เมืองคาวาซากิ จังหวัดคานางาวะ

เมืองคาวาซากิ (Kawasaki City) เป็นเมืองสำคัญในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ที่เป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครโตเกียว (Greater Tokyo Area) และเขตอุตสาหกรรมเคฮิน (Keihin Industrial Area) คาวาซากิเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของจังหวัดคานางาวะ รองจากเมืองโยโกฮาม่า และเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับแปดของประเทศญี่ปุ่น

ข้อมูล ณ วันที่ 1 ตุลาคม 2017 เมืองคาวาซากิมีประชากรประมาณ 1,503,690 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรสูงถึง 10,000 คนต่อตารางกิโลเมตร และเป็นเมืองเพียงแห่งเดียวในญี่ปุ่นที่มีประชากรเกินหนึ่งล้านคนโดยที่ไม่ได้เป็นเมืองหลวงของจังหวัด พื้นที่ทั้งหมดของเมืองครอบคลุม 142.70 ตารางกิโลเมตร

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนประวัติศาสตร์และยุคโบราณ

หลักฐานทางโบราณคดีจากยุคหินเก่าและยุคโจมอนถูกค้นพบในบริเวณเนินเขาตามะ (Tama Hills) ทางตะวันตกเฉียงเหนือ เนื่องจากเส้นทางของแม่น้ำตามะและชายฝั่งอ่าวโตเกียวมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาในทางประวัติศาสตร์ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตเมืองในปัจจุบันจึงเป็นพื้นที่ทางธรณีวิทยาที่เกิดขึ้นในยุคหลัง

ยุคคลาสสิกถึงยุคเซ็นโกคุ

ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 พื้นที่นี้ถูกรวมเข้ากับจังหวัดมูซาชิภายใต้ระบบกฎหมายริตสึเรียว (Ritsuryō) ในสมัยนาระ ศูนย์กลางของเขตทาจิบานะน่าจะตั้งอยู่ในบริเวณเขตทาคัตสึในปัจจุบัน ต่อมาในสมัยเฮอัน ตระกูลอินาเกะได้ขยายอำนาจครอบคลุมพื้นที่นี้ และในปี ค.ศ. 1128 ได้มีการสร้างวัดเฮเค็นจิ (Heiken-ji) หรือที่รู้จักกันในชื่อ คาวาซากิ-ไดชิ (Kawasaki-Daishi) ซึ่งนำไปสู่การเกิดย่านการค้าหน้าวัด (monzen-machi) เพื่อรองรับผู้แสวงบุญ

ยุคเอโดะและการพัฒนาช่วงต้น

ในปี ค.ศ. 1611 โคอิซุมิ จิดายู ได้สร้างระบบคลองนิกะเรียว โยซุย (Nikaryō Yōsui) บนฝั่งขวาของแม่น้ำตามะเพื่อใช้ในการชลประทาน ซึ่งบางส่วนของคลองนี้ยังคงปรากฏให้เห็นในเขตเมืองที่หนาแน่นในปัจจุบัน นอกจากนี้ การสร้างถนนสายหลักอย่างโทไกโด (Tōkaidō) และนากาฮาระไกโด (Nakaharakaidō) โดยรัฐบาลโชกุนเอโดะ ทำให้เกิดสถานีพักแรมในพื้นที่ ซึ่งเพิ่มความสำคัญทางเศรษฐกิจ โดยสถานีคาวาซากิ (Kawasaki-juku) ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1623 เป็นสถานีสุดท้ายของ 53 สถานีบนเส้นทางโทไกโด

ยุคสมัยใหม่และการขยายตัวของเมือง

การขยายตัวของความเป็นเมืองเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในสมัยเมจิและไทโช โดยในปี ค.ศ. 1872 ได้มีการก่อตั้งสถานีคาวาซากิบนเส้นทางสายหลักโทไกโด ซึ่งเป็นเส้นทางรถไฟสายแรกของญี่ปุ่น ต่อมาในปี ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งเมืองคาวาซากิในเขตทาจิบานะ และในปี ค.ศ. 1924 เมืองคาวาซากิได้ถูกสถาปนาเป็นเมืองอิสระ (shi) ผ่านการควบรวมกับเมืองไดชิและหมู่บ้านมิยูกิ โดยมีประชากรเริ่มต้น 48,394 คน

ในช่วงเวลาดังกล่าว คาวาซากิกลายเป็นศูนย์กลางการทำงานของแรงงานจากคาบสมุทรเกาหลีและโอกินาวะ โดยเฉพาะในภาคอุตสาหกรรม การก่อสร้างทางรถไฟ และการซ่อมแซมถนนที่เสียหายจากการทิ้งระเบิดของสหรัฐฯ ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้ สมาคมชาวโอกินาวะที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่นยังถูกก่อตั้งขึ้นที่เมืองคาวาซากิในปี ค.ศ. 1924

ผลกระทบจากสงครามโลกครั้งที่สอง

เนื่องจากคาวาซากิเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมหนักและอุตสาหกรรมเคมีที่สนับสนุนการทำสงครามในเอเชียและแปซิฟิก เมืองนี้จึงตกเป็นเป้าหมายการโจมตีทางอากาศของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (USAAF) หลายครั้ง ระหว่างเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1945

การโจมตีที่รุนแรงที่สุดเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นการทิ้งระเบิดเพลิง (Napalm) ส่งผลให้พื้นที่เขตเมืองประมาณ 35% ถูกทำลาย มีผู้เสียชีวิต 1,520 ราย และบาดเจ็บ 8,759 ราย โดยพื้นที่เผาไหม้ครอบคลุมถึง 9.3 ตารางกิโลเมตร