Hitbodedut การทำสมาธิและการสนทนากับพระเจ้าในแบบยิว

Hitbodedut (ฮิตโบเดดุต) หรือ hisbodedus เป็นแนวปฏิบัติในการทำสมาธิแบบยิวที่เน้นการปลีกวิเวกและการอยู่กับตัวเอง เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและเป็นส่วนตัวกับพระเจ้า คำนี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายผ่านคำสอนของ Rabbi Nachman of Breslov (ค.ศ. 1772–1810) ซึ่งนำเสนอรูปแบบการอธิษฐานและการทำสมาธิที่ไม่มีโครงสร้างตายตัว เป็นไปตามธรรมชาติ และเป็นปัจเจกบุคคล เพื่อให้ผู้ปฏิบัติสามารถมองเห็นความเป็นพระเจ้าที่แฝงอยู่ในทุกสรรพสิ่ง

ประวัติและที่มาของ Hitbodedut

ในมุมมองของนักวิชาการบางกลุ่ม ภายในโรงเรียนแห่ง Ecstatic Kabbalah (คับบาลาห์แบบปีติยินดี) Hitbodedut ถูกเข้าใจว่าเป็น "การคิดอย่างมีสมาธิซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทคนิคทางรหัสยลัทธิที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน" แนวปฏิบัตินี้ปรากฏในคำสอนของเหล่านักรหัสยลัทธิ เช่น Abraham Aboulafia, Isaac of Acre และ Moses Cordovero ซึ่งส่งอิทธิพลต่อปรมาจารย์ Hasidic ในเวลาต่อมา

อย่างไรก็ตาม งานวิจัยในระยะหลังได้แยกแยะความแตกต่างระหว่าง Hitbodedut ในแบบของ Breslov กับแบบของนักรหัสยลัทธิยุคแรก โดยระบุว่าในขณะที่แบบแรกเน้นการจดจ่อทางจิตใจ แบบของ Breslov จะเน้นที่การปลีกวิเวกทางกายภาพ (Physical Seclusion) หรือการสนทนาอย่างตรงไปตรงมากับพระเจ้า เพื่อนำไปสู่ประสบการณ์ทางจิตวิญญาณที่ทรงพลัง

มุมมองของ Abraham Maimonides

หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดชิ้นหนึ่งเกี่ยวกับการใช้ Hitbodedut พบในคำสอนของกลุ่มผู้เคร่งครัดในอียิปต์ โดย Abraham Maimonides ได้อธิบายว่า Hitbodedut สามารถหมายถึงสามสิ่ง ได้แก่ การปลีกตัวไปยังสถานที่สงบ, เทคนิคการทำสมาธิระหว่างการปลีกตัว และสภาวะทางจิตวิทยาที่เกิดจากการตัดขาดจากโลกทางผัสสะ

ในผลงาน Kitab Kifayat al-Abidin เขาได้แบ่ง Hitbodedut ออกเป็นสองประเภท:

• Outward Hitbodedut (ภายนอก): การปลีกวิเวกทางกายภาพเพื่อกำจัดสิ่งรบกวนและทำให้ประสาทสัมผัสสงบลง
• Inward Hitbodedut (ภายใน): การจดจ่อของหัวใจอย่างสมบูรณ์ โดยการทำให้จิตใจว่างเปล่าจากสิ่งอื่นที่ไม่ใช่พระเจ้า และเติมเต็มจิตใจด้วยพระองค์

เป้าหมายสูงสุดคือการบรรลุสภาวะ Devekut (การยึดมั่นหรือการแนบชิดกับพระเจ้า) จนกระทั่งตัวตนหลอมรวมกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์

วิธีการของ Rebbe Nachman

วิธีการของ Rebbe Nachman เน้นการพูดคุยกับพระเจ้าในลักษณะที่เป็นกันเองและไม่เป็นทางการ ในขณะที่ปลีกตัวอยู่ในสถานที่ส่วนตัว เช่น ห้องปิดหรือพื้นที่กลางแจ้งที่เงียบสงบ ท่านสอนให้ผู้ปฏิบัติใช้เวลาในความสันโดษทุกวัน เพื่อให้การสนทนานี้กลายเป็นประสบการณ์ที่นำไปสู่สภาวะปีติหรือการหยั่งรู้ทางจิตวิญญาณ

ในปัจจุบัน ประเพณีนี้ได้ถูกปรับใช้ให้เข้ากับความต้องการทางจิตวิญญาณสมัยใหม่ โดยเปลี่ยนจากการสื่อสารกับพระเจ้าเพียงอย่างเดียว ไปสู่การเน้นเรื่องสุขภาวะส่วนบุคคล การเยียวยาทางอารมณ์ และการสำรวจตัวตนภายใน