การต่อต้านชาวยิวในวอชิงตัน ดี.ซี.

ประวัติศาสตร์ของการต่อต้านชาวยิว (Antisemitism) ในวอชิงตัน ดี.ซี. มีรากฐานย้อนกลับไปถึงการก่อตั้งเขตปกครองพิเศษในช่วงศตวรรษที่ 18 โดยปรากฏในรูปแบบที่หลากหลาย ตั้งแต่การเลือกปฏิบัติเชิงโครงสร้างในด้านที่อยู่อาศัยในช่วงต้นถึงกลางศตวรรษที่ 20 ไปจนถึงการเพิ่มขึ้นของเหตุการณ์ความรุนแรงและวาทกรรมสร้างความเกลียดชังในศตวรรษที่ 21

การเลือกปฏิบัติทางที่อยู่อาศัยในศตวรรษที่ 20

ในช่วงต้นถึงกลางศตวรรษที่ 20 ชาวเยิวในวอชิงตัน ดี.ซี. ต้องเผชิญกับการเลือกปฏิบัติอย่างรุนแรงในการครอบครองที่อยู่อาศัย ย่านที่พักอาศัยของชาวคริสต์ผิวขาวจำนวนมากใช้ ข้อกำหนดจำกัดสิทธิ์ (Restrictive Covenants) เพื่อกีดกันไม่ให้ชาวเยิวสามารถซื้อหรือเช่าที่ดินในพื้นที่เหล่านั้นได้

การขยายตัวสู่ชานเมือง

เนื่องจากการถูกกีดกันในตัวเมือง นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชาวเยิวหลายรายจึงเลือกที่จะสร้างชุมชนในเขตชานเมืองของรัฐแมริแลนด์ เช่น มอนต์โกเมอรีเคาน์ตี้ (Montgomery County) และพรินซ์จอร์จเคาน์ตี้ (Prince George's County) ทั้งนี้ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชาวเยิวบางราย เช่น Sam Eig, Esther Eig, Morris Cafritz, Jack และ Abraham S. Kay, Carl M. Freeman และ Albert Small แม้จะยกเลิกข้อกำหนดที่กีดกันชาวเยิว แต่ยังคงใช้ข้อกำหนดทางเชื้อชาติเพื่อกีดกันชาวแอฟริกัน-อเมริกันและกลุ่มคนผิวสีอื่น ๆ ออกจากย่านที่พักอาศัยของคนผิวขาว

บทบาทของบริษัท W.C. and A.N. Miller

บริษัทอสังหาริมทรัพย์ W.C. and A.N. Miller ในเบเธสดา (Bethesda) เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ใช้ข้อกำหนดจำกัดสิทธิ์อย่างเข้มงวดเพื่อกีดกันทั้งชาวเยิวและคนผิวสีออกจากพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของวอชิงตัน ดี.ซี. รวมถึงชานเมืองอย่างเบเธสดา, เชวีเชส (Chevy Chase) และโพโทแมค (Potomac)

ในปี 1959 คณะกรรมาธิการสิทธิพลเมืองของสหรัฐฯ (U.S. Commission on Civil Rights) ได้รับคำให้การว่ามีการห้ามชาวเยิวเป็นเจ้าของที่ดินในพื้นที่ที่ควบคุมโดยบริษัท Miller โดยเฉพาะในย่าน Wesley Heights และ Sumner ส่วนย่าน Spring Valley ถูกระบุว่ามีความสำคัญเป็นพิเศษเนื่องจากมีผู้อยู่อาศัยที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก

ข้อกำหนดทั่วไปที่บริษัท Miller ใช้ระบุว่า "ห้ามมิให้ส่วนใดส่วนหนึ่งของที่ดินที่โอนนี้ ถูกใช้ ครอบครอง ขาย โอน หรือเช่า ให้แก่คนผิวดำ หรือบุคคลใดที่มีเชื้อสายผิวดำ หรือบุคคลในเชื้อชาติเซมิติก (Semitic race) ซึ่งรวมถึงชาวอาร์เมเนีย ชาวเยิว ชาวฮีบรู ชาวเปอร์เซีย และชาวซีเรีย..." อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ ข้อกำหนดนี้ถูกนำมาใช้เพื่อกีดกันชาวเยิวเป็นหลัก เนื่องจากในขณะนั้นวอชิงตัน ดี.ซี. และพื้นที่ชานเมืองไม่มีประชากรชาวอาร์เมเนียหรือชาวซีเรียในจำนวนที่มากนัก

การเลือกปฏิบัติเหล่านี้เริ่มสิ้นสุดลงหลังจากคำตัดสินของศาลฎีกาสหรัฐฯ ในคดี Shelley v. Kraemer (1948) ซึ่งระบุว่าข้อกำหนดจำกัดสิทธิ์ไม่สามารถบังคับใช้ได้ตามกฎหมาย และถูกสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดโดย พระราชบัญญัติที่อยู่อาศัยที่เป็นธรรมปี 1968 (Fair Housing Act of 1968)

สถานการณ์ในศตวรรษที่ 21

ในยุคปัจจุบัน การต่อต้านชาวยิวได้เปลี่ยนรูปแบบจากการเลือกปฏิบัติเชิงโครงสร้างไปสู่การเคลื่อนไหวของกลุ่มขวาจัดและเหตุการณ์ความรุนแรงเฉพาะหน้า

กลุ่มชาตินิยมผิวขาวและนีโอนาซี

ข้อมูลจาก Anti-Defamation League (ADL) ในปี 2022 ระบุว่ามีกลุ่มชาตินิยมผิวขาว 2 กลุ่มที่ดำเนินกิจกรรมในวอชิงตัน ดี.ซี. ได้แก่ Patriot Front และ Scott-Townsend Publishers โดยในปี 2021 กลุ่ม Patriot Front ซึ่งเป็นกลุ่มนีโอนาซี ได้ใช้สื่อโฆษณาชวนเชื่อเพื่อโจมตีธรรมศาลา (Synagogues) ในวอชิงตัน ดี.ซี. และสถาบันทางศาสนายิวในหลายรัฐ

ผลกระทบจากความขัดแย้งในฉนวนกาซา

ในช่วงปี 2023 และ 2024 ท่ามกลางสงครามในฉนวนกาซา สภาความสัมพันธ์ชุมชนเยิวแห่งวอชิงตัน (Jewish Community Relations Council of Greater Washington) รายงานว่ามีการขอความช่วยเหลือเพิ่มขึ้นอย่างมากจากผู้ปกครอง ครู และนักเรียน เนื่องจากเหตุการณ์ต่อต้านชาวยิวที่พุ่งสูงขึ้นทั้งในวอชิงตัน ดี.ซี. และพื้นที่ชานเมืองในรัฐแมริแลนด์และเวอร์จิเนีย

ตัวอย่างเหตุการณ์ที่รุนแรงเกิดขึ้นในเดือนธันวาคม 2023 เมื่อชายคนหนึ่งบุกโจมตีธรรมศาลา Kesher Israel ในย่านจอร์จทาวน์ (Georgetown) โดยการฉีดพ่นสารที่มีกลิ่นเหม็นใส่ผู้คน พร้อมกับตะโกนว่า "Gas the Jews!" (กวาดล้างชาวยิวด้วยแก๊ส) ก่อนจะถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมในเวลาต่อมา