เหตุการณ์มุบาฮะละฮ์ การเผชิญหน้าระหว่างศาสดามุฮัมมัดและคริสต์ศาสนิกชนแห่งนัจรัน

เหตุการณ์มุบาฮะละฮ์ (อาหรับ: مُبَاهَلَة, romanized: mubāhala แปลว่า 'การสาปแช่งซึ่งกันและกัน') คือความพยายามในการยุติข้อพิพาททางเทววิทยาระหว่างชาวมุสลิมและชาวคริสต์ในช่วงประมาณปี ค.ศ. 632 โดยการขอให้พระเจ้าทรงสาปแช่งผู้ที่พูดเท็จ การโต้แย้งนี้เกิดขึ้นที่เมืองเมดินา ในคาบสมุทรอาหรับ ระหว่างคณะตัวแทนคริสเตียนจากเมืองนัจรันและศาสดามุฮัมมัด ซึ่งได้เสนอทางออกนี้เมื่อการสนทนาเกี่ยวกับธรรมชาติของพระเยซู (ว่าทรงเป็นมนุษย์หรือพระเจ้า) ถึงจุดทางตัน

นิรุกติศาสตร์ของคำว่า มุบาฮะละฮ์

คำว่า มุบาฮะละฮ์ (mubahala) มาจากรากศัพท์ภาษาเซมิติก B-H-L ซึ่งหมายถึง 'การสาปแช่ง' โดยคำนาม al-bahl สามารถหมายถึง 'คำสาป' หรือ 'การขาดแคลนน้ำ' นอกจากนี้ยังหมายถึง 'การถอนความเมตตาออกจากผู้ที่โกหกหรือพูดเท็จ' ในทางปฏิบัติ การทำมุบาฮะละฮ์คือการกล่าวคำสาบานแบบมีเงื่อนไข เช่น "ขอให้ข้าพเจ้าถูกสาปแช่งหาก..." พร้อมกับการกล่าวคำปฏิญาณเพื่อชำระล้างจิตใจ ซึ่งในนิติศาสตร์อิสลาม (Fiqh) การมุบาฮะละฮ์ยังคงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่ชอบธรรมในการแก้ไขข้อพิพาท

ลำดับเหตุการณ์และการเจรจา

ในช่วงปี ฮ.ศ. 9 (ค.ศ. 631–632) ศาสดามุฮัมมัดได้ส่งจดหมายเชิญบุคคลสำคัญในภูมิภาคให้เข้ารับอิสลาม ซึ่งรวมถึงบิชอปของชุมชนคริสเตียนในนัจรัน ต่อมาคณะตัวแทนชาวคริสต์จากนัจรันได้เดินทางมายังเมืองเมดินาในช่วงปี ฮ.ศ. 8, 9 หรือ 10 เพื่อตรวจสอบข้อกล่าวอ้างเรื่องความเป็นศาสดาของท่าน

จากการบันทึกระบุว่าคณะตัวแทนนำโดย Abd al-Masih, Abu al-Harith ibn Alqama และ Sayyid ibn al-Harith ซึ่งในที่สุดได้มีการบรรลุข้อตกลงสันติภาพ โดยชาวคริสเตียนตกลงที่จะจ่ายภาษีรายปี (จิซยะฮ์) แต่ไม่ต้องเปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลาม และไม่ต้องเข้าร่วมในแคมเปญทางทหารของมุสลิม โดยยังคงมีอำนาจในการบริหารกิจการภายในของตนเอง ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสนธิสัญญาฉบับแรกๆ ในประวัติศาสตร์อิสลาม อย่างไรก็ตาม ในสมัยของเคลิฟะฮ์อุมัร (ครองราชย์ ค.ศ. 634–644) ชาวคริสต์แห่งนัจรันได้ถูกขับออกจากคาบสมุทรอาหรับ

การเผชิญหน้าในมุบาฮะละฮ์

ในระหว่างการพำนักที่เมดินา ศาสดามุฮัมมัดและคณะตัวแทนคริสเตียนได้โต้เถียงกันเรื่องธรรมชาติของพระเยซู โดยฝ่ายคริสเตียนปฏิเสธความเชื่อทางอิสลามที่ว่าพระเยซูทรงเป็นเพียงมนุษย์ ตามที่ปรากฏในอัลกุรอาน บทที่ 3 โองการที่ 59 ซึ่งเปรียบเทียบการสร้างอาดัมกับการสร้างพระเยซูว่าทั้งคู่ถูกสร้างขึ้นโดยคำสั่งของพระเจ้า

เมื่อการโต้เถียงไม่สามารถหาข้อสรุปได้ ศาสดามุฮัมมัดจึงเสนอให้ทำมุบาฮะละฮ์ โดยการนำครอบครัวและผู้ติดตามมาเผชิญหน้ากันและขอให้พระเจ้าสาปแช่งฝ่ายที่พูดเท็จ ซึ่งเหตุการณ์นี้มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับชาวมุสลิมชีอะฮ์ เนื่องจากศาสดามุฮัมมัดได้นำ ฟาติมะฮ์ (บุตรสาว), อะลี (บุตรเขย), ฮะซัน และ ฮุเซน (หลานชาย) มาร่วมด้วย การที่บุคคลเหล่านี้ถูกเลือกให้เป็นตัวแทนของศาสดามุฮัมมัดในการพิสูจน์ความจริง จึงถูกตีความว่าเป็นการยกระดับสถานะทางศาสนาและเป็นการยืนยันถึงความใกล้ชิดและความสำคัญของครอบครัวศาสดา (Ahl al-Bayt) ในความเชื่อของชีอะฮ์

ตามประเพณีอิสลามส่วนใหญ่ คณะตัวแทนคริสเตียนได้ถอนตัวจากการท้าทายนี้และเลือกที่จะเจรจาสันติภาพแทน ไม่ว่าจะเป็นในทันทีหรือหลังจากที่ศาสดามุฮัมมัดเดินทางมาพร้อมกับครอบครัวของท่านแล้วก็ตาม เหตุการณ์นี้มีความเชื่อมโยงกับอัลกุรอาน บทที่ 3 โองการที่ 61 (Verse of Mubahala)