ระบบเศรษฐกิจของอังกฤษในยุคกลาง

เศรษฐกิจของอังกฤษในช่วงยุคกลาง เริ่มตั้งแต่การรุกรานของชาวนอร์มันในปี ค.ศ. 1066 จนถึงการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ในปี ค.ศ. 1509 มีรากฐานสำคัญอยู่ที่เกษตรกรรม แม้ว่าระบบเศรษฐกิจแบบตลาดในท้องถิ่นจะมีความสำคัญต่อผู้ผลิตมาตั้งแต่ก่อนการรุกรานก็ตาม สถาบันของชาวนอร์มัน รวมถึงระบบแรงงานติดที่ดิน (Serfdom) ได้ถูกนำมาปรับใช้ทับซ้อนกับระบบเดิมที่มีการทำนาแบบเปิด (Open fields) และเมืองที่เจริญรุ่งเรืองซึ่งมีส่วนร่วมในการค้าระหว่างประเทศ

การเติบโตและการขยายตัว (ศตวรรษที่ 12-13)

ในช่วงศตวรรษที่ 12 และ 13 เศรษฐกิจอังกฤษมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่วนหนึ่งได้รับแรงผลักดันจากการเพิ่มขึ้นของประชากร จากประมาณ 1.5 ล้านคนในช่วงที่มีการจัดทำสมุดสำรวจสำมะโนประชากรโดมส์เดย์ (Domesday Book) ในปี ค.ศ. 1086 เพิ่มขึ้นเป็น 4 ถึง 5 ล้านคนในปี ค.ศ. 1300

ภาคเกษตรกรรมและทรัพยากร

อังกฤษยังคงเป็นเศรษฐกิจที่พึ่งพาเกษตรกรรมเป็นหลัก โดยมีการตรากฎหมายเพื่อรับรองสิทธิของเจ้าของที่ดินรายใหญ่และหน้าที่ของแรงงานติดที่ดิน มีการบุกเบิกพื้นที่ป่าของกษัตริย์เพื่อนำมาใช้ในการผลิตอาหารเลี้ยงประชากรที่เพิ่มขึ้น และผลิตขนสัตว์เพื่อส่งออกไปยังยุโรป

การค้าและสถาบันทางเศรษฐกิจ

มีการสร้างเมืองใหม่หลายร้อยแห่ง ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งสมาคมช่างฝีมือ (Guilds) และงานแสดงสินค้าตามกฎบัตร (Charter fairs) นอกจากนี้ กลุ่มนายทุนชาวเยิวที่เข้ามาพร้อมกับวิลเลียมผู้พิชิต และคณะนักบวชซิสเตอร์เซียน (Cistercian) และออกัสตินเนียน (Augustinian) มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการขับเคลื่อนการค้าขนสัตว์ทางตอนเหนือของประเทศ

วิกฤตการณ์และการเปลี่ยนแปลง (ศตวรรษที่ 14-15)

การเติบโตทางเศรษฐกิจเริ่มชะลอตัวในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 เนื่องจากปัญหาประชากรล้น การขาดแคลนที่ดิน และความเสื่อมโทรมของดิน จากนั้นอังกฤษต้องเผชิญกับวิกฤตซ้อนวิกฤต:

• ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ (Great Famine) ค.ศ. 1315–17: ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อเศรษฐกิจและทำให้การเติบโตของประชากรหยุดชะงัก
• กาฬโรค (Black Death) ค.ศ. 1348: คร่าชีวิตประชากรไปประมาณครึ่งหนึ่ง ซึ่งส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อโครงสร้างเศรษฐกิจหลังโรคระบาด

ผลจากกาฬโรคทำให้ภาคเกษตรกรรมหดตัวลง ค่าจ้างแรงงานสูงขึ้นในขณะที่ราคาสินค้าลดลง ส่งผลให้ระบบที่ดินแบบเดิม (Demesne system) ล่มสลาย และเปลี่ยนผ่านสู่ระบบการเช่าที่ดินด้วยเงินสด (Cash rents) ซึ่งเป็นรากฐานของระบบฟาร์มสมัยใหม่

การเปลี่ยนผ่านสู่ยุคเริ่มแรกของสมัยใหม่

ในศตวรรษที่ 15 อุตสาหกรรมผ้าของอังกฤษเติบโตขึ้นอย่างมาก เกิดชนชั้นพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่ดำเนินธุรกิจระหว่างประเทศ โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ลอนดอนและทางตะวันตกเฉียงใต้ แทนที่เมืองทางตะวันออกที่เคยรุ่งเรืองในอดีต ระบบการค้าใหม่นี้ทำให้งานแสดงสินค้าระหว่างประเทศลดบทบาทลง และเกิดการก่อตั้งบริษัทที่ได้รับกฎบัตร (Chartered company) พร้อมกับการพัฒนาด้านโลหะวิทยาและการต่อเรือ ซึ่งถือเป็นจุดสิ้นสุดของเศรษฐกิจยุคกลางและก้าวเข้าสู่ยุคเศรษฐกิจสมัยใหม่ตอนต้น