การเลือกตั้งในจักรวรรดิออตโตมัน ประวัติศาสตร์การเมืองการปกครอง

ในช่วงปลายของจักรวรรดิออตโตมัน รัฐบาลได้มีการนำระบบประชาธิปไตยมาใช้ในบางส่วน เพื่อปรับปรุงการบริหารราชการแผ่นดินและสร้างความมั่นคงให้กับรัฐ โดยมีการจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปสำหรับ สภาผู้แทนราษฎร (Chamber of Deputies) ซึ่งเป็นสภาล่างของสมัชชาใหญ่แห่งออตโตมัน (General Assembly) โดยมีการเลือกตั้งทั้งหมด 7 ครั้ง ในช่วงสองยุคสำคัญ ได้แก่ ยุคปฐมรัฐธรรมนูญ (First Constitutional Era: 1877–1878) และยุคทุติยรัฐธรรมนูญ (Second Constitutional Era: 1908–1920)

การเลือกตั้งทั่วไปของออตโตมัน

การเลือกตั้งทั่วไปถูกนำมาใช้เพื่อสร้างความชอบธรรมในการปกครองและกระจายอำนาจ โดยมีการจัดเลือกตั้งในครั้งสำคัญดังนี้:

• การเลือกตั้งทั่วไปครั้งที่ 1 และ 2 ในปี 1877
• การเลือกตั้งทั่วไปในปี 1908
• การเลือกตั้งทั่วไปในเดือนเมษายน 1912
• การเลือกตั้งทั่วไปในเดือนตุลาคม 1912 (ซึ่งถูกยกเลิก)
• การเลือกตั้งทั่วไปในปี 1914
• การเลือกตั้งทั่วไปในปี 1919
• การเลือกตั้งทั่วไปในปี 1920

การเลือกตั้งระดับท้องถิ่นและการปฏิรูป Tanzimat

การเลือกตั้งท้องถิ่นเป็นส่วนสำคัญของความพยายามในการปฏิรูปการบริหารของรัฐที่เรียกว่า Tanzimat โดยเฉพาะหลังกลางศตวรรษที่ 19 แม้ว่าสุลต่านจะยังคงเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด แต่มีการจัดตั้ง สภาทั่วไปของจังหวัด (Meclis-i Umumi-i Vilayet) และ สภาเทศบาล (Belediye Meclisi) เพื่อให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการปกครองระดับท้องถิ่น

สภาเหล่านี้ทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่ผู้ว่าราชการจังหวัดในเรื่องต่างๆ เช่น งานสาธารณะ ภาษี และงบประมาณ โดยประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งและตัวแทนที่ได้รับเลือกจากชุมชนทางศาสนาต่างๆ (millets) แม้ว่ามักจะถูกแทรกแซงโดยระบบราชการและครอบงำโดยกลุ่มชนชั้นนำในท้องถิ่น แต่การเลือกตั้งเหล่านี้ถือเป็นรากฐานสำคัญที่นำไปสู่การเลือกตั้งระดับชาติในเวลาต่อมา

การเลือกตั้งภายในชุมชนทางศาสนา (Millet System)

นอกจากการเลือกตั้งระดับรัฐแล้ว ชุมชนทางศาสนาหรือ millet ยังมีการเลือกตั้งภายในเพื่อบริหารจัดการกิจการภายในของตนเอง:

สภาแห่งชาติอาร์เมเนีย (Armenian National Assembly)

จัดตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งชาติอาร์เมเนียปี 1863 ซึ่งได้รับความเห็นชอบจากสุลต่าน โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือสมาชิกชายของคริสตจักรเกรกอเรียนอาร์เมเนียที่เสียภาษี การเลือกตั้งนี้มีตัวแทน 140 คน (นักบวช 20 คน และฆราวาส 120 คน) อย่างไรก็ตาม การเป็นตัวแทนนั้นหนักไปทางกรุงคอนสแตนตินโนเปิล ซึ่งเป็นที่ตั้งของตัวแทนฆราวาส 80 คน และนักบวชทั้งหมด ทำให้ประชากรในจังหวัดต่างๆ ได้รับการเป็นตัวแทนที่น้อยกว่าความเป็นจริง

สภาทั่วไปของชาวยิว (Jewish General Assembly)

สภาแห่งชาติยิว (Meclis-i Cismani) จัดตั้งขึ้นภายใต้สำนักงานของหัวหน้ารับบี (Hahambaşı) เพื่อบริหารกิจการที่ไม่เกี่ยวข้องกับศาสนาของชุมชน เช่น การเงิน การศึกษา ทรัพย์สิน และสถาบันการกุศล สิทธิการเลือกตั้งมักจำกัดอยู่เพียงสมาชิกชายที่เสียภาษีในกรุงคอนสแตนตินโนเปิล แม้ว่าชุมชนยิวจะถูกควบคุมโดยรัฐบาลกลางอย่างเข้มงวดที่สุดเมื่อเทียบกับชุมชนกรีกและอาร์เมเนีย แต่การเลือกตั้งเหล่านี้ช่วยให้เกิดการปกครองตนเองในระดับชุมชนและสร้างประสบการณ์ทางการเมืองภายในระบบราชการของออตโตมัน