Deuteronomist ผู้เขียนและแนวคิดทางเทววิทยาในคัมภีร์ไบเบิล

Deuteronomist (ตัวย่อ Dtr หรือ D) เป็นคำที่ใช้เรียกทั้งเอกสารต้นฉบับที่เป็นรากฐานของบทหลัก (บทที่ 12–26) ในหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ (Book of Deuteronomy) หรืออาจหมายถึง "โรงเรียน" หรือกลุ่มผู้เขียนที่ผลิตหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติทั้งหมด รวมถึงประวัติศาสตร์ดิวเทอโรโนมิก (Deuteronomistic history) ซึ่งประกอบด้วยหนังสือโยชูวา, ผู้วินิจฉัย, ซามูเอล, กษัตริย์ และหนังสือเยเรมีย์

ความแตกต่างระหว่าง Deuteronomic และ Deuteronomistic

ในทางวิชาการ บางครั้งมีการใช้คำว่า "Deuteronomic" และ "Deuteronomistic" สลับกัน แต่หากมีการแยกแยะ คำว่า Deuteronomic จะหมายถึงส่วนแกนกลางของหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ ในขณะที่ Deuteronomistic จะครอบคลุมทั้งหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติและส่วนประวัติศาสตร์ทั้งหมด

การวิเคราะห์แหล่งที่มาและบริบททางประวัติศาสตร์

นักวิชาการด้านการวิพากษ์แหล่งที่มา (Source Criticism) เห็นพ้องกันว่าประวัติศาสตร์ดิวเทอโรโนมิกเกิดขึ้นแยกจากหนังสือปฐมกาล, อพยพ, เลวีนิติ และกันดารวิถี (ซึ่งอิงตามแหล่งข้อมูลแบบ Priestly และ Jahwist) และแยกจากหนังสือพงศาวดาร นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่างานเขียนเหล่านี้เกิดขึ้นในช่วงการถูกเนรเทศไปบาบิโลน (ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล) โดยเป็นการปรับปรุงเนื้อหาของ Tetrateuch และหนังสือเยเรมีย์

ภูมิหลังและการพัฒนาของแนวคิด

การเติบโตของแนวคิดดิวเทอโรโนมิกสามารถสรุปได้ตามลำดับเหตุการณ์ดังนี้:

• หลังปี 722 ก่อนคริสตกาล: หลังจากการล่มสลายของอาณาจักรอิสราเอลโดยจักรวรรดิแอสซีเรีย ผู้ลี้ภัยได้เดินทางลงใต้มายังยูดาห์ พร้อมนำความเชื่อที่ว่าพระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าองค์เดียวที่ควรรับใช้ ซึ่งเป็นแนวคิดใหม่ในขณะนั้น
• ปี 640 ก่อนคริสตกาล: เกิดวิกฤตการณ์เมื่อกษัตริย์อาโมนแห่งยูดาห์ถูกลอบปลงพระชนม์ นำไปสู่การขึ้นครองราชย์ของกษัตริย์โยสิยาห์ในวัย 8 พรรษา
• ปี 622 ก่อนคริสตกาล: ในช่วงที่อำนาจของแอสซีเรียเสื่อมถอย กษัตริย์โยสิยาห์ได้เริ่มโครงการปฏิรูปศาสนา โดยใช้รูปแบบเริ่มแรกของเฉลยธรรมบัญญัติ (บทที่ 5–26) ในลักษณะของพันธสัญญาระหว่างยูดาห์และพระยาห์เวห์
• ปี 586 ก่อนคริสตกาล: การทำลายกรุงเยรูซาเล็มโดยชาวบาบิโลนและการถูกเนรเทศนำไปสู่การสะท้อนทางเทววิทยาว่า อิสราเอลไม่ซื่อสัตย์ต่อพระยาห์เวห์ และการเนรเทศคือการลงโทษจากพระเจ้า
• ปี 540 ก่อนคริสตกาล: เมื่อจักรวรรดิอะคีเมนิด (เปอร์เซีย) เริ่มเรืองอำนาจ หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติจึงได้รับบทนำใหม่และถูกนำไปรวมกับหนังสือประวัติศาสตร์เพื่อเป็นบทนำทางเทววิทยา

ผลงานของกลุ่ม Deuteronomist

หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ (Deuteronomy)

หนังสือเล่มนี้ก่อตัวขึ้นผ่านกระบวนการที่ซับซ้อนตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 ถึงต้นศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ประกอบด้วยบทนำทางประวัติศาสตร์, บทนำ, ประมวลกฎหมายดิวเทอโรโนมิก (Deuteronomic Code), คำอวยพรและคำสาปแช่ง และบทสรุป

แกนกลางของหนังสือคือประมวลกฎหมายในบทที่ 12–26 ซึ่งเชื่อกันว่าถูกค้นพบในพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็มสมัยกษัตริย์โยสิยาห์ และถูกใช้เพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับโครงการปฏิรูปทางศาสนา

ประวัติศาสตร์ดิวเทอโรโนมิก (Deuteronomistic History)

คำนี้ถูกบัญญัติขึ้นในปี 1943 โดย Martin Noth นักวิชาการชาวเยอรมัน เพื่ออธิบายที่มาของหนังสือโยชูวา, ผู้วินิจฉัย, ซามูเอล และกษัตริย์ โดย Noth เสนอว่าผู้เขียนคนเดียวในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล เป็นผู้รวบรวมเนื้อหาเพื่ออธิบายการล่มสลายของเยรูซาเล็มผ่านมุมมองทางเทววิทยาของหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ

ต่อมา Frank Moore Cross ได้เสนอแบบจำลอง "การแก้ไขสองครั้ง" (Dual Redaction) โดยระบุว่า:

1. Dtr1: เขียนขึ้นในปลายศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล เพื่อสนับสนุนการปฏิรูปของกษัตริย์โยสิยาห์ โดยเน้นความแตกต่างระหว่างอาณาจักรเหนือที่ชั่วร้ายและยูดาห์ที่เคร่งครัด
2. Dtr2: แก้ไขเพิ่มเติมในสมัยการเนรเทศ เพื่อเตือนถึงพันธสัญญาที่ถูกทำลายและการลงโทษที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับอาณาจักรยูดาห์