การให้การในคดีอาญา

ในทางกฎหมาย การให้การ (Plea) คือการตอบสนองของจำเลยต่อข้อกล่าวหาในคดีอาญา ซึ่งเป็นขั้นตอนสำคัญในกระบวนการยุติธรรมเพื่อให้ศาลทราบว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้อกล่าวหาที่ถูกฟ้องร้อง

รูปแบบพื้นฐานของการให้การ

โดยทั่วไป จำเลยสามารถให้การได้ในสองรูปแบบหลัก คือ:

• การให้การว่ามีความผิด (Guilty Plea): จำเลยยอมรับว่าได้กระทำความผิดตามข้อกล่าวหา
• การให้การว่าไม่มีความผิด (Not Guilty Plea): จำเลยปฏิเสธข้อกล่าวหา ซึ่งจะนำไปสู่การพิจารณาคดีเพื่อพิสูจน์ความจริง

การให้การรูปแบบพิเศษ

ในบางเขตอำนาจศาล มีการให้การรูปแบบอื่นที่นอกเหนือจากสองรูปแบบข้างต้น เช่น:

• Nolo Contendere (No Contest): การให้การว่า "ไม่คัดค้าน" ซึ่งจำเลยไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธความผิด แต่ยอมรับผลทางกฎหมายเสมือนการรับสารภาพ มักใช้ในสหรัฐอเมริกาเพื่อป้องกันไม่ให้คำรับสารภาพถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานในคดีแพ่ง
• Alford Plea: การให้การในสหรัฐอเมริกาที่จำเลยยืนยันว่าตนเองไม่ได้ทำผิด แต่ยอมรับว่าหลักฐานของอัยการมีน้ำหนักเพียงพอที่ศาลจะตัดสินว่ามีความผิด
• No Case to Answer: การให้การในสหราชอาณาจักรที่ระบุว่าพยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะดำเนินคดีต่อไปได้

ความแตกต่างระหว่างระบบกฎหมาย

ระบบคอมมอนลอว์ (Common Law)

ในระบบคอมมอนลอว์ หากศาลยอมรับการให้การว่ามีความผิด จำเลยจะถูกตัดสินว่ามีความผิดทันที และศาลจะดำเนินการกำหนดโทษต่อไป นอกจากนี้ยังมีระบบ การต่อรองคำให้การ (Plea Bargaining) ซึ่งเป็นการตกลงกันระหว่างอัยการและจำเลย เพื่อให้จำเลยยอมรับสารภาพแลกกับการลดโทษหรือการถอนฟ้องในบางข้อหา ซึ่งพบได้บ่อยมากในสหรัฐอเมริกา

ระบบซีวิลลอว์ (Civil Law)

ในระบบซีวิลลอว์ คำสารภาพของจำเลยถูกปฏิบัติเช่นเดียวกับพยานหลักฐานชิ้นหนึ่ง การสารภาพเพียงอย่างเดียวไม่สามารถนำไปสู่การตัดสินความผิดได้ทันที และไม่ทำให้พนักงานอัยการพ้นหน้าที่ในการนำเสนอพยานหลักฐานอื่น ๆ ต่อศาลเพื่อพิสูจน์ความผิดของจำเลย

ประเด็นทางกฎหมายและประวัติศาสตร์

การนิ่งเฉย (Standing Mute)

ในอดีตของระบบคอมมอนลอว์ หากจำเลยปฏิเสธที่จะให้การ (Standing Mute) จะถือเป็นเรื่องร้ายแรง ในบางกรณีมีการใช้การทรมานเพื่อให้จำเลยยอมให้การ เช่น การกดทับร่างกาย (Pressing) จนกว่าจะยอมพูดหรือเสียชีวิต ซึ่งการบังคับให้การด้วยการทรมานถูกยกเลิกไปในปี ค.ศ. 1772

ในปัจจุบัน ตามกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาของสหรัฐอเมริกา หากจำเลยปฏิเสธที่จะให้การ หรือพยายามให้การในรูปแบบที่ไม่เป็นไปตามกฎหมาย ศาลจะบันทึกว่าจำเลย "ให้การปฏิเสธ" โดยอัตโนมัติ เพื่อให้กระบวนการพิจารณาคดีดำเนินต่อไปได้

มาตรฐานการรับสารภาพในสหรัฐอเมริกา

เพื่อให้การรับสารภาพมีผลสมบูรณ์ ตามบรรทัดฐานของศาลฎีกาสหรัฐฯ ในคดี Johnson v. Zerbst (1938) การให้การว่ามีความผิดต้องเกิดขึ้นอย่าง "รู้ตัว สมัครใจ และมีสติสัมปชัญญะ" (Knowingly, Voluntarily and Intelligently) โดยศาลจะมีการซักถามจำเลย (Plea Colloquy) เพื่อยืนยันว่าจำเลยเข้าใจสิทธิของตนและผลของการรับสารภาพอย่างแท้จริง