จอห์น แบรดชอว์ ผู้พิพากษาในการพิจารณาคดีพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1

จอห์น แบรดชอว์ (John Bradshaw; 12 กรกฎาคม 1602 – 31 ตุลาคม 1659) เป็นนักกฎหมายชาวอังกฤษที่มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์การเมืองของอังกฤษ เขาเป็นประธานศาลสูง (President of the High Court of Justice) ที่ทำหน้าที่พิจารณาคดีของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งประธานสภาแห่งรัฐ (Lord President of the Council of State) คนแรกของเครือจักรภพอังกฤษ (English Commonwealth)

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

แบรดชอว์เกิดในปี 1602 โดยสันนิษฐานว่าเกิดที่ Wybersley Hall ในหมู่บ้าน High Lane ใกล้เมืองสต็อกพอร์ต (Stockport) มณฑลเชเชียร์ หรืออาจจะเป็นที่ Peace Farm ในเมืองมาร์เพิล (Marple) เขาได้รับการศึกษาจากโรงเรียนฟรีในสต็อกพอร์ต รวมถึงโรงเรียนในบันเบอรี (Bunbury) และมิดเดิลตัน (Middleton) และในช่วงวัยรุ่นเขาได้เข้าเรียนที่ The King's School ในแมคเคิลส์ฟิลด์ (Macclesfield)

เขาเริ่มต้นเส้นทางสายกฎหมายด้วยการเป็นเสมียนของทนายความในเมืองคองเกิลตัน (Congleton) ก่อนจะเดินทางไปศึกษาต่อด้านกฎหมายอังกฤษในลอนดอน และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทนายความ (Called to the bar) ที่ Gray's Inn เมื่อวันที่ 23 เมษายน 1627 ต่อมาเขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในศาลท้องถิ่นของคองเกิลตันจนกระทั่งได้รับเลือกให้เป็นนายกเทศมนตรีในปี 1637

จอห์น มิลตัน (John Milton) เคยกล่าวชื่นชมความสามารถของแบรดชอว์ โดยระบุว่าเขาใช้เวลาในช่วงต้นของชีวิตในการศึกษาตัวบทกฎหมายของประเทศอย่างขยันหมั่นเพียร และประสบความสำเร็จอย่างสูงในการปฏิบัติหน้าที่ในศาล

บทบาทในการพิจารณาคดีพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1

ในปี 1649 แบรดชอว์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานคณะกรรมการรัฐสภาเพื่อพิจารณาคดีของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เนื่องจากนักกฎหมายที่มีชื่อเสียงมากกว่าหลายคนปฏิเสธที่จะรับตำแหน่งนี้ การเลือกแบรดชอว์เป็นประธานศาลนำมาซึ่งข้อถกเถียงอย่างมาก โดยมีความเห็นเกี่ยวกับประสิทธิภาพในการเป็นผู้พิพากษาของเขาแตกต่างกันไป

ในระหว่างการพิจารณาคดี แบรดชอว์มีลักษณะการปฏิบัติหน้าที่ที่โดดเด่นและเข้มงวด เขาปรากฏตัวในชุดครุยสีแดง สวมหมวกปีกกว้างที่เสริมเหล็กเพื่อป้องกันกระสุน และสวมชุดเกราะไว้ใต้ชุดครุย นอกจากนี้เขายังมีกองกำลังคุ้มกันส่วนตัวอย่างแน่นหนา

พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ทรงปฏิเสธที่จะยอมรับอำนาจของศาลและไม่ทรงให้การใดๆ หลังจากศาลตัดสินว่าพระองค์ทรงเป็น "ทรราช ผู้ทรยศ ฆาตกร และศัตรูของสาธารณชน" แบรดชอว์ไม่อนุญาตให้พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ทรงกล่าวถ้อยคำสุดท้าย ซึ่งเป็นไปตามธรรมเนียมกฎหมายอังกฤษในขณะนั้นที่ถือว่านักโทษที่ถูกตัดสินประหารชีวิตไม่มีสิทธิ์ในการพูดอีกต่อไป

การดำรงตำแหน่งในเครือจักรภพและยุคผู้คุ้มครอง

เมื่อวันที่ 12 มีนาคม 1649 แบรดชอว์ได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาแห่งรัฐ (President of the Council of State) ซึ่งทำหน้าที่เป็นฝ่ายบริหารของประเทศแทนกษัตริย์และสภาองคมนตรี และตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคม 1649 เขาได้ดำรงตำแหน่งสมุหบัญชีแห่งดัชชีแห่งแลนแคสเตอร์ (Chancellor of the Duchy of Lancaster)

ในฐานะประธานสภาแห่งรัฐ เขาได้นำการพิจารณาคดีกลุ่มผู้สนับสนุนระบอบกษัตริย์ (Royalists) และตัดสินประหารชีวิตบุคคลสำคัญหลายคน เช่น ดยุกแห่งแฮมิลตัน (Duke of Hamilton) และลอร์ดคาเปลล์ (Lord Capell)

อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างแบรดชอว์และโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ (Oliver Cromwell) เริ่มเสื่อมถอยลงเนื่องจากความแตกต่างทางความคิด แบรดชอว์เป็นผู้ยึดมั่นในระบอบสาธารณรัฐอย่างแรงกล้า เขาจึงคัดค้านการก้าวขึ้นสู่อำนาจของครอมเวลล์ในฐานะผู้คุ้มครอง (Lord Protector) ในปี 1653 และลาออกจากตำแหน่งในปี 1654

ในปี 1654 เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (MP) ของเมืองสแตฟฟอร์ดและเชเชียร์ แต่เขาปฏิเสธที่จะลงนามในคำปฏิญาณยอมรับรัฐบาลที่หนุนหลังโดยกองทัพ ทำให้เขาไม่สามารถเข้าดำรงตำแหน่งในสภาได้

ช่วงปลายชีวิต

หลังจากโอลิเวอร์ ครอมเวลล์เสียชีวิตในปี 1658 ริชาร์ด ครอมเวลล์ ผู้เป็นบุตรชายได้ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้คุ้มครองแทน และได้แต่งตั้งให้แบรดชอว์กลับมาดำรงตำแหน่งสมุหบัญชีแห่งดัชชีแห่งแลนแคสเตอร์อีกครั้ง ในปี 1659 แบรดชอว์ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของเชเชียร์ แต่ในช่วงเวลาเดียวกันเขาได้ล้มป่วยด้วยโรคไข้จับสั่น (Quartan ague) หรือมาลาเรีย และเสียชีวิตในเดือนตุลาคม ปี 1659 ท่ามกลางความวุ่นวายทางการเมืองที่กองทัพพยายามแทรกแซงการทำงานของรัฐสภา