ความรุนแรงระหว่างกลุ่มการเมืองในลิเบีย (2011–2014)

หลังจากการสิ้นสุดของสงครามกลางเมืองลิเบียครั้งที่หนึ่ง ซึ่งนำไปสู่การโค่นล้มอำนาจของ มูอัมมาร์ กัดดาฟี ได้เกิดความรุนแรงระหว่างกลุ่มติดอาวุธ (militias) และกองกำลังรักษาความมั่นคงของรัฐบาลใหม่ ซึ่งความรุนแรงนี้ได้ทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นสงครามกลางเมืองลิเบียครั้งที่สอง (2014–2020) ในเวลาต่อมา

สาเหตุและกลุ่มที่เกี่ยวข้อง

กลุ่มติดอาวุธเหล่านี้ประกอบด้วยกลุ่มกบฏ, กลุ่มอิสลามนิยม และกลุ่มที่เคยต่อสู้กับกัดดาฟีแต่ปฏิเสธที่จะวางอาวุธหลังจากสงครามสิ้นสุดลงในเดือนตุลาคม 2011 ผู้นำพลเรือนบางคนระบุว่ากลุ่มเหล่านี้เปลี่ยนบทบาทจากเพียงแค่การชะลอการส่งมอบอาวุธ มาเป็นการแสดงบทบาททางการเมืองในฐานะ "ผู้พิทักษ์การปฏิวัติ"

เหตุการณ์สำคัญในช่วงปี 2011-2014

ปี 2011 จุดเริ่มต้นของความไม่สงบ

ในช่วงปลายปี 2011 เกิดการปะทะกันหลายครั้ง เช่น ในเดือนพฤศจิกายน มีการปะทะกันระหว่างกลุ่ม Zintan และกลุ่มติดอาวุธในตรีโปลีที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจากความเครียดที่เกี่ยวข้องกับการปะทะกัน นอกจากนี้ยังมีการปะทะกันระหว่างกลุ่มจาก Zawiya และกลุ่มเผ่า Wershifanna โดยมีการใช้ปืนใหญ่และจรวด Grad

ปี 2012 การโจมตีสถานทูตและวิกฤตการณ์

ในเดือนกันยายน 2012 กลุ่มอิสลามนิยมได้โจมตีอาคารสถานกงสุลสหรัฐฯ ในเมืองเบนกาซี ส่งผลให้เกิดการเสียชีวิตของเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ และเจ้าหน้าที่อีก 3 ราย เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดกระแสต่อต้านกลุ่มติดอาวุธกึ่งกฎหมายที่ยังคงปฏิบัติการอยู่ และนำไปสู่การบุกรุกฐานทัพของกลุ่มอิสลามนิยมโดยผู้ประท้วง และตามด้วยการปราบปรามของรัฐบาลลิเบียต่อกลุ่มติดอาวุธที่ไม่ได้รับการรับรองจากรัฐบาล

ปี 2014 การล่มสลายของรัฐบาลและสงครามกลางเมืองครั้งที่สอง

ความรุนแรงทวีความรุนแรงขึ้นจนถึงจุดสูงสุดในปี 2014 เมื่อมีการพยายามรัฐประหารสองครั้งโดย นายพลคาลิฟา ฮัฟตาร์ (Khalifa Haftar) และการยึดครองสนามบินนานาชาติในตรีโปลีโดยกลุ่มอิสลามนิยม นำไปสู่การล่มสลายของรัฐบาลกลางและจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองลิเบียครั้งที่สอง

บทสรุป

ความไม่สงบในลิเบียระหว่างปี 2011 ถึง 2014 เป็นตัวอย่างของการที่กลุ่มติดอาวุธที่เคยเป็นพันธมิตรในการโค่นล้มเผด็จการ แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ในเรื่องอำนาจและการจัดการอาวุธ ซึ่งนำไปสู่สูญญากาศทางอำนาจและรัฐล่มสลาย