อนาโตล โบรยาร์ด นักวิจารณ์วรรณกรรมผู้ทรงอิทธิพลแห่งนิวยอร์ก

อนาโตล โบรยาร์ด (1920-1990) เป็นนักเขียน นักวิจารณ์วรรณกรรม และบรรณาธิการชาวอเมริกันที่มีผลงานโดดเด่นตลอดหลายทศวรรษ ผลงานของเขามีความหลากหลาย ตั้งแต่เรื่องสั้น ความเรียง และบทวิจารณ์ โดยเขาเป็นผู้เขียนที่ส่งผลต่อวงการวรรณกรรมอย่างมาก โดยเฉพาะในช่วงที่เขาทำงานเป็นนักวิจารณ์หนังสือประจำของ The New York Times เป็นเวลาเกือบ 15 ปี และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการ

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

โบรยาร์ดเกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1920 ที่เมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา โดยมีพ่อแม่เป็นชาวครีโอล (Louisiana Creole) เขาเติบโตในบรูคลิน นิวยอร์ก ซึ่งพ่อของเขาทำงานเป็นคนงานก่อสร้าง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โบรยาร์ดในวัย 21 ปี ได้สมัครเข้ากองทัพอากาศสหรัฐฯ และปฏิบัติหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ขนส่งกองกำลังในสมรภูมิแปซิฟิก หลังจากกลับมาในปี 1946 เขาได้ย้ายเข้าไปอยู่ในย่านกรีนวิชวิลเลจ (Greenwich Village) ซึ่งในขณะนั้นเป็นศูนย์กลางของปัญญาชนและศิลปินแนวโบฮีเมียน ซึ่งสภาพแวดล้อมนี้เองที่หล่อหลอมให้เขามีความทะเยอทะยานทางวรรณกรรมและเริ่มเขียนเรื่องสั้นและความเรียงส่งไปยังนิตยสารวรรณกรรมต่างๆ

เส้นทางอาชีพและการก้าวสู่ความสำเร็จ

จุดเริ่มต้นและ 'A Portrait of the Hipster'

โบรยาร์ดใช้ทุน GI Bill เพื่อเข้าเรียนที่ Brooklyn College และ The New School for Social Research ในแมนแฮตตัน โดยเขาได้เข้าสัมมนาด้านจิตวิเคราะห์ ซึ่งส่งผลต่อมุมมองในการวิเคราะห์วรรณกรรมของเขาในเวลาต่อมา

ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เขาอย่างมากคือความเรียงเรื่อง "A Portrait of the Hipster" (1948) ที่ตีพิมพ์ใน Partisan Review โดยในบทความนี้ โบรยาร์ดได้วิเคราะห์วัฒนธรรมย่อยของ "ฮิปสเตอร์" ที่กำลังเกิดขึ้นในกรีนวิชวิลเลจ เขาตั้งข้อสังเกตว่ากลุ่มคนที่เรียกตนเองว่าฮิปสเตอร์มักเป็นคนกลุ่มน้อยที่ต่อต้านระบบ และปัญญาชนหลายคนชื่นชมความขบถของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม โบรยาร์ดกลับมองว่าความพยายามที่จะแหกกฎเกณฑ์ของสังคมผ่านยาเสพติด ดนตรีแจ๊ส และการตัดขาดจากสังคมกระแสหลักนั้น ในที่สุดจะนำไปสู่รูปแบบการคล้อยตามแบบใหม่ โดยเขามองว่าฮิปสเตอร์ที่เคยเป็นปัจเจกชนผู้ไม่ยอมสยบ ได้กลายเป็นเพียง "กวีผู้โอ้อวด" ที่แสวงหาการยอมรับ ซึ่งมุมมองที่เฉียบคมนี้ทำให้เขาได้รับการยอมรับในฐานะเสียงใหม่ที่สำคัญในวงการวรรณกรรม

บทบาทนักวิจารณ์ที่ The New York Times

ในปี 1971 โบรยาร์ดได้รับโอกาสให้เขียนบทวิจารณ์หนังสือสำหรับ The New York Times ซึ่งเขากลายเป็นนักวิจารณ์ที่ทรงอิทธิพลอย่างมาก ด้วยสไตล์การเขียนที่เฉียบคม มีไหวพริบ และมีความเห็นที่ชัดเจน การประเมินของเขาสามารถส่งผลกระทบต่อยอดขายและการยอมรับของหนังสือเล่มนั้นๆ ได้อย่างมีนัยสำคัญ

ผลงานวิจารณ์ของเขาถูกรวบรวมไว้ในหนังสือ Aroused by Books (1974) และต่อมาเขาได้เขียนความเรียงส่วนตัวที่ได้รับคำชมอย่างมาก ซึ่งรวบรวมอยู่ใน Men, Women and Other Anticlimaxes (1980) ในปี 1984 เขาได้รับคอลัมน์ส่วนตัวใน New York Times Book Review และก้าวขึ้นเป็นบรรณาธิการในปี 1986

ช่วงสุดท้ายของชีวิตและการเผชิญหน้ากับความตาย

ในปี 1989 โบรยาร์ดได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก แม้ในช่วงที่เจ็บป่วย เขายังคงเขียนงานให้ Book Review อย่างต่อเนื่อง โดยเขียนคอลัมน์ "Noted With Pleasure" และความเรียง "About Books"

โบรยาร์ดใช้ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตในการเปลี่ยนมุมมองการวิจารณ์ของเขามาสู่การวิเคราะห์ความเจ็บป่วยและความตาย ซึ่งผลงานที่ตีพิมพ์หลังการเสียชีวิตของเขา เช่น Intoxicated by My Illness (1992) และ Kafka Was the Rage (1993) ได้สะท้อนถึงการต่อสู้ทางจิตวิญญาณและการเผชิญหน้ากับความจริงของชีวิตอย่างลึกซึ้ง