ประวัติ มานิก สาร์การ์ อดีตมุขมนตรีรัฐตริปุระผู้สมถะ

มานิก สาร์การ์ (เกิด 22 มกราคม 1949) เป็นนักการเมืองคอมมิวนิสต์ชาวอินเดีย ผู้ดำรงตำแหน่งมุขมนตรีแห่งรัฐตริปุระตั้งแต่เดือนมีนาคม 1998 จนถึงเดือนมีนาคม 2018 นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของโปลิตบูโร (Politburo) ของพรรคคอมมิวนิสต์อินเดีย (มาร์กซิสต์) ซึ่งเป็นคณะกรรมการบริหารและกำหนดนโยบายหลักของพรรค

ชีวิตช่วงต้นและภูมิหลัง

สาร์การ์เกิดในครอบครัวชาวเบงกาลีชนชั้นกลาง โดยมีบิดาชื่อ อามุลยา สาร์การ์ ซึ่งทำงานเป็นช่างตัดเสื้อ และมารดาชื่อ อันจาลี สาร์การ์ ซึ่งเป็นพนักงานรัฐบาล เขาเริ่มมีบทบาทในขบวนการนักศึกษาตั้งแต่สมัยเรียน และเข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินเดีย (มาร์กซิสต์) ในปี 1968 ขณะมีอายุเพียง 19 ปี

ในช่วงที่ศึกษาอยู่ที่วิทยาลัย MBB เขาได้ร่วมขับเคลื่อนการเคลื่อนไหวทางอาหารในปี 1967 เพื่อต่อต้านนโยบายของรัฐบาลคองเกรสในขณะนั้น บทบาทที่โดดเด่นทำให้เขาได้รับเลือกเป็นเลขาธิการสหภาพนักศึกษาวิทยาลัย MBB และรองประธานสหพันธ์นักศึกษาแห่งอินเดีย (SFI) ต่อมาในปี 1972 เขาได้เข้าสู่คณะกรรมการระดับรัฐของพรรคคอมมิวนิสต์อินเดีย (มาร์กซิสต์) ด้วยวัยเพียง 23 ปี

เส้นทางการเมือง

ในปี 1978 สาร์การ์ได้รับเลือกให้เข้าสู่สำนักเลขาธิการของพรรคในระดับรัฐ ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่รัฐบาลแนวร่วมฝ่ายซ้าย (Left Front) ชุดแรกได้ขึ้นครองอำนาจในรัฐตริปุระ

การก้าวสู่ตำแหน่งผู้นำ

• ปี 1980: ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติ (MLA) จากเขตเลือกตั้งอาการ์ตา และได้รับแต่งตั้งเป็นวิปหลักของพรรค CPI (M)
• ปี 1983: ได้รับเลือกเป็น MLA อีกครั้งจากเขตกฤษณานคร อาการ์ตา
• ปี 1993: ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการระดับรัฐของพรรค CPI (M)

ความสำเร็จสูงสุดเกิดขึ้นในปี 1998 เมื่อเขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกโปลิตบูโรของพรรค CPI (M) และก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งมุขมนตรีแห่งรัฐตริปุระ ซึ่งเขาได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่งนี้ติดต่อกันถึง 4 สมัย รวมระยะเวลา 20 ปี ทำให้เขาเป็นหนึ่งในมุขมนตรีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์อินเดีย จนกระทั่งพรรคของเขาพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งปี 2018

ในการเลือกตั้งปี 2023 สาร์การ์ตัดสินใจไม่ลงสมัครรับเลือกตั้ง เพื่อเปิดทางให้ผู้นำรุ่นใหม่ได้เข้ามามีบทบาทในการบริหารรัฐ

ชีวิตส่วนตัวและความสมถะ

มานิก สาร์การ์ แต่งงานกับ ปัญจาลี ภัตตาจารย์ ซึ่งทำงานในคณะกรรมการสวัสดิการสังคมกลางจนเกษียณในปี 2011 สิ่งที่ทำให้เขาเป็นที่จดจำอย่างมากคือวิถีชีวิตที่เรียบง่าย เขาเลือกอาศัยอยู่ในบ้านหลังเก่าขนาดเล็กที่เป็นมรดกจากทวด และที่น่าทึ่งคือ เขาบริจาคเงินเดือนทั้งหมดที่ได้รับในตำแหน่งมุขมนตรีให้แก่พรรค โดยรับเงินเบี้ยเลี้ยงรายเดือนเพียง 5,000 รูปีเพื่อใช้จ่ายส่วนตัวเท่านั้น