สมาคมน้ำพุและรางน้ำดื่มสำหรับปศุสัตว์แห่งมหานครลอนดอน

สมาคมน้ำพุและรางน้ำดื่มสำหรับปศุสัตว์แห่งมหานครลอนดอน (Metropolitan Drinking Fountain and Cattle Trough Association) ก่อตั้งขึ้นในกรุงลอนดอนเมื่อปี ค.ศ. 1859 โดยซามูเอล เกอร์นีย์ (Samuel Gurney) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและนักการกุศล ร่วมกับเอ็ดเวิร์ด โทมัส เวกฟิลด์ (Edward Thomas Wakefield) ทนายความ โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อจัดหาน้ำดื่มสะอาดให้แก่สาธารณชนโดยไม่มีค่าใช้จ่าย

ภูมิหลังและการก่อตั้ง

ในช่วงศตวรรษที่ 19 การจัดหาน้ำในลอนดอนดำเนินการโดยบริษัทเอกชน 9 แห่ง ซึ่งผูกขาดพื้นที่ทางภูมิศาสตร์และมักจัดหาน้ำในปริมาณที่ไม่เพียงพอ อีกทั้งน้ำยังมีการปนเปื้อนสูง ดังที่ปรากฏชัดในช่วงการระบาดของอหิวาตกโรคปี ค.ศ. 1854 ซึ่งจอห์น สโนว์ (John Snow) ได้ค้นพบสาเหตุของการแพร่ระบาด

การเติบโตของประชากรในลอนดอนที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างปี ค.ศ. 1800 ถึง 1850 โดยไม่มีการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานที่เพียงพอ นำไปสู่การเคลื่อนไหวเพื่อจัดสร้างน้ำพุสาธารณะ ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในลิเวอร์พูลก่อนจะถูกนำมาปรับใช้ในลอนดอนโดยซามูเอล เกอร์นีย์

ประวัติและการดำเนินงานในช่วงแรก

สมาคมฯ เริ่มดำเนินงานในปี ค.ศ. 1859 โดยมีข้อกำหนดที่เข้มงวดว่าน้ำพุทุกแห่งที่สมาคมฯ ส่งเสริมต้องมีการติดตั้งตัวกรองหรือวิธีการอื่นที่รับประกันความบริสุทธิ์และความเย็นของน้ำ น้ำพุแห่งแรกถูกสร้างขึ้นที่ Holborn Hill บริเวณรั้วของโบสถ์ St Sepulchre-without-Newgate เมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1859

ในช่วง 6 ปีแรก มีการสร้างน้ำพุถึง 85 แห่ง โดยได้รับเงินสนับสนุนส่วนใหญ่จากซามูเอล เกอร์นีย์ เนื่องจากเงินบริจาคไม่เพียงพอ น้ำพุเหล่านี้ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว โดยมีผู้ใช้งานถึง 7,000 คนต่อวัน

ความเชื่อมโยงกับขบวนการงดสุราและศาสนา

สมาคมฯ ได้รับการยอมรับมากขึ้นผ่านความเชื่อมโยงกับศาสนาคริสต์นิกายอีแวนเจลิคัล (Evangelical Christianity) และขบวนการงดสุรา (Temperance movement) น้ำพุหลายแห่งถูกเรียกว่า "น้ำพุแห่งการงดสุรา" (Temperance fountains) เนื่องจากในสมัยนั้นเบียร์เป็นทางเลือกหลักในการดื่มแทนน้ำเพราะมีความปลอดภัยกว่า (เนื่องจากผ่านการต้ม) การมีน้ำดื่มสะอาดฟรีจึงเป็นทางเลือกที่ดึงดูดใจสำหรับผู้ยากไร้ โดยน้ำพุหลายแห่งมักถูกติดตั้งไว้ตรงข้ามกับสถานบันเทิงหรือผับ

นอกจากนี้ ขบวนการอีแวนเจลิคัลยังสนับสนุนให้สร้างน้ำพุในบริเวณสุสานของโบสถ์ เพื่อให้ผู้ยากไร้รู้สึกว่าศาสนจักรให้การสนับสนุนและดูแลพวกเขา น้ำพุหลายแห่งจึงมีคำจารึกจากคัมภีร์ไบเบิล

การขยายขอบเขตสู่สวัสดิภาพสัตว์

ในปี ค.ศ. 1867 สมาคมฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น สมาคมน้ำพุและรางน้ำดื่มสำหรับปศุสัตว์แห่งมหานครลอนดอน เพื่อรวมการดูแลสวัสดิภาพสัตว์เข้าไว้ด้วยกัน โดยร่วมมือกับสมาคมป้องกันการทารุณกรรมสัตว์ (RSPCA) ในการสร้างรางน้ำดื่มสำหรับม้า วัว และสุนัข

ในยุคนั้น ม้าเป็นพาหนะหลักในการขนส่ง และวัวถูกต้อนเข้าสู่ตลาดในเมือง การมีรางน้ำดื่มฟรีจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เนื่องจากเดิมทีรางน้ำดื่มมักมีค่าบริการหรือจำกัดเฉพาะลูกค้าของผับ รางน้ำดื่มที่ทำจากหินแกรนิตขนาดใหญ่กลายเป็นมาตรฐานเนื่องจากมีความทนทานกว่าเหล็กหล่อหรือไม้บุสังกะสี

การเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 20

เมื่อเวลาผ่านไป บทบาทของสมาคมฯ เริ่มลดลงเนื่องจากรัฐบาลท้องถิ่นเริ่มเข้ามาจัดหาสวัสดิการสาธารณะมากขึ้น และอิทธิพลของกลุ่ม Nonconformism ลดลง อย่างไรก็ตาม น้ำพุและรางน้ำดื่มจำนวนมากยังคงหลงเหลืออยู่ในลอนดอน โดยรางน้ำดื่มสำหรับม้าหลายแห่งถูกเปลี่ยนเป็นกระถางดอกไม้เพื่อความสวยงามในปัจจุบัน

สถานะปัจจุบัน

ในปี ค.ศ. 2011 สมาคมฯ ในชื่อ Drinking Fountain Association ได้เริ่มสนับสนุนแคมเปญ "Find-a-Fountain" เพื่อจัดทำแผนที่ตำแหน่งของน้ำพุสาธารณะทั่วสหราชอาณาจักร เพื่อส่งเสริมการเข้าถึงน้ำดื่มสะอาดและลดการใช้พลาสติก