เอลิซา แกบเบิร์ต กวีและนักวิจารณ์วรรณกรรมร่วมสมัย

เอลิซา แกบเบิร์ต (Elisa Gabbert) (เกิดปี ค.ศ. 1979) เป็นกวี นักเขียนความเรียง และนักวิจารณ์ชาวอเมริกันที่มีบทบาทสำคัญในวงการวรรณกรรมร่วมสมัย เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้เขียนคอลัมน์ "On Poetry" สำหรับหนังสือพิมพ์ The New York Times และเป็นเจ้าของผลงานรวมบทกวีและความเรียงหลายเล่มที่ได้รับการยอมรับในระดับสากล

ประวัติและการศึกษา

แกบเบิร์ตเติบโตในเมืองเอลปาโซ รัฐเท็กซัส เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยไรซ์ (Rice University) โดยวิชาเอกด้านภาษาศาสตร์และวิทยาศาสตร์พุทธิปัญญา (Linguistics and Cognitive Sciences) ในช่วงเวลาที่ศึกษาอยู่ที่นี่ เธอได้รับอิทธิพลอย่างมากจากกวี Susan Wood ซึ่งเธอระบุว่าเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการผลักดันให้เธอเข้าสู่เส้นทางอาชีพนักเขียนและตัดสินใจศึกษาต่อในระดับปริญญาโท

ต่อมาเธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านการเขียนเชิงสร้างสรรค์ (MFA in Creative Writing) จากวิทยาลัยเอเมอร์สัน (Emerson College) ในช่วงนี้เธอได้ร่วมงานกับ Kathleen Rooney ในการเขียนหนังสือเล่มเล็ก (chapbooks) หลายเล่ม เช่น That Tiny Insane Voluptuousness (2008) และ The Kind of Beauty That Has Nowhere to Go (2013)

เส้นทางอาชีพและผลงานด้านกวีนิพนธ์

แกบเบิร์ตเริ่มต้นเส้นทางกวีนิพนธ์ด้วยผลงานเล่มแรก The French Exit (2010) ซึ่งตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ขนาดเล็ก Birds, LLC และได้รับคำชมว่าเป็นผลงานที่โดดเด่นและมีความชัดเจนในเป้าหมายของการนำเสนอ

ระหว่างปี ค.ศ. 2013 ถึง 2018 เธอได้ตีพิมพ์ผลงานกับสำนักพิมพ์ Black Ocean Press อีก 3 เล่ม ได้แก่:

• The Self Unstable (2013) ซึ่ง Teju Cole ได้ยกย่องให้เป็นหนึ่งในหนังสือที่ดีที่สุดของปี 2013 ในบทวิจารณ์ส่งท้ายปีของ The New Yorker
• L’Heure Bleue, or the Judy Poems (2016) ซึ่งเขียนขึ้นจากมุมมองของตัวละครที่ชื่อ จูดี้ จากบทละครเรื่อง The Designated Mourner ของ Wallace Shawn
• The Word Pretty (2018)

ในปี ค.ศ. 2022 เธอออกผลงานรวมบทกวี Normal Distance (Soft Skull Press) ซึ่งได้รับการคัดเลือกให้อยู่ใน Indie Gift Guide ของสมาคมผู้ขายหนังสืออเมริกัน (American Booksellers Association) และเป็นหนึ่งในหนังสือที่น่าจับตามองที่สุดแห่งปีของ Literary Hub

งานเขียนความเรียงและการวิจารณ์

แกบเบิร์ตมีบทบาทโดดเด่นในฐานะนักวิจารณ์และนักเขียนความเรียง โดยในปี ค.ศ. 2020 เธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นคอลัมนิสต์ด้านกวีนิพนธ์ของ The New York Times ต่อจาก David Orr ที่ดำรงตำแหน่งนี้มานานถึง 15 ปี

ผลงานความเรียงที่สำคัญ ได้แก่ The Unreality of Memory (2020) ซึ่งได้รับรางวัล Finalist ของ Colorado Book Award และได้รับเลือกเป็น Editor's Choice ของ The New York Times โดยเนื้อหาในเล่มนี้มุ่งเน้นไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างภัยพิบัติและการรับรู้ของมนุษย์ โดยเฉพาะประเด็นเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (Climate Catastrophe)

นอกจากนี้ ผลงานเล่มล่าสุด Any Person Is the Only Self (2024) ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล PEN/Diamonstein-Spielvogel Award for the Art of the Essay และติดอันดับหนังสือที่น่าสนใจในปี 2024 ของหลายสำนัก เช่น The Washington Post และ Paste

ประเด็นถกเถียง "Should White Men Stop Writing?"

ในปี ค.ศ. 2015 ขณะที่เธอเป็นคอลัมนิสต์ให้คำปรึกษาของ Electric Literature แกบเบิร์ตได้เขียนบทความชื่อ "Should White Men Stop Writing?" เพื่อตอบคำถามของกวีชายผิวขาวที่กังวลเรื่องสิทธิพิเศษของตนเองในสังคม เธอแนะนำให้เขายังคงเขียนต่อไป แต่ให้มองว่าเป็นการ "ชดเชยคาร์บอน" (carbon offsets) โดยการอ่านงานของนักเขียนกลุ่มผู้ถูกกดขี่ให้มากขึ้น และปรับพฤติกรรมในการส่งงานให้บรรณาธิการ

บทความนี้ก่อให้เกิดการถกเถียงอย่างกว้างขวางในชุมชนวรรณกรรม โดยมีสื่ออย่าง The Atlantic และ National Review เข้ามาวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งทาง National Review มองว่าทัศนะของเธอทำลายความเป็นสากลของศิลปะ ในขณะที่แกบเบิร์ตโต้ตอบว่าการเรียกร้องความยุติธรรมในระบบที่เหลื่อมล้ำเป็นเรื่องจำเป็น

การยอมรับและรางวัล

แกบเบิร์ตได้รับทุน Guggenheim Fellowship ในปี ค.ศ. 2026 ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันถึงความสำเร็จและคุณภาพในงานเขียนของเธอ ทั้งในด้านกวีนิพนธ์และความเรียง