มวยปล้ำสไตล์ฟรีสไตล์ ประวัติ กฎกติกา และความน่าสนใจ

มวยปล้ำฟรีสไตล์ เป็นหนึ่งในรูปแบบการต่อสู้ที่เก่าแก่และได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก โดยเป็นหนึ่งในสองสไตล์หลักที่ใช้ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ร่วมกับมวยปล้ำแบบเกรโก-โรมัน (Greco-Roman) ความโดดเด่นของมวยปล้ำฟรีสไตล์คือการอนุญาตให้นักกีฬาใช้ขาในการโจมตีและป้องกัน ซึ่งแตกต่างจากสไตล์เกรโก-โรมันอย่างสิ้นเชิง

ต้นกำเนิดและประวัติศาสตร์

มวยปล้ำฟรีสไตล์มีรากฐานมาจากมวยปล้ำแบบ "catch-as-catch-can" ซึ่งมีต้นกำเนิดในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะในแถบแลงคาเชียร์ (Lancashire) ของอังกฤษ มวยปล้ำสไตล์นี้ได้รับความนิยมอย่างมากในงานเทศกาลและงานแฟร์ช่วงศตวรรษที่ 19

ในสหรัฐอเมริกา มวยปล้ำแบบ catch-as-catch-can ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางจนถึงขั้นที่ประธานาธิบดีสหรัฐฯ หลายท่าน เช่น จอร์จ วอชิงตัน, อับราฮัม ลินคอล์น และธีโอดอร์ รูสเวลต์ เคยฝึกฝนหรือแข่งขันในกีฬานี้

การเข้าสู่กีฬาโอลิมปิก

มวยปล้ำฟรีสไตล์เริ่มปรากฏในการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรกที่เมืองเซนต์หลุยส์ ปี 1904 โดยในครั้งนั้นนักกีฬาทั้ง 40 คนเป็นชาวอเมริกันทั้งหมด การแข่งขันในยุคนั้นได้นำกฎของ catch-as-catch-can มาใช้ แต่มีการจำกัดท่าที่อันตรายออกไป

กฎกติกาและเป้าหมายการแข่งขัน

เป้าหมายสูงสุดของมวยปล้ำฟรีสไตล์คือการ "พิน" (Pin) หรือการกดไหล่ของคู่ต่อสู้ให้ติดกับพื้นพรม ซึ่งจะส่งผลให้ผู้ทำพินเป็นผู้ชนะในทันที หากไม่มีการพินเกิดขึ้น การตัดสินจะใช้ระบบคะแนนที่กำหนดโดยสหพันธ์มวยปล้ำโลก (United World Wrestling - UWW)

ความแตกต่างระหว่างฟรีสไตล์และเกรโก-โรมัน

• มวยปล้ำฟรีสไตล์: อนุญาตให้ใช้ขาในการโจมตี (เช่น การรวบขา) และใช้ขาในการป้องกันตัว
• มวยปล้ำเกรโก-โรมัน: ห้ามใช้ขาในการโจมตีหรือป้องกัน และห้ามจับคู่ต่อสู้ต่ำกว่าเอวลงไป

รูปแบบการแข่งขันในปัจจุบัน

ปัจจุบัน UWW เป็นองค์กรกำกับดูแลหลักที่กำหนดกฎกติกา การให้คะแนน และขั้นตอนการจัดการแข่งขันระดับโลก รวมถึงการแข่งขันในโอลิมปิกและเวิลด์เกมส์ โดยมวยปล้ำฟรีสไตล์ถูกจัดเป็นหนึ่งในหกรูปแบบหลักของมวยปล้ำสมัครเล่นทั่วโลก ร่วมกับมวยปล้ำเกรโก-โรมัน, แกรปปลิ้ง (Grappling), มวยปล้ำชายหาด (Beach wrestling), แพนคราทิออน (Pankration athlima) และมวยปล้ำพื้นเมือง (Traditional/folk wrestling)