ราชวงศ์โฮเฮนชเตาเฟิน ผู้ปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ราชวงศ์โฮเฮนชเตาเฟิน หรือที่รู้จักกันในชื่อ Staufer เป็นตระกูลขุนนางเยอรมันที่มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการปกครองดัชชีแห่งสวาเบีย (Duchy of Swabia) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1079 และก้าวขึ้นสู่การเป็นผู้ปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในช่วงยุคกลาง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1138 จนถึง ค.ศ. 1254

ที่มาของชื่อ

ชื่อ Hohenstaufen ถูกนำมาใช้ในศตวรรษที่ 14 เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างเนินเขา "Staufen" ที่มีความสูง (hohen) ในเขตสวาเบียจูรา (Swabian Jura) กับหมู่บ้านชื่อเดียวกันที่อยู่ด้านล่าง โดยนักประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 19 ได้นำชื่อนี้มาใช้เรียกปราสาทบนเนินเขา และต่อมาได้นำมาใช้เรียกราชวงศ์นี้

คำว่า "Staufen" มาจากคำว่า stouf ในภาษาเยอรมันโบราณ ซึ่งหมายถึง "จอก" หรือ "ถ้วย" ซึ่งมักใช้เรียกเนินเขาที่มีลักษณะเป็นรูปกรวยในแถบสวาเบีย

จุดเริ่มต้นของราชวงศ์

ต้นกำเนิดของราชวงศ์ยังไม่ชัดเจนนัก แต่มีการกล่าวถึงเคานต์ตระกูล Staufer ในเอกสารของจักรพรรดิออตโตที่ 3 เมื่อปี ค.ศ. 987 ในฐานะทายาทของเคานต์ในภูมิภาค Riesgau ใกล้กับ Nördlingen ในดัชชีแห่งสวาเบีย

บุคคลสำคัญในยุคแรกคือ เฟรเดอริกที่ 1 ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นดุ๊กแห่งสวาเบียโดยกษัตริย์เฮนรีที่ 4 แห่งเยอรมนีในปี ค.ศ. 1079 โดยเขาเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิดของราชวงศ์ซาเลียน (Salian dynasty) และได้สร้างรากฐานความมั่นคงให้กับตระกูล

การปกครองในเยอรมนีและยุโรป

ราชวงศ์โฮเฮนชเตาเฟินได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดเมื่อสมาชิกในตระกูลได้รับเลือกเป็นกษัตริย์แห่งโรมัน (King of the Romans) และจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยมีผู้ปกครองที่โดดเด่นที่สุด ได้แก่:

• พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1 (Frederick I Barbarossa): ผู้ขยายอำนาจและสร้างความมั่นคงให้กับจักรวรรดิ
• พระเจ้าเฮนรีที่ 6 (Henry VI): ผู้ปกครองที่นำพาจักรวรรดิไปสู่การขยายดินแดน
• พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 2 (Frederick II): ผู้ปกครองที่มีความรู้กว้างขวางและเป็นที่รู้จักในฐานะ "Stupor Mundi" (ความประหลาดใจของโลก)

ภายใต้การปกครองของราชวงศ์นี้ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้แผ่ขยายอาณาเขตออกไปกว้างขวางที่สุดในช่วงปี ค.ศ. 1155 ถึง 1268 โดยครอบคลุมพื้นที่ในเยอรมนี อิตาลี และเบอร์กันดี

ตำแหน่งที่สมาชิกราชวงศ์ถือครอง