ปิแอร์ อัลฟองส์ โลรองต์ นักคณิตศาสตร์และวิศวกรชาวฝรั่งเศส

ปิแอร์ อัลฟองส์ โลรองต์ (Pierre Alphonse Laurent; 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1813 – 2 กันยายน ค.ศ. 1854) เป็นนักคณิตศาสตร์ วิศวกร และนายทหารชาวฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงจากการค้นพบ อนุกรมโลรองต์ (Laurent series) ซึ่งเป็นการขยายฟังก์ชันให้อยู่ในรูปของอนุกรมกำลังอนันต์ โดยเป็นการพัฒนาต่อยอดจากอนุกรมเทย์เลอร์ (Taylor series) เพื่อให้สามารถประยุกต์ใช้กับฟังก์ชันในขอบเขตที่กว้างขึ้น

ประวัติและการศึกษา

โลรองต์เกิดที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นบุตรของ ปิแอร์ มิเชล โลรองต์ (Pierre Michel Laurent) ชาวฝรั่งเศส และเอเลนอร์ เชสเชียร์ (Eleanor Cheshire) ชาวอังกฤษ เขาเข้าศึกษาที่ École Polytechnique ในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1830 และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1832 โดยเป็นหนึ่งในนักศึกษาที่มีผลการเรียนดีเยี่ยมที่สุดในรุ่น

หลังสำเร็จการศึกษา เขาได้เข้าร่วมกองพันวิศวกรรมในตำแหน่งร้อยตรี และได้เข้าศึกษาต่อที่ École d'Application ในเมืองเมตซ์ (Metz) ก่อนที่จะถูกส่งไปปฏิบัติหน้าที่ในประเทศแอลจีเรีย

ผลงานด้านวิศวกรรม

โลรองต์เดินทางกลับจากแอลจีเรียมายังฝรั่งเศสประมาณปี ค.ศ. 1840 และได้รับมอบหมายให้เป็นผู้อำนวยการดำเนินงานโครงการขยายท่าเรือเลออาฟวร์ (Le Havre) บริเวณชายฝั่งช่องแคบอังกฤษ

ในยุคนั้น เมืองรูอ็อง (Rouen) เคยเป็นท่าเรือหลักของฝรั่งเศส แต่ด้วยโครงการก่อสร้างทางชลศาสตร์ (Hydraulic construction) ที่โลรองต์ดูแล ทำให้ท่าเรือเลออาฟวร์ได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นท่าเรือทางทะเลที่สำคัญที่สุดของฝรั่งเศส ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสามารถของโลรองต์ในการนำความรู้ทางทฤษฎีเชิงลึกมาประยุกต์ใช้ในงานวิศวกรรมภาคปฏิบัติได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ผลงานด้านคณิตศาสตร์

ในช่วงที่ปฏิบัติงานก่อสร้างที่เลออาฟวร์ โลรองต์ได้เริ่มเขียนบทความทางคณิตศาสตร์ โดยในปี ค.ศ. 1842 เขาได้ส่งบันทึกทางวิชาการเพื่อชิงรางวัล Grand Prize ของ Académie des Sciences

ต่อมาในปี ค.ศ. 1843 เขาได้ส่งผลงานอีกชิ้นหนึ่งซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับสิ่งที่ต่อมาถูกเรียกว่า "อนุกรมโลรองต์" อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาส่งผลงานเกินกำหนดเวลา ผลงานชิ้นนี้จึงไม่ได้รับการพิจารณาเพื่อรับรางวัลและไม่ได้รับการตีพิมพ์ในขณะนั้น

โลรองต์เสียชีวิตในกรุงปารีสเมื่ออายุ 41 ปี โดยผลงานทางคณิตศาสตร์ของเขาไม่ได้รับการตีพิมพ์จนกระทั่งหลังการเสียชีวิตของเขา ทั้งนี้มีข้อสันนิษฐานว่า คาร์ล ไวเออร์สตราส (Karl Weierstrass) อาจค้นพบผลลัพธ์นี้ก่อนในปี ค.ศ. 1841 แต่ไม่ได้ตีพิมพ์ในเวลาเดียวกัน