เขื่อนกันคลื่นกลางโตเกียว (Central Breakwater) เกาะเทียมและพื้นที่สีเขียวแห่งอ่าวโตเกียว

เขื่อนกันคลื่นกลางโตเกียว (Central Breakwater) หรือในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า Chūō bōhatei เป็นเขื่อนกันคลื่นและเกาะเทียมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในอ่าวโตเกียว โดยตั้งอยู่ติดกับสะพานโตเกียวเกตบริดจ์ (Tokyo Gate Bridge) ซึ่งเป็นจุดสังเกตที่สำคัญของพื้นที่นี้

ประวัติการก่อสร้างและการพัฒนา

เขื่อนกันคลื่นกลางโตเกียวเริ่มก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2516 โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อใช้เป็นสถานที่กำจัดขยะจากกรุงโตเกียว ซึ่งนำไปสู่การสร้างเกาะเทียมสองแห่งในอ่าวโตเกียว ได้แก่ พื้นที่ถมทะเลด้านใน (Inner Landfill) และ พื้นที่ถมทะเลด้านนอก (Outer Landfill)

ในปี พ.ศ. 2554 พื้นที่รวมของเกาะทั้งสองแห่งมีขนาด 377 เฮกตาร์ และมีการคาดการณ์ว่าในอนาคตจะมีพื้นที่รวมสูงสุดถึง 989 เฮกตาร์

ข้อพิพาทด้านเขตอำนาจศาล

เป็นเวลาเกือบ 4 ทศวรรษที่เขตโคโตะ (Koto) และเขตโอตะ (Ota) มีข้อพิพาทเรื่องเขตอำนาจศาลเหนือเกาะเทียมเหล่านี้ โดยทั้งสองเขตต่างอ้างสิทธิ์ในพื้นที่เพื่อเหตุผลที่แตกต่างกัน:

• เขตโคโตะ: อ้างว่าขยะที่นำมาถมทะเลถูกขนส่งผ่านเขตโคโตะ และการให้เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตจะเป็นการตอบแทนชาวเมืองที่ต้องทนกับความลำบากในการขนส่ง
• เขตโอตะ: อ้างว่าพื้นที่บริเวณเขื่อนกันคลื่นนี้เคยเป็นพื้นที่ทำฟาร์มสาหร่ายโนริของชาวเมืองโอตะ และควรได้รับการจัดการร่วมกับสนามบินฮาเนดะซึ่งอยู่ในเขตโอตะ

ข้อพิพาทนี้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2562 เมื่อศาลแขวงโตเกียวตัดสินให้พื้นที่ถมทะเล 79.3% ตกเป็นของเขตโคโตะ และ 20.7% ตกเป็นของเขตโอตะ ซึ่งทางเขตโอตะได้ยอมรับคำตัดสินโดยไม่มีการอุทธรณ์

การตั้งชื่อเกาะ

หลังจากคำตัดสินของศาล พื้นที่ฝั่งตะวันตกที่ตกเป็นของเขตโอตะได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า เรวะจิมะ (Reiwajima) เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2563 หลังจากเปิดรับข้อเสนอชื่อจากสาธารณชน ส่วนฝั่งตะวันออกของเขตโคโตะยังคงใช้ชื่อ ซีฟอเรสต์ (Sea Forest) หรือ Umi no Mori ตามที่คุ้นเคย

บทบาทในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

เขื่อนกันคลื่นกลางโตเกียวถูกวางแผนให้เป็นหนึ่งในสถานที่จัดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 โดยมีการจัดสรรพื้นที่ดังนี้:

• พื้นที่ถมทะเลด้านใน: ใช้เป็นสนามขี่ม้าวิบาก (Sea Forest Cross-Country Course)
• พื้นที่ถมทะเลด้านนอก: เดิมทีวางแผนให้เป็นสนามจักรยานภูเขา (Sea Forest Mountain Bike Course) แต่ภายหลังได้ย้ายไปที่เมืองอิซุ จังหวัดชิซูโอกะ
• ทางน้ำซีฟอเรสต์ (Sea Forest Waterway): ทางน้ำระหว่างเกาะทั้งสองถูกใช้สำหรับการแข่งขันพายเรือและคายัค

ปัจจุบัน พื้นที่เหล่านี้ได้รับการวางแผนให้คงไว้เป็นพื้นที่นันทนาการและพื้นที่สีเขียวสำหรับชาวเมืองโตเกียวหลังจบการแข่งขัน