ดอน บอลเวก นักเบสบอลอาชีพชาวอเมริกัน

ดอน บอลเวก (Donald Raymond Bollweg; 12 กุมภาพันธ์ 1921 – 26 พฤษภาคม 1996) เป็นอดีตนักเบสบอลอาชีพชาวอเมริกัน ผู้ซึ่งลงเล่นในเมเจอร์ลีกเบสบอล (MLB) ทั้งหมด 195 เกม โดยรับหน้าที่ในตำแหน่งผู้เล่นเบสหนึ่ง (First Baseman) และตัวตีสำรอง (Pinch Hitter) ให้กับทีมต่างๆ ระหว่างปี 1950 ถึง 1955

ประวัติช่วงต้นและการเริ่มต้นอาชีพ

บอลเวกเกิดที่เมืองวีตัน รัฐอิลลินอยส์ เขาเป็นผู้เล่นที่ถนัดทั้งการขว้างและการตีด้วยมือซ้าย มีส่วนสูง 6 ฟุต 1 นิ้ว (1.85 เมตร) และน้ำหนัก 190 ปอนด์ (86 กิโลกรัม)

เขาเริ่มเซ็นสัญญาอาชีพฉบับแรกกับทีม เซนต์หลุยส์ คาร์ดินัลส์ (St. Louis Cardinals) ในปี 1942 โดยเริ่มต้นในระดับ Class D ของลีกไมเนอร์ แต่ต้องหยุดพักการเล่นเพื่อเข้ารับการปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพบกสหรัฐฯ และกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

หลังสิ้นสุดสงคราม บอลเวกกลับมาเล่นเบสบอลอีกครั้งในปี 1946 โดยใช้เวลาสองฤดูกาลกับทีมฮิวสตันในระดับ Double-A และหนึ่งฤดูกาลกับทีมโรเชสเตอร์ในระดับ Triple-A ก่อนที่จะได้เปิดตัวในเมเจอร์ลีก (MLB) เมื่ออายุ 29 ปี ในเดือนกันยายน 1950 อย่างไรก็ตาม เขาได้ลงเล่นให้กับทีมคาร์ดินัลส์เพียง 10 เกมในช่วงปลายปี 1950 และต้นปี 1951

ความสำเร็จกับทีม New York Yankees

ในวันที่ 14 พฤษภาคม 1951 บอลเวกถูกเทรดไปยังทีม นิวยอร์ก แยงกี้ส์ (New York Yankees) และถูกส่งไปเล่นให้กับทีมแคนซัสซิตี้ บลูส์ (Kansas City Blues) ในระดับ Triple-A ซึ่งเขาทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมด้วยการตีเฉลี่ย (Batting Average) สูงกว่า .300 ทั้งในปี 1951 และ 1952 โดยในปี 1952 เขาได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า (MVP) ของลีก American Association

ผลงานที่โดดเด่นในระดับไมเนอร์ลีกส่งผลให้เขาได้ขึ้นมาเล่นในทีมชุดใหญ่ของแยงกี้ส์ในปี 1953 ซึ่งเป็นปีที่เขาประสบความสำเร็จสูงสุดในอาชีพ โดยทำหน้าที่เป็นผู้เล่นเบสหนึ่งสำรองและตัวตีสำรอง ในฤดูกาลนั้น แยงกี้ส์คว้าแชมป์ American League และคว้าแชมป์ World Series เป็นปีที่ 5 ติดต่อกัน บอลเวกลงเล่น 70 เกมในลีก AL โดยเป็นตัวจริงในตำแหน่งเบสหนึ่ง 34 เกม ทำสถิติตีได้ 46 ฮิต และโฮมรัน 6 ครั้ง ด้วยค่าเฉลี่ยการตี .297

ในรอบ World Series ปี 1953 ซึ่งแยงกี้ส์เอาชนะบรูคลิน ดอดเจอร์ส ได้ใน 6 เกม บอลเวกถูกส่งลงมาเป็นตัวตีสำรองในเกมที่ 3 และ 4 และลงเล่นในตำแหน่งเกมรับแทน จอห์นนี่ ไมซ์ ในอินนิ่งที่ 9 ของเกมที่ 6 ซึ่งเป็นเกมตัดสินแชมป์

ช่วงปลายอาชีพและการเกษียณ

เดือนธันวาคม 1953 บอลเวกถูกเทรดไปยังทีม ฟิลาเดลเฟีย แอธเลติกส์ (Philadelphia Athletics) ในข้อตกลงแลกเปลี่ยนผู้เล่น 11 คน โดยในปี 1954 เขาแบ่งเวลาการลงเล่นตำแหน่งเบสหนึ่งร่วมกับ ลู ลิมเมอร์

ในปี 1955 ทีมแอธเลติกส์ย้ายฐานที่ตั้งไปยังเมืองแคนซัสซิตี้ (Kansas City Athletics) บอลเวกได้ลงเล่นในเกมเหย้าครั้งแรกของทีมที่สนาม Municipal Stadium โดยทำ 1 ฮิต และขับแต้มได้ 2 รันในฐานะตัวตีสำรอง แต่หลังจากนั้นเขาก็ลงเล่นได้ไม่มากนัก และถูกส่งกลับไปยังลีกไมเนอร์อีกครั้งในวันที่ 10 พฤษภาคม 1955

บอลเวกเล่นให้กับทีมระดับสูงในไมเนอร์ลีกอีก 4 ทีมในช่วงปี 1955–1956 ก่อนจะประกาศเกษียณจากเบสบอลอาชีพหลังจากเล่นมานาน 15 ปี (รวมเวลา 12 ฤดูกาล) โดยสถิติรวมในเมเจอร์ลีกของเขาคือ การลงเล่น 195 เกม ตีเฉลี่ย .243 ทำได้ 110 ฮิต, 22 ดับเบิล, 7 ทริปเปิล, 11 โฮมรัน และขับแต้มได้ 53 RBI

หลังเกษียณ บอลเวกกลับไปยังรัฐอิลลินอยส์และทำงานในด้านอสังหาริมทรัพย์และประกันภัย เขาเสียชีวิตที่เมืองวีตันในปี 1996 ขณะอายุ 75 ปี หลังจากป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองเมื่อ 3 ปีก่อนหน้า