แจ็ค วอร์ฮอป พิทเชอร์ผู้โชคร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์เบสบอล

แจ็ค วอร์ฮอป (John Milton Warhop; 4 กรกฎาคม 1884 – 4 ตุลาคม 1960) เป็นอดีตนักเบสบอลอาชีพชาวอเมริกัน ตำแหน่งพิทเชอร์ (Pitcher) ผู้เล่นในเมเจอร์ลีกเบสบอล (MLB) เป็นเวลา 8 ฤดูกาล ระหว่างปี 1908 ถึง 1915 โดยสังกัดทีม New York Highlanders ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น New York Yankees

วอร์ฮอปได้รับการยอมรับจากเหล่านักประวัติศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญด้านเบสบอลว่าเป็นหนึ่งในพิทเชอร์ที่ "โชคร้าย" ที่สุดในประวัติศาสตร์ เนื่องจากเขามีสถิติการชนะ-แพ้ที่ดูไม่ดีนัก (ชนะ 69 แพ้ 92) แต่กลับมีค่าเฉลี่ยการเสียรัน (Earned Run Average หรือ ERA) ต่ำเพียง 3.12 ซึ่งสะท้อนว่าเขามีความสามารถในการขว้างลูกที่ยอดเยี่ยม แต่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากทีมที่เล่นให้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นทีมระดับล่างของตารางในขณะนั้น

ลักษณะการขว้างและฉายา

วอร์ฮอปมีสไตล์การขว้างแบบ Underhand Submarine (การขว้างลูกจากมุมต่ำมากเกือบขนานกับพื้นดิน) ซึ่งเป็นรูปแบบที่หาได้ยากและทำให้ลูกเบสบอลเคลื่อนที่ในทิศทางที่คาดเดาได้ยาก สไตล์การขว้างที่เป็นเอกลักษณ์นี้ประกอบกับรูปร่างที่ค่อนข้างเล็ก ทำให้เขาได้รับฉายาว่า "Crab" (ปู)

เส้นทางอาชีพในช่วงเริ่มต้น

วอร์ฮอปเกิดที่เมืองฮินตัน รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย ในช่วงแรกเขาทำงานเป็นพนักงานดับเพลิง (Fireman) ให้กับบริษัทรถไฟ Chesapeake and Ohio Railway และได้เล่นเบสบอลให้กับทีมกึ่งอาชีพที่ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทรถไฟ

ความสามารถของเขาเริ่มเป็นที่สังเกตเมื่อเขาเซ็นสัญญากับทีม Freeport Pretzels ในลีกระดับ Class-D ในปี 1906 โดยในฤดูกาลเปิดตัวเขาสามารถทำ No-hitter (การขว้างโดยที่ผู้ตีไม่สามารถตีลูกฮิตได้เลยตลอดเกม) ได้ในวันที่ 4 กรกฎาคม ต่อมาในช่วงปี 1906-1908 เขามีสถิติชนะ 82 แพ้ 20 และทำสไตรค์เอาท์ได้ถึง 330 ครั้ง โดยในปี 1907 เขาสามารถชนะได้สูงสุดถึง 30 นัด

ในปี 1909 วอร์ฮอปสร้างผลงานโดดเด่นกับทีม Williamsport Millionaires ด้วยสถิติชนะ 29 แพ้ 7 ทำให้ทีมในเมเจอร์ลีกทั้ง National League และ American League ให้ความสนใจ เขาเซ็นสัญญากับทีม Detroit Tigers ด้วยมูลค่า 1,000 ดอลลาร์ แต่ถูกขายต่อให้กับทีม Highlanders ทันทีโดยที่ยังไม่ได้ลงเล่นแม้แต่นัดเดียวให้กับ Tigers

อาชีพในเมเจอร์ลีกเบสบอล (1908–1915)

ช่วงปี 1908–1912 ความสามารถที่สวนทางกับผลลัพธ์

วอร์ฮอปเปิดตัวใน MLB เมื่อวันที่ 9 กันยายน 1908 และเริ่มกลายเป็นตัวหลักในทีมปี 1909 โดยในปีนั้นเขามีสถิติชนะ 13 แพ้ 15 และมีค่า ERA 2.40 อย่างไรก็ตาม สไตล์การขว้างที่แปลกประหลาดของเขาทำให้เขามีสถิติการขว้างลูกโดนตัวผู้ตี (Hit Batsmen) สูงที่สุดใน American League (AL) ทั้งในปี 1909 และ 1910

ในปี 1912 วอร์ฮอปแสดงให้เห็นถึงความโชคร้ายอย่างชัดเจนที่สุด โดยเขามีสถิติแพ้ถึง 19 นัด (สูงเป็นอันดับสองของลีก) ทั้งที่มีค่า ERA ต่ำเพียง 2.86 และมีค่า WAR (Wins Above Replacement) สูงถึง 6.7 ซึ่งเป็นอันดับที่ 10 ของลีกในขณะนั้น สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าเขามักจะขว้างได้ดีมาก แต่ทีมของเขาไม่สามารถทำแต้มสนับสนุนได้ หรือเกิดข้อผิดพลาดในเกมรับที่ทำให้เขาต้องพ่ายแพ้

ช่วงปี 1913–1915 สถิติโลกและความพ่ายแพ้ที่น่าจดจำ

หลังจากประสบปัญหาอาการบาดเจ็บที่แขนในปี 1913 วอร์ฮอปกลับมาลงสนามในปี 1914 ซึ่งเป็นปีที่เขาทำสถิติที่น่าเศร้าที่สุดใน MLB โดยเขามีค่า ERA ต่ำเพียง 2.37 แต่กลับแพ้ถึง 15 นัด ซึ่งในจำนวนนี้มีถึง 5 นัดที่เขาแพ้ในเกมที่สกอร์จบลงที่ 1–0 (เป็นสถิติการแพ้เกม 1–0 มากที่สุดในหนึ่งฤดูกาลของ MLB)

ในปี 1915 วอร์ฮอปมีส่วนสำคัญในประวัติศาสตร์เบสบอลโดยการเป็นพิทเชอร์ที่เสียโฮมรันสองครั้งแรกในอาชีพการเล่นของ Babe Ruth ตำนานผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของวงการเบสบอล ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยแห่งโฮมรันในเวลาต่อมา

วอร์ฮอปถูกปล่อยตัวหลังจบฤดูกาล 1915 และได้ลงเล่นในลีกระดับไมเนอร์และทีมกึ่งอาชีพต่อไปจนถึงช่วงอายุ 40 หรือ 50 ปี