ศาสนาคริสต์ ความเชื่อ ความศรัทธา และประวัติศาสตร์

ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาแบบอับราฮัมมอนิธีอิสม์ (Abrahamic monotheistic religion) ซึ่งมีพื้นฐานมาจากคัมภีร์ไบเบิลและคำสอนของพระเยซู โดยเชื่อว่าพระเยซูทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า และทรงฟื้นคืนพระชนม์หลังจากถูกตรึงกางเขน ซึ่งเป็นไปตามคำพยากรณ์ในพันธสัญญาเดิม และถูกบันทึกไว้ในพันธสัญญาใหม่

รากฐานและความเชื่อหลัก

ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในโลก โดยมีผู้ศรัทธามากกว่า 2.3 พันล้านคน หรือประมาณ 28.8% ของประชากรโลก ความเชื่อหลักที่ส่วนใหญ่ของนิกายต่างๆ ยึดถือร่วมกันคือ พระเยซูทรงเป็น Logos incarnated (พระวาทะทรงสภาพมนุษย์) ผู้ทรงกระทำพันธกิจและทรงยอมรับความทุกข์ทรมานและสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนเพื่อความรอดพ้นของมนุษยชาติ ซึ่งข้อความนี้เรียกว่า "ข่าวดี" (Gospel)

พระตรีเอกภาพ (The Trinity)

ศาสนาคริสต์ส่วนใหญ่เชื่อในพระเจ้าองค์เดียวในสามพระบุคคลลึกลับลึกซึ้ง ได้แก่:

• พระบิดา: ผู้สร้างสรรค์โลกและจักรวาล
• พระบุตร: พระเยซูคริสต์ ผู้ทรงไถ่บาปให้แก่มนุษย์
• พระวิญญาณบริสุทธิ์: ผู้ทรงนำทางและนำทางจิตวิญญาณ

ประวัติศาสตร์และการขยายตัว

ศาสนาคริสต์เริ่มต้นในศตวรรษที่ 1 หลังจากพระเยซูสิ้นพระชนม์ โดยเริ่มจากเป็นนิกายหนึ่งในศาสนายิว (Judaic sect) ภายใต้การปกครองของโรมันในแคว้นจูเดีย จากนั้นเหล่าสาวกของพระเยซูได้เผยแผ่ความเชื่อนี้ออกไปทั่วบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก แม้จะมีการเบียดเบียนอย่างหนักในยุคแรก

การยอมรับในจักรวรรดิโรมัน

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ทรงทำให้ศาสนาคริสต์ไม่เป็นความผิดทางกฎหมายในปี ค.ศ. 313 ด้วย พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลาน (Edict of Milan) และในปี ค.ศ. 325 ทรงเรียกประชุมสภาแห่งไนเซีย (Council of Nicaea) เพื่อกำหนดหลักความเชื่อ (Creed) และรวบรวมศาสนาคริสต์ยุคแรกให้เป็นปึกแผ่น จนกลายเป็นศาสนาประจำชาติของจักรวรรดิโรมันในช่วงปี ค.ศ. 380

การแบ่งแยกนิกาย

ประวัติศาสตร์ของศาสนาคริสต์มีการแบ่งแยกนิกายครั้งสำคัญดังนี้:

• การแบ่งแยกตะวันออก-ตะวันตก (East-West Schism): เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1054 ทำให้เกิดการแยกตัวของศาสนจักรคาทอลิกและศาสนจักรคริสต์นิกายออร์โธดอกซ์
นิกายโปรเตสแตนต์ (Protestantism) แยกตัวออกมาจากศาสนจักรคาทอลิกในช่วงศตวรรษที่ 16 ในยุคการปฏิรูปศาสนา (Reformation)

นิกายหลักในศาสนาคริสต์