หมู่เกาะลักษทวีป สวรรค์แห่งทะเลอันดามันของอินเดีย

ลักษทวีป (Lakshadweep) เป็นดินแดนสหภาพ (Union Territory) ของประเทศอินเดีย ประกอบด้วยหมู่เกาะปะการังจำนวน 36 เกาะ ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มเกาะอามินดีวี (Amindivi Islands) ทางตอนเหนือ, กลุ่มเกาะลักคาดีฟ (Laccadive Islands) และเกาะมินิคอย (Minicoy) ซึ่งเป็นเกาะปะการังวงแหวน (Atoll) ทางตอนใต้ โดยมีช่องแคบไนน์ดีกรี (Nine Degree Channel) กั้นกลาง

หมู่เกาะแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างทะเลอาหรับทางทิศตะวันตกและทะเลลักคาดีฟทางทิศตะวันออก ห่างจากชายฝั่งมาลาบาร์ของอินเดียแผ่นดินใหญ่ประมาณ 220–440 กิโลเมตร โดยมีเมืองคาวารัตติ (Kavaratti) เป็นเมืองหลวงและศูนย์กลางการบริหารจัดการในรูปแบบเขตเดียว

ภูมิศาสตร์และลักษณะทางกายภาพ

ลักษทวีปมีพื้นที่ดินรวมประมาณ 32.62 ตารางกิโลเมตร แต่มีอาณาเขตทางทะเลที่กว้างขวาง โดยมีพื้นที่ลากูน (Lagoon) ประมาณ 4,200 ตารางกิโลเมตร และเขตเศรษฐกิจจำเพาะ (EEZ) ครอบคลุมพื้นที่ถึง 400,000 ตารางกิโลเมตร หมู่เกาะเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของแนวเทือกเขาใต้ทะเล Chagos-Lakshadweep Ridge ซึ่งเป็นลักษณะทางธรณีวิทยาที่สำคัญในมหาสมุทรอินเดีย

ประวัติศาสตร์และการตั้งถิ่นฐาน

ยุคโบราณ

หลักฐานทางโบราณคดีจากเกาะคาลเพนี (Kalpeni) บ่งชี้ว่ามีการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มาตั้งแต่ 1,500 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงหมู่เกาะแห่งนี้ในชาดกทางพุทธศาสนาตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล และในวรรณกรรมทมิฬ Sangam (Patiṟṟuppattu) โดยในช่วงยุค Sangam (ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ถึง ศตวรรษที่ 3) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เชระ (Cheras) และต่อมาคือราชวงศ์ปัลลวะ (Pallavas)

นักเดินเรือรู้จักหมู่เกาะแห่งนี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 1 โดยปรากฏในบันทึก Periplus of the Erythraean Sea และปโตเลมี (Ptolemy) นักภูมิศาสตร์ชาวกรีกในศตวรรษที่ 2 ได้ระบุชื่อเกาะต่างๆ เช่น คาวารัตติ (Kanathara), อากัตติ (Argidion), อามินี (Ammine) และมินิคอย (Monache)

การแพร่ขยายของศาสนาอิสลามและการปกครองในยุคกลาง

เชื่อกันว่าศาสนาอิสลามถูกนำเข้ามายังหมู่เกาะแห่งนี้ในศตวรรษที่ 7 โดยการเดินทางมาถึงของชาวมุสลิม ในศตวรรษที่ 11 พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของอาณาจักรโจฬะ (Chola) และกลายเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการค้าระหว่างตะวันออกกลางและเอเชียใต้

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 หมู่เกาะลักษทวีปเคยอยู่ภายใต้อิทธิพลของโปรตุเกสช่วงสั้นๆ ก่อนจะถูกปกครองโดยอาณาจักร อารักกัล (Arakkal) ซึ่งเป็นประเทศราชของราชาโคลธินิ (Kolathiri Rajas) แห่งเมืองคันนูร ต่อมาในปลายศตวรรษที่ 18 ได้ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของอาณาจักรไมซอร์ และถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิบริติชในปี ค.ศ. 1799

วัฒนธรรม ภาษา และเศรษฐกิจ

คำว่า "ลักษทวีป" มีความหมายตรงตัวว่า "หมู่เกาะหนึ่งแสนเกาะ" ในภาษาสันสกฤตและภาษามาลายาลัม สำหรับภาษาที่ใช้สื่อสาร ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ แต่ภาษาท้องถิ่นที่ใช้กันอย่างแพร่หลายคือ เจเซรี (Jeseri) ซึ่งเป็นภาษาถิ่นของภาษามาลายาลัม ส่วนบนเกาะมินิคอยจะใช้ภาษา ดิเวฮี (Dhivehi) เป็นหลัก

เศรษฐกิจของลักษทวีปพึ่งพาการประมงและการเกษตรเป็นหลัก โดยเฉพาะการผลิตมะพร้าว ซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดของพื้นที่

การบริหารปกครอง

หลังจากการประกาศเอกราชของอินเดียในปี ค.ศ. 1947 หมู่เกาะแห่งนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโดมินิออนแห่งอินเดีย และถูกจัดตั้งเป็นดินแดนสหภาพในปี ค.ศ. 1956 โดยปัจจุบันอยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลของศาลสูงรัฐเกรละ (Kerala High Court)