ประวัติ Boog Powell ตำนานผู้เล่นตำแหน่ง First Base ของ Baltimore Orioles
สรุปใจความสำคัญ
- ได้รับรางวัล American League MVP ในปี 1970
- คว้าแชมป์ World Series 2 สมัย ร่วมกับทีม Baltimore Orioles (1966, 1970)
- เป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ทำโฮมรันได้มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ตลอดกาลของทีม Baltimore Orioles
- ติดทีม All-Star 4 สมัยติดต่อกัน ระหว่างปี 1968 ถึง 1971
John Wesley "Boog" Powell (เกิดวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1941) เป็นอดีตนักเบสบอลอาชีพชาวอเมริกัน ผู้สร้างชื่อเสียงโด่งดังในฐานะผู้เล่นตำแหน่ง First Baseman และ Left Fielder ในเมเจอร์ลีกเบสบอล (MLB) ระหว่างปี 1961 ถึง 1977 โดยเขามีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในยุคทองของทีม Baltimore Orioles ซึ่งสามารถคว้าแชมป์ American League ได้ถึง 4 ครั้ง และแชมป์ World Series 2 ครั้ง ในช่วงปี 1966 ถึง 1971
จุดเริ่มต้นและชีวิตวัยเยาว์
Powell เกิดที่เมือง Lakeland รัฐฟลอริดา เขาเริ่มฉายแววความสามารถด้านเบสบอลตั้งแต่เด็ก โดยได้เล่นให้กับทีมประจำเมืองในการแข่งขัน Little League World Series ปี 1954 ต่อมาเมื่อครอบครัวย้ายไปอยู่ที่ Key West เขาได้นำทีมโรงเรียนมัธยม Key West High School คว้าแชมป์ระดับรัฐในปี 1959
สำหรับฉายา "Boog" นั้นมาจากคุณพ่อของเขา ซึ่งอธิบายว่าในทางตอนใต้ของสหรัฐฯ มักเรียกเด็กที่ซุกซนว่า "buggers" และคุณพ่อได้ย่อคำนี้ให้เหลือเพียง "Boog" จนกลายเป็นชื่อที่เขารู้จักกันทั่วโลกในเวลาต่อมา
เส้นทางอาชีพกับ Baltimore Orioles
Powell เซ็นสัญญากับ Baltimore Orioles ในปี 1959 ในฐานะนักกีฬาอิสระ (Amateur Free Agent) โดยมีเรื่องราวที่น่าสนใจคือการที่ทีม Orioles และ St. Louis Cardinals ตกลงกันด้วยการ "โยนเหรียญ" เพื่อตัดสินว่าทีมใดจะได้สิทธิ์ในการยื่นข้อเสนอให้ Powell แทนที่จะเกิดสงครามการประมูลราคา ซึ่งผลปรากฏว่า Orioles เป็นฝ่ายชนะและได้ตัวเขามาร่วมทีมด้วยเงินโบนัส 25,000 ดอลลาร์
ความสำเร็จในช่วงแรกและการก้าวสู่ระดับโลก
หลังจากผ่านการฝึกฝนในลีกระดับไมเนอร์ (Minor League) Powell ได้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ในปี 1961 ในช่วง 3 ฤดูกาลแรกเขาเล่นในตำแหน่ง Left Fielder แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมาเล่นตำแหน่ง First Base ในปี 1965 ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เขาโดดเด่นยิ่งขึ้น
- ปี 1964: เขาเป็นผู้นำใน American League ด้วยค่า Slugging Percentage ที่ .606 และทำโฮมรันได้สูงสุดถึง 39 ครั้ง
- ปี 1966: เขาพาทีมคว้าแชมป์ World Series โดยการกวาดชัยชนะเหนือ Los Angeles Dodgers 4 เกมรวด และเขายังเป็นผู้เล่นที่มีค่าเฉลี่ยการตี (Batting Average) สูงที่สุดในซีรีส์นั้นที่ .357
- ปี 1970: เป็นปีที่รุ่งโรจน์ที่สุดของเขา โดยได้รับรางวัล American League Most Valuable Player (MVP)
สถิติและเกียรติประวัติ
ตลอดอาชีพการเล่น 17 ฤดูกาล Powell ลงเล่นทั้งหมด 2,042 เกม ทำโฮมรันได้ 339 ครั้ง และมีจำนวน Run Batted In (RBI) ถึง 1,187 ครั้ง นอกจากนี้เขายังติดทีม All-Star ถึง 4 ครั้ง (1968–1971) และได้รับการบรรจุเข้าสู่ Baltimore Orioles Hall of Fame ในปี 1979
| รางวัลและเกียรติประวัติ | ปีที่ได้รับ |
|---|---|
| แชมป์ World Series | 1966, 1970 |
| American League MVP | 1970 |
| ติดทีม All-Star | 1968, 1969, 1970, 1971 |
| Baltimore Orioles Hall of Fame | 1979 |
หลังจากออกจากทีม Orioles เขายังได้ร่วมเล่นให้กับทีม Cleveland Indians (1975–1976) และ Los Angeles Dodgers (1977) ก่อนจะแขวนไม้เบสบอลอย่างเป็นทางการ
คำถามที่พบบ่อย
Boog Powell เล่นในตำแหน่งใดบ้าง?
เขาเล่นในตำแหน่ง First Baseman และ Left Fielder ในช่วงเริ่มต้นอาชีพ
ฉายา "Boog" ของเขามาจากไหน?
มาจากคำว่า "buggers" ที่คุณพ่อของเขาใช้เรียกเด็กซุกซนในทางตอนใต้ของสหรัฐฯ แล้วย่อให้เหลือเพียง "Boog"
ความสำเร็จสูงสุดในอาชีพของ Boog Powell คืออะไร?
การได้รับรางวัล MVP ของ American League ในปี 1970 และการคว้าแชมป์ World Series 2 ครั้งกับ Baltimore Orioles
