Fantômas อาชญากรผู้เลื่อนลอยและอัจฉริยะแห่งอาชญากรรม

Fantômas (ฟานโตมาส) คือตัวละครสมมติที่สร้างขึ้นโดยนักเขียนชาวฝรั่งเศส Marcel Allain และ Pierre Souvestre โดยเริ่มปรากฏตัวครั้งแรกในปี 1911 และกลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์นิยายอาชญากรรมของฝรั่งเศส

ประวัติและการสร้างสรรค์

ตัวละครนี้ถูกสร้างขึ้นในยุคที่นิยายอาชญากรรมกำลังเปลี่ยนผ่านจากตัวร้ายในนิยายแนวโกธิค (Gothic) ของศตวรรษที่ 19 ไปสู่ตัวร้ายระดับซูเปอร์วิลเลิน (Supervillain) และฆาตกรต่อเนื่องในยุคสมัยใหม่ โดยได้รับอิทธิพลจากเหตุการณ์จริงในฝรั่งเศส เช่น ยุคแห่งการโจมตี (Era of Attacks) และบุคคลอย่าง Ravachol

วิธีการเขียนของ Allain และ Souvestre มีความน่าสนใจมาก โดยพวกเขาจะวางโครงเรื่องร่วมกัน จากนั้นจึงแยกกันเขียนบทแต่ละบทสลับกันอย่างเป็นอิสระ และกลับมาบรรจบกันในบทสุดท้าย วิธีนี้ทำให้พวกเขาสามารถผลิตนิยายได้เกือบเดือนละหนึ่งเล่ม ซึ่งเป็นวิธีการทำงานที่คล้ายคลึงกับวิธีการผลิตของฮอลลีวูดในปัจจุบัน

ลักษณะนิสัยและตัวตนของ Fantômas

Fantômas ถูกบรรยายว่าเป็นอัจฉริยะด้านอาชญากรรมที่โหดเหี้ยมและจับตัวได้ยากยิ่ง เขาสามารถก่อเหตุอาชญากรรมที่ไม่มีใครไขปริศนาได้ โดยการปลอมตัวเป็นใครก็ได้ ซึ่งทำให้เขากลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของ สารวัตร Juve (Inspector Juve) ผู้ซึ่งเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถแกะรอยเขาได้

• ความโหดเหี้ยม: ต่างจาก Arsène Lupin ที่มีจรรยาบรรณของหัวขโมย และไม่ฆ่าคน, Fantômas เป็นโซซิโอพาธ (Sociopath) ที่มีความสุขกับการฆ่าคนอย่างทารุณ
• การปลอมตัว: เขาเป็นปรมาจารย์ด้านการปลอมตัว โดยมักจะสวมรอยเป็นบุคคลที่เขาเพิ่งฆ่าตาย
• วิธีการก่อเหตุ: เขามักใช้วิธีการที่แปลกประหลาดและไม่น่าเชื่อ เช่น การใช้หนูที่ติดเชื้อโรคระบาด หรือการใช้ห้องที่เต็มไปด้วยทราย

ภาพลักษณ์ในภาพยนตร์

ภาพลักษณ์ของ Fantômas ที่สวมหน้ากากสีน้ำเงินและถุงมือสีดำนั้นไม่ได้มาจากในนิยาย แต่เกิดจากความนิยมของภาพยนตร์ไตรภาคที่กำกับโดย André Hunebelle ในช่วงปี 1960 ซึ่งปรับเปลี่ยนโทนเรื่องให้มีความตลกขบขันและทำให้ Fantômas (รับบทโดย Jean Marais) มีลักษณะคล้ายกับศัตรูในภาพยนตร์ James Bond

ประวัติเบื้องหลัง (Background)

Fantômas มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับ Lady Beltham ซึ่งเธอตกหลุมรักเขาในขณะที่เขาใช้ชื่อว่า Gurn และต้องทนทุกข์กับความขัดแย้งระหว่างความรักและความสยดสยองในอาชญากรรมของเขา จนกระทั่งเธอตัดสินใจจบชีวิตตัวเองในปี 1910