ประวัติโรงพยาบาลรอยัลแคนเบอร์รา

โรงพยาบาลรอยัลแคนเบอร์รา (Royal Canberra Hospital) เคยเป็นสถานพยาบาลหลักของเมืองแคนเบอร์รา ประเทศออสเตรเลีย โดยมีจุดเริ่มต้นจากการเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกของเมืองที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อรองรับแรงงานที่เข้ามาสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่ ก่อนจะพัฒนาเป็นศูนย์กลางการแพทย์ที่สำคัญและปิดตัวลงในเวลาต่อมา

จุดเริ่มต้นและยุคแรก (ค.ศ. 1912–1939)

ในปี ค.ศ. 1912 ดร. ดับเบิลยู. เพอร์ริน นอร์ริส (Dr. W. Perrin Norris) ผู้อำนวยการด้านการกักกันโรคของเครือรัฐ ได้เสนอให้สร้างโรงพยาบาลของรัฐบนพื้นที่ 10 เอเคอร์ในย่านแอคตัน (Acton) เพื่อใช้เป็นสถานพยาบาลและสถานที่กักกันโรค เนื่องจากในช่วงนั้นมีการระบาดของโรคคอตีบ หัด และอีสุกอีใสในกลุ่มคนงานก่อสร้างเมืองแคนเบอร์รา

โรงพยาบาลแห่งแรกเริ่มดำเนินการที่ถนนบัลเมน เครสเซนต์ (Balmain Crescent) ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1929 ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น โรงพยาบาลชุมชนแคนเบอร์รา (Canberra Community Hospital) เพื่อรองรับจำนวนเจ้าหน้าที่รัฐที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังการเปิดรัฐสภาในปี ค.ศ. 1927 ปัจจุบันอาคารเดิมยังคงตั้งอยู่ที่จุดตัดของถนนมิลส์ (Mills Road) และถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย (ANU)

การขยายตัวและช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1940–1947)

การก่อสร้างโรงพยาบาลแห่งใหม่บนคาบสมุทรแอคตัน (Acton Peninsula) เริ่มต้นขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1940 โดยมีการวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1941 อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อาคารแห่งนี้ถูกเกณฑ์ไปใช้ในภารกิจทางทหาร:

• กองทัพบกออสเตรเลีย: ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 กองทัพบกได้เข้ายึดครองเพื่อใช้เป็นโรงพยาบาลทั่วไป 2/2 Army General Hospital แต่ต่อมาได้ย้ายฐานปฏิบัติการไปยังรัฐควีนส์แลนด์
• กองทัพสหรัฐฯ: กองกำลังสหรัฐฯ ได้เข้ามาใช้พื้นที่เพื่อรักษาทหารที่บาดเจ็บจากสมรภูมิในแปซิฟิก โดยมีเจ้าหน้าที่การแพทย์จากสหรัฐฯ และเนเธอร์แลนด์ร่วมปฏิบัติงาน จนกระทั่งส่งมอบพื้นที่คืนในเดือนมกราคม ค.ศ. 1943

โรงพยาบาลเปิดให้บริการสำหรับพลเรือนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 โดยลอร์ดโกวรี (Lord Gowrie) ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในขณะนั้น

อาคารเฉพาะทางและการรักษา

โรงพยาบาลมีการสร้างอาคารเฉพาะทางหลายแห่ง เช่น H Block ซึ่งเป็นหอผู้ป่วยกักกันโรค และ Isolation Block ที่เปิดในปี ค.ศ. 1947 เพื่อรักษาผู้ป่วยวัณโรค (TB) และโรคติดต่อ โดยออกแบบให้มีอากาศถ่ายเทสะดวกและได้รับแสงแดดตามหลักการรักษาในสมัยนั้น

เหตุการณ์สำคัญทางการแพทย์ที่เกิดขึ้นที่นี่คือ ในปี ค.ศ. 1946 โฮวาร์ด ฟลอรีย์ (Howard Florey) ได้ให้ยาเพนิซิลลินแก่ทารกวัย 5 เดือนที่เป็นโรคปอดบวม ซึ่งถือเป็นหนึ่งในเด็กที่อายุน้อยที่สุดในโลกที่ได้รับการรักษาด้วยยาชนิดนี้ในยุคนั้น

การเติบโตและการปิดตัว (ค.ศ. 1948–1997)

ในช่วงทศวรรษ 1950 โรงพยาบาลต้องเผชิญกับการระบาดของโรคโปลิโอในแคนเบอร์รา (ค.ศ. 1950–1951) ซึ่งส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อเด็กในย่านเทอร์เนอร์ (Turner) และโอคอนเนอร์ (O'Connor) จนต้องปิดศูนย์ดูแลเด็กก่อนวัยเรียนและศูนย์แม่และเด็กชั่วคราว

โรงพยาบาลแห่งนี้ได้รับการสถาปนาชื่อเป็น โรงพยาบาลรอยัลแคนเบอร์รา (Royal Canberra Hospital) ในปี ค.ศ. 1972 และเติบโตจนกลายเป็นโรงพยาบาลหลักของเมือง อย่างไรก็ตาม โรงพยาบาลได้ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1991 และอาคารทั้งหมดถูกรื้อถอนในปี ค.ศ. 1997