Barrow-wight วิญญาณร้ายแห่งเนินหลุมศพใน Middle-earth

Barrow-wight คือสิ่งมีชีวิตกึ่งวิญญาณที่น่าสะพรึงกลัวในโลก Middle-earth ของ J.R.R. Tolkien โดยปรากฏตัวในนวนิยายเรื่อง The Lord of the Rings ในฐานะศัตรูที่เกือบจะพรากชีวิตของเหล่าฮอบบิททั้งสี่ในขณะที่พวกเขาเดินทางผ่านเนินหลุมศพ (Barrow-downs)

ต้นกำเนิดและแรงบันดาลใจ

Tolkien ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้าง Barrow-wight จากตำนานนอร์ส (Norse mythology) โดยเฉพาะเรื่องราวของ draugrs หรือวิญญาณคนตายที่ยังคงสถิตอยู่ในร่างและเฝ้าสมบัติในหลุมศพ นอกจากนี้ นักวิชาการยังพบความคล้ายคลึงกันระหว่างการคลายมนตร์ของ Barrow-wight กับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายในมหากาพย์ Beowulf ซึ่งมีการบุกเข้าไปในเนินหลุมศพของมังกรเพื่อนำสมบัติออกมา

ความหมายของชื่อ

คำว่า Barrow หมายถึงเนินดินที่ใช้เป็นหลุมศพในยุคหินใหม่ ส่วนคำว่า Wight มาจากภาษาอังกฤษโบราณ (wiht) ซึ่งหมายถึงบุคคลหรือสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา เมื่อรวมกันจึงหมายถึง "สิ่งมีชีวิตแห่งเนินหลุมศพ" ซึ่ง Tolkien อธิบายว่าเป็นสิ่งมีชีวิต "undead" หรือผู้ที่ไม่ตาย ซึ่งสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้ว แต่ยังคงมีความแข็งแกร่งและความพยาบาทเหนือธรรมชาติ

บทบาทใน The Lord of the Rings

ในเนื้อเรื่อง วิญญาณร้ายเหล่านี้ถูกส่งมายังเนินหลุมศพโดย Witch-king of Angmar เพื่อป้องกันไม่ให้มีการฟื้นฟูอาณาจักร Cardolan ของชาว Dúnedain ที่ล่มสลายไป โดยพวกมันได้เข้าสิงร่างโครงกระดูกของชาว Dúnedain และชาว Edain จากยุคที่หนึ่ง

เมื่อโฟรโด แบ็กกินส์ และเพื่อนๆ หลงเข้าไปในเนินหลุมศพ พวกเขาถูกมนตร์สะกดของ Barrow-wight ทำให้ตกอยู่ในภวังค์และเกือบจะถูกฝังทั้งเป็น โฟรโดสามารถต้านทานมนตร์ได้และใช้ดาบเล่มเล็กตัดมือของวิญญาณร้ายจนขาด ก่อนจะร้องเรียกให้ Tom Bombadil มาช่วยให้รอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้

สรุปคุณลักษณะของ Barrow-wight