลาร์ด (Graham Pollard) บรรณารักษ์และผู้ขายหนังสือ และเป็นพ่อตาของเคย์ โบแชมป์ (Kay Beauchamp) นักรณรงค์สิทธิสตรีและคอมมิวนิสต์ นอกจากนี้ ลูกสาวของเขาที่ชื่อมาร์กาเร็ต ได้สมรสกับฮาโรลด์ เอ็ดจ์เวิร์ธ บัตเลอร์ (Harold Edgeworth Butler) นักคลาสสิก และเป็นมารดาของเซอร์ เดวิด บัตเลอร์ (Sir David Butler) นักรัฐศาสตร์ชื่อดัง