นักร้องเสียงโซปราโนเด็กชาย ลักษณะและประวัติศาสตร์ของเสียงเทรเบิล

นักร้องเสียงโซปราโนเด็กชาย (Boy Soprano) หรือที่ในภาษาอังกฤษแบบบริติชเรียกว่า เสียงเทรเบิล (Boy Treble) คือนักร้องชายวัยเยาว์ที่มีช่วงเสียงอยู่ในระดับโซปราโน ซึ่งเป็นช่วงเสียงที่สูงที่สุดในบรรดาประเภทเสียงทั้งหมด โดยคำว่า "เทรเบิล" (Treble) มีรากศัพท์มาจากภาษาละตินว่า triplum ซึ่งใช้ในบทเพลงโมเท็ต (Motet) ช่วงศตวรรษที่ 13 และ 14 เพื่อระบุถึงช่วงเสียงที่สามและสูงที่สุด ซึ่งร้องอยู่เหนือแนวเสียงเทเนอร์ (Tenor) และอัลโต (Alto)

ประวัติและที่มาของคำเรียก

ในประเพณีทางศาสนาของนิกายแองกลิกันและคาทอลิกในอังกฤษ ซึ่งในอดีตไม่อนุญาตให้เด็กหญิงหรือผู้หญิงร้องเพลงในคณะนักร้องประสานเสียงของโบสถ์ นักร้องเด็กชายจะถูกเรียกว่า "เทรเบิล" แทนที่จะเรียกว่าโซปราโน อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันคำว่า "Boy Trebles" เริ่มเป็นที่นิยมใช้มากขึ้น และรวมถึงเด็กหญิงที่มีเสียงสูงด้วยเช่นกัน

สำหรับคำว่า "Boy Soprano" นั้น มีจุดเริ่มต้นมาจาก เฮนรี สตีเฟน คัตเลอร์ (Henry Stephen Cutler) นักวิชาการและผู้อำนวยการคณะนักร้องประสานเสียง Cecilian Choir ในนิวยอร์ก ซึ่งนำคำนี้มาใช้เรียกทั้งสมาชิกคณะนักร้องและนักร้องเดี่ยวที่เป็นเด็กชายเมื่อต้องจัดการแสดงในหอประชุมสาธารณะ โดยมีการบันทึกการใช้คำนี้ครั้งแรกในงานเทศกาลประสานเสียงที่ Irving Hall นิวยอร์ก เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1866

ลักษณะทางสรีรวิทยาและช่วงเสียง

โดยทั่วไป นักร้องเสียงเทรเบิลจะมีช่วงเสียงที่สะดวกในการร้องตั้งแต่โน้ต A3 (ต่ำกว่า Middle C) ไปจนถึง F5 (สูงกว่า Middle C ประมาณหนึ่งช่วงครึ่งอ็อกเทฟ) ซึ่งเทียบเท่ากับช่วงเสียงของนักร้องชายเสียงบาริโทน (Baritone) แต่สูงขึ้นไปหนึ่งอ็อกเทฟ

อย่างไรก็ตาม ในบทเพลงบางประเภท โดยเฉพาะบทเพลงของคริสตจักรแองกลิกัน มักจะต้องการโน้ตที่สูงขึ้นไปถึง G5 หรือ A5 และนักร้องบางคนสามารถร้องได้สูงถึงโน้ต High C (C6) ซึ่งถือเป็นโน้ตตัดสินสำหรับประเภทเสียงโซปราโน นอกจากนี้ นักร้องบางคนอาจใช้ Whistle Register เพื่อร้องโน้ตที่สูงขึ้นไปอีก แต่ในทางดนตรีประสานเสียงทั่วไป การเขียนโน้ตที่สูงกว่า High C นั้นพบได้น้อยมาก

การเปลี่ยนแปลงของเสียงในช่วงวัยเจริญพันธุ์

เมื่อเด็กชายเข้าสู่ช่วงวัยเจริญพันธุ์ คุณภาพเสียงจะเริ่มเปลี่ยนแปลงและมีความแตกต่างจากเสียงของเด็กหญิง โดยเสียงจะเริ่มมีความกังวานแบบผู้ชายก่อนที่ระดับเสียงจะลดต่ำลง ช่วงเวลาสั้นๆ นี้ทำให้เกิดโทนเสียงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งเป็นเหตุผลที่นักร้องเสียงโซปราโนเด็กชายได้รับความนิยมอย่างมากในดนตรีทางศาสนาและดนตรีทางโลก

เมื่อกล่องเสียง (Larynx) เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง จะเกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "เสียงแตกหนุ่ม" (Voice breaking) ซึ่งทำให้เด็กชายไม่สามารถร้องโน้ตสูงๆ ที่จำเป็นสำหรับบทเพลงในระดับโซปราโนได้อีกต่อไป

ปัจจัยที่มีผลต่ออายุของการเปลี่ยนเสียง

มีการสังเกตว่าในสมัยก่อน นักร้องเสียงโซปราโนเด็กชายมักจะมีอายุเฉลี่ยมากกว่าในปัจจุบัน ตัวอย่างเช่น ฟรานซ์ โยเซฟ ไฮเดิน (Franz Joseph Haydn) ยังคงเป็นนักร้องเสียงโซปราโนที่ยอดเยี่ยมจนถึงช่วงวัยรุ่นตอนต้น หรือ เออร์เนสต์ ลอฟ (Ernest Lough) ที่บันทึกเสียงเพลง "Hear My Prayer" เมื่ออายุ 15 ปี และเสียงเริ่มเปลี่ยนเมื่ออายุประมาณ 17-18 ปี

ในปัจจุบัน การที่เด็กชายจะสามารถร้องเสียงโซปราโนได้จนถึงช่วงวัยรุ่นตอนปลายนั้นพบได้ยากขึ้น ซึ่งมีสมมติฐานว่าอาจเกิดจากปัจจัยด้านโภชนาการในประเทศพัฒนาแล้วที่มีโปรตีนและวิตามินมากขึ้น ทำให้เข้าสู่ช่วงวัยเจริญพันธุ์เร็วขึ้น รวมถึงการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการฝึกสอนเสียงในอาสนวิหารและการปรับระดับเสียงมาตรฐาน (Concert Pitch) ให้สูงขึ้น ซึ่งส่งผลให้เด็กชายส่วนใหญ่ไม่สามารถร้องเสียงโซปราโนได้เกินอายุ 13 หรือ 14 ปี