ประวัติและวิวัฒนาการของนิตยสารเดอะลอนดอนแมกกาซีน

The London Magazine เป็นชื่อของสิ่งพิมพ์ที่แตกต่างกันถึง 6 ฉบับที่ถูกตีพิมพ์ต่อเนื่องกันมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1732 โดยทุกฉบับมุ่งเน้นไปที่ด้านศิลปะ วรรณกรรม และกวีนิพนธ์ นิตยสารฉบับนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นวารสารทางวรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอังกฤษ และเคยเป็นพื้นที่ตีพิมพ์ผลงานของนักเขียนผู้ได้รับรางวัลโนเบลหลายท่าน เช่น Annie Ernaux, Albert Camus, Doris Lessing และ Nadine Gordimer

ยุคเริ่มต้นและการก่อตั้ง (ค.ศ. 1732–1785)

นิตยสารฉบับแรกใช้ชื่อว่า The London Magazine, or, Gentleman's Monthly Intelligencer ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1732 เพื่อเป็นคู่แข่งทางการเมืองกับนิตยสาร Gentleman's Magazine ที่สนับสนุนพรรคทอรี (Tory) โดยดำเนินกิจการมาเป็นเวลา 53 ปี จนกระทั่งปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1785 โดยมีบุคคลสำคัญในตำแหน่งบรรณาธิการ ได้แก่ Isaac Kimber และลูกชาย Edward Kimber ที่เข้ารับตำแหน่งต่อในปี ค.ศ. 1755 รวมถึง Henry Mayo ที่ดำรงตำแหน่งระหว่างปี ค.ศ. 1775 ถึง 1783

การฟื้นฟูในยุคโรแมนติก (ค.ศ. 1820–1829)

ในปี ค.ศ. 1820 นิตยสารได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่โดยสำนักพิมพ์ Baldwin, Craddock & Joy ภายใต้การนำของบรรณาธิการ John Scott ซึ่งได้วางรูปแบบนิตยสารตามแนวทางของ Blackwood's Magazine จากเอดินบะระ ในยุคนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่นิตยสารได้ตีพิมพ์บทกวีของกวีชื่อดังอย่าง William Wordsworth, Percy Bysshe Shelley, John Clare และ John Keats

เหตุการณ์สำคัญในยุคนี้คือการตีพิมพ์ Confessions of an English Opium-Eater ของ Thomas De Quincey ในปี ค.ศ. 1821 อย่างไรก็ตาม เกิดความขัดแย้งทางวรรณกรรมอย่างรุนแรงระหว่าง John Scott และ John Gibson Lockhart จาก Blackwood's Magazine โดยเฉพาะประเด็นการวิจารณ์กลุ่ม "Cockney School" ซึ่งรวมถึง Leigh Hunt และ John Keats ความขัดแย้งนี้จบลงด้วยการดวลปืนที่ทำให้ John Scott เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1821

หลังจากนั้น John Taylor ได้เข้ามารับหน้าที่บรรณาธิการ โดยมีผู้ร่วมเขียนผลงานอย่าง Thomas Hood, William Hazlitt และ Charles Lamb ซึ่ง Lamb ได้ตีพิมพ์ชุดความเรียง Essays of Elia เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1820 แต่เนื่องจากการที่ Taylor เข้าไปแก้ไขบทกวีของผู้เขียนอย่างเข้มงวดเกินไป ทำให้ผู้เขียนหลายคนรวมถึง Lamb และ Hazlitt ลาออก และนิตยสารได้ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1829

การตีพิมพ์ระยะสั้นในศตวรรษที่ 19 (ค.ศ. 1840 และ 1875–1879)

ในปี ค.ศ. 1840 Simpkin, Marshall and Co. ได้ตีพิมพ์นิตยสารในชื่อ The London Magazine, Charivari, and Courrier des Dames ซึ่งบรรณาธิการคือ Richard Fennell โดยเน้นเนื้อหาด้านการเมืองและวรรณกรรม

ต่อมาในปี ค.ศ. 1875 นิตยสารได้รับการฟื้นฟูอีกครั้งโดย Will Williams และต่อมา William Ernest Henley ได้เข้ามารับตำแหน่งบรรณาธิการในช่วงปี ค.ศ. 1877–1879 Henley ได้ส่งบทกวีของตนเองในรูปแบบฝรั่งเศสโบราณลงในนิตยสารจำนวนมาก นอกจากนี้ ยุคนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของผลงานนวนิยายเรื่องแรกๆ ของ Robert Louis Stevenson ซึ่งต่อมาถูกรวบรวมเป็นเล่มในชื่อ New Arabian Nights ก่อนที่นิตยสารจะยุติการตีพิมพ์ในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1879

ยุคเปลี่ยนผ่านสู่สมัยใหม่ (ค.ศ. 1898–1933)

ในปี ค.ศ. 1901 Cecil Harmsworth เจ้าของหนังสือพิมพ์ Daily Mail ได้เปลี่ยนชื่อ The Harmsworth Magazine เป็น The London Magazine โดยมี Henry Beckles Willson เป็นบรรณาธิการ นิตยสารฉบับนี้สะท้อนถึงรสนิยมทางวรรณกรรมในยุควิกตอเรียตอนปลายและยุคเอ็ดเวิร์ดเดียน

ผลงานชิ้นสำคัญที่ตีพิมพ์ในยุคนี้คือ นวนิยายเรื่อง Heart of Darkness ของ Joseph Conrad ซึ่งตีพิมพ์เป็นตอนๆ ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน ค.ศ. 1899 และความเรียงเรื่อง A Hanging ของ George Orwell ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1931 ซึ่งถือเป็นงานเขียนคลาสสิกของวรรณกรรมอังกฤษสมัยใหม่ ก่อนที่นิตยสารจะปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1933

ยุคปัจจุบัน (ค.ศ. 1954–ปัจจุบัน)

ในปี ค.ศ. 1954 John Lehmann ได้ก่อตั้งนิตยสาร The London Magazine ขึ้นมาใหม่ โดยได้รับคำนิยมจาก T. S. Eliot ว่าเป็นสิ่งพิมพ์ที่กล้าหาญในการนำเสนอวรรณกรรมที่จริงจังแก่สาธารณชน นักเขียนระดับโลกหลายท่านได้ร่วมเขียนผลงานในยุคนี้ เช่น Susan Sontag, Eugene Ionesco, Sylvia Plath, Gabriel García Márquez และ Hilary Mantel

ในปี ค.ศ. 1961 Alan Ross ได้เข้ามารับตำแหน่งบรรณาธิการต่อจาก Lehmann และดำรงตำแหน่งจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2001 โดยในช่วงนี้ทั้ง Lehmann และ Ross ได้รับการสนับสนุนการตีพิมพ์จากสำนักพิมพ์ Chatto & Windus

หลังจากปี ค.ศ. 2001 Christopher Arkell ได้ฟื้นฟูนิตยสารขึ้นมาใหม่ โดยมี Sebastian Barker เป็นบรรณาธิการจนถึงปี ค.ศ. 2008 และตามด้วย Sara-Mae Tuson ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 Burhan Al-Chalabi ได้เข้าซื้อกิจการและเป็นผู้จัดพิมพ์ในปัจจุบัน โดยนิตยสารตีพิมพ์ปีละ 6 ฉบับ และยังคงเปิดพื้นที่ให้กับทั้งนักเขียนหน้าใหม่และนักเขียนที่มีชื่อเสียงจากทั่วโลก