แอริโซนา สโนว์โบวล์ รีสอร์ตสกีบนยอดเขาซานฟรานซิสโก

แอริโซนา สโนว์โบวล์ (Arizona Snowbowl) เป็นรีสอร์ตสกีบนเทือกเขาสูง (Alpine ski resort) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา บนยอดเขาซานฟรานซิสโก (San Francisco Peaks) ทางตอนเหนือของรัฐแอริโซนา โดยอยู่ห่างจากเมืองแฟลกสตาฟ (Flagstaff) ไปทางทิศเหนือประมาณ 15 ไมล์ (24 กิโลเมตร) พื้นที่ของรีสอร์ตครอบคลุมประมาณร้อยละ 1 ของยอดเขาซานฟรานซิสโก โดยมีเส้นทางสกีที่หันหน้าไปทางทิศตะวันตกและทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ลักษณะทางกายภาพและการดำเนินงาน

แอริโซนา สโนว์โบวล์ เริ่มดำเนินกิจการสกีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 โดยมีระดับความสูงของฐานรีสอร์ตอยู่ที่ 9,200 ฟุต (2,805 เมตร) เหนือระดับน้ำทะเล และมีจุดสูงสุดที่ลิฟต์ส่งขึ้นไปถึงที่ระดับ 11,500 ฟุต (3,505 เมตร) ส่งผลให้มีความต่างระดับของความสูง (Vertical drop) อยู่ที่ 2,300 ฟุต (700 เมตร) ซึ่งถือเป็นระดับที่สูงที่สุดในรัฐแอริโซนา

ในด้านสภาพอากาศ รีสอร์ตแห่งนี้มีปริมาณหิมะตกเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 260 นิ้ว (660 เซนติเมตร) ภายในรีสอร์ตประกอบด้วยอาคารที่พักและบริการหลัก 2 แห่ง คือ Hart Prairie Lodge และ Agassiz Lodge พร้อมด้วยลิฟต์เก้าอี้ (Chairlifts) 6 ตัว ซึ่งรวมถึงลิฟต์แบบความเร็วสูง (High-speed detachable chairlift) และลิฟต์แบบไฮบริดกอนโดลา/เก้าอี้ความเร็วสูง

ประวัติความเป็นมา

ประเพณีการเล่นสกีในพื้นที่แฟลกสตาฟเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1915 โดย Ole และ Pete Solberg ซึ่งใช้สกีไม้ทำเองในการไถลลงจากเนินเขา Mars Hill ต่อมาในปี ค.ศ. 1938 กรมป่าไม้สหรัฐฯ (US Forest Service) ได้อนุญาตให้มีการสร้างถนนและอาคารที่พักสำหรับสกีบริเวณไหล่เขาด้านตะวันตกของยอดเขาซานฟรานซิสโกในเขต Hart Prairie และในปี ค.ศ. 1941 Al Grasmoen และ Arnal Corporation ได้เข้าซื้อกิจการและสิ่งอำนวยความสะดวกของ Snowbowl เป็นการโอนย้ายใบอนุญาตการใช้ประโยชน์พิเศษครั้งแรกโดยนิติบุคคลเอกชน

ความขัดแย้งด้านความเชื่อและสิทธิทางศาสนา

แอริโซนา สโนว์โบวล์ ดำเนินการภายใต้ใบอนุญาตการใช้ประโยชน์พิเศษ (Special use permit) บนพื้นที่ 777 เอเคอร์ (3.14 ตารางกิโลเมตร) ซึ่งออกโดยกรมป่าไม้สหรัฐฯ และมีการต่ออายุทุก 40 ปี อย่างไรก็ตาม การพัฒนาพื้นที่รีสอร์ตได้นำไปสู่ความขัดแย้งอย่างรุนแรงกับกลุ่มชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกัน 13 เผ่าในภูมิภาค ซึ่งถือว่ายอดเขาซานฟรานซิสโกเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงเผ่า Dine (Navajo), Apache, Hualapai, Yavapai และ Hopi

ชนเผ่าเหล่านี้ใช้ยอดเขาซานฟรานซิสโกในการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับวัฏจักรของน้ำและชีวิต โดยเฉพาะเผ่า Hopi ที่อ้างว่าได้ตั้งถิ่นฐานในดินแดนแห่งนี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1150

ความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อมีการเสนอแผนขยายรีสอร์ตในปี ค.ศ. 1969 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 1979 เมื่อกรมป่าไม้สหรัฐฯ อนุมัติการสร้างอาคารที่พักใหม่ ถนนลาดยาง ลานจอดรถ ลิฟต์สกี 4 ตัว และเส้นทางสกีเพิ่มเติม 50 เอเคอร์ นำไปสู่การฟ้องร้องทางกฎหมายหลายครั้ง โดยคดีสำคัญคือ Wilson v. Block ซึ่งศาลตัดสินว่าการขยายรีสอร์ตอาจกระทบต่อความเชื่อของชนเผ่า แต่กรมป่าไม้สหรัฐฯ ได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติพื้นฐานของพระราชบัญญัติเสรีภาพทางศาสนาของชาวอินเดียนแดงปี ค.ศ. 1978 (American Indian Religious Freedom Act of 1978) แล้ว

ข้อพิพาทเรื่องการผลิตหิมะเทียม

ในปี ค.ศ. 2008 เกิดข้อพิพาทเรื่องการใช้ "น้ำรีไซเคิลระดับ Class A+" (Reclaimed water) เพื่อผลิตหิมะเทียม ซึ่งกลุ่มนักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมและชนเผ่าพื้นเมืองคัดค้านเนื่องจากกังวลเรื่องการปนเปื้อนและผลกระทบต่อสุขภาพ รวมถึงคุณภาพน้ำในลำธาร แม้ว่าในตอนแรกศาลอุทธรณ์ภาค 9 จะตัดสินให้ชนเผ่าชนะคดี แต่ภายหลังคำตัดสินถูกกลับคำสั่ง และศาลสูงสุดของสหรัฐฯ ได้ปฏิเสธคำร้องของชนเผ่าในปี ค.ศ. 2009 ส่งผลให้รีสอร์ตสามารถดำเนินการติดตั้งท่อส่งน้ำรีไซเคิลและผลิตหิมะเทียมได้ในปี ค.ศ. 2011