เมืองออกซฟอร์ด ศูนย์กลางการศึกษาและประวัติศาสตร์แห่งอังกฤษ

เมืองออกซฟอร์ด (Oxford) เป็นเมืองมหาวิหารและเขตการปกครองที่ไม่ใช่เมืองใหญ่ (non-metropolitan district) ในมณฑลอ็อกซ์ฟอร์ดเชียร์ (Oxfordshire) ประเทศอังกฤษ โดยทำหน้าที่เป็นเมืองหลักของมณฑลแห่งนี้ เมืองออกซฟอร์ดมีชื่อเสียงระดับโลกในฐานะที่ตั้งของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษในการเรียนการสอน

ลักษณะเด่นของเมืองคือการผสมผสานทางสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย ตั้งแต่ยุคแองโกล-แซกซอนตอนปลายไปจนถึงสไตล์อังกฤษสมัยใหม่ อุตสาหกรรมหลักของเมืองประกอบด้วย การผลิตรถยนต์ การศึกษา การพิมพ์ การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีสารสนเทศ

ประวัติศาสตร์ของเมืองออกซฟอร์ด

ประวัติศาสตร์ของออกซฟอร์ดเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่การตั้งถิ่นฐานในยุคแซกซอน ชื่อ "Oxford" มีที่มาจากภาษาอังกฤษโบราณ Oxenaforda ซึ่งแปลว่า "ที่ข้ามแม่น้ำของวัว" (ford of the oxen) โดยอ้างถึงจุดข้ามแม่น้ำที่ตื้นซึ่งวัวสามารถเดินข้ามได้

ในเชิงยุทธศาสตร์ เมืองนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งเนื่องจากตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำเทมส์ (ซึ่งคนท้องถิ่นเรียกว่าแม่น้ำไอซิส - Isis) และแม่น้ำเชอร์เวลล์ (Cherwell) หลังจากการพิชิตของชาวนอร์มันในปี ค.ศ. 1066 ลอร์ดโรเบิร์ต ดีออยลี (Robert D’Oyly) ได้สร้างปราสาทออกซฟอร์ดขึ้นในปี ค.ศ. 1071 เพื่อควบคุมพื้นที่ดังกล่าว

การก่อตั้งมหาวิทยาลัยและความขัดแย้ง

การเรียนการสอนเริ่มต้นขึ้นในศตวรรษที่ 11 และภายในปลายศตวรรษที่ 12 เมืองนี้ได้กลายเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดที่กำลังเติบโต อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนวิชาการ (Gown) และชาวเมือง (Town) มักมีความตึงเครียดเสมอ ตัวอย่างที่เด่นชัดคือในปี ค.ศ. 1209 เมื่อชาวเมืองแขวนคอผู้รู้สองคนในข้อหาฆาตกรรม ส่งผลให้นักวิชาการจำนวนหนึ่งอพยพไปก่อตั้งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์

ความขัดแย้งระหว่างชาวเมืองและนักศึกษาดำเนินต่อไปจนถึงเหตุการณ์จลาจลในวันนักบุญสโกลาสติกา (St. Scholastica Day Riot) ปี ค.ศ. 1355 ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 93 ราย

การปฏิรูปศาสนาและสถานะเมือง

ในช่วงการปฏิรูปศาสนาของอังกฤษ (English Reformation) สถาบันทางศาสนาในออกซฟอร์ดถูกรื้อถอน และอารามต่างๆ ถูกปิดตัวลงในช่วงทศวรรษ 1530 นอกจากนี้ เมืองนี้ยังเป็นสถานที่พิจารณาคดีผู้ที่ถูกกล่าวหาว่านอกรีต โดยมี "มรณสักขีแห่งออกซฟอร์ด" (Oxford Martyrs) ซึ่งประกอบด้วยบิชอปฮิว ลาติเมอร์, นิโคลัส ริดลีย์ และอดีตอาร์ชบิชอปโธมัส แครนเมอร์ ถูกประหารชีวิตด้วยการเผาทั้งเป็นระหว่างปี ค.ศ. 1555-1556

ออกซฟอร์ดได้รับสถานะเป็น "เมือง" (City) อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1542 เมื่อมีการจัดตั้งสังฆมณฑลออกซฟอร์ด และโบสถ์ของวิทยาลัยไครสต์เชิร์ช (Christ Church) ได้รับการสถาปนาเป็นมหาวิหาร

บทบาทในช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษ

ในช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษ (English Civil War) พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ได้ทรงใช้เมืองออกซฟอร์ดเป็นเมืองหลวงชั่วคราว (de facto capital) ระหว่างปี ค.ศ. 1642–1646 โดยทรงย้ายราชสำนักมาประทับที่นี่เพื่อใช้เป็นกองบัญชาการหลังจากถูกขับออกจากลอนดอน

การพัฒนาทางอุตสาหกรรมและการคมนาคม

ในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 เมืองออกซฟอร์ดมีการเติบโตทางอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว อุตสาหกรรมดั้งเดิม ได้แก่ การหมักเบียร์และการพิมพ์ โดยเฉพาะสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (Oxford University Press) ซึ่งเป็นนายจ้างรายใหญ่

ในปี ค.ศ. 1910 วิลเลียม มอร์ริส (ต่อมาคือลอร์ดนัฟฟิลด์) ได้ก่อตั้งธุรกิจผลิตรถยนต์และเปิดโรงงานประกอบรถยนต์ที่คาวลีย์ (Cowley) ซึ่งส่งผลให้เศรษฐกิจของเมืองมีความหลากหลายมากขึ้น นอกเหนือจากการพึ่งพาเพียงภาคการศึกษา

ประวัติการคมนาคม

การคมนาคมทางน้ำเริ่มต้นด้วยคลองออกซฟอร์ด (Oxford Canal) ซึ่งสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1790 เชื่อมต่อเมืองกับเขตมิดแลนด์ส เพื่อขนส่งถ่านหินราคาถูกเข้ามาในเมือง ปัจจุบันคลองนี้ถูกใช้เพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ

สำหรับการคมนาคมทางราง เมืองออกซฟอร์ดมีสถานีรถไฟหลักที่เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1852 บนถนนพาร์คเอนด์ (Park End Street) ซึ่งเชื่อมต่อกับเส้นทางไปเบอร์มิงแฮมและลอนดอน