ประวัติศาสตร์เมืองร้างพรอวิเดนซ์ รัฐโอไฮโอ

พรอวิเดนซ์ (Providence) เป็นเมืองร้างที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำมอมี (Maumee River) ในเขตพรอวิเดนซ์ทาวน์ชิป มณฑลลูคัส รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา โดยอยู่ห่างจากเมืองโทเลโดไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 24 ไมล์ (39 กิโลเมตร)

เมืองนี้เคยมีความรุ่งเรืองในยุคการขนส่งทางน้ำ แต่ต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมจากเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่และโรคระบาด ซึ่งนำไปสู่การละทิ้งเมืองในที่สุด ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวได้รับการดูแลในฐานะ พรอวิเดนซ์เมโทรพาร์ค (Providence Metropark) ของเมืองโทเลโด ซึ่งเป็นแหล่งเรียนรู้ทางประวัติศาสตร์ที่อนุรักษ์องค์ประกอบจากยุคคลองขุดไว้ได้อย่างดี

การก่อตั้งและยุคบุกเบิก

พรอวิเดนซ์ก่อตั้งโดย ปีเตอร์ มานอร์ (Peter Manor) ชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชายผิวขาวคนแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณต้นน้ำของแม่น้ำมอมีที่ห่างจากทะเลสาบอีรี เขาเดินทางมาถึงในปี ค.ศ. 1816 เพื่อสร้างสถานีการค้าขนสัตว์ให้กับบริษัท North West Fur Company ซึ่งมีฐานการดำเนินงานอยู่ในเมืองมอนทรีออล รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสหรัฐอเมริกามีข้อห้ามไม่ให้ผู้ค้าชาวแคนาดาดำเนินกิจการใต้เส้นเขตแดน สถานีการค้าแห่งนี้จึงต้องปิดตัวลง

ต่อมาในปี ค.ศ. 1822 มานอร์ได้สร้างโรงเลื่อย และในปี ค.ศ. 1835 ได้สร้างโรงโม่แป้งขึ้นริมแม่น้ำ ในช่วงเวลานั้น บริเวณปากแม่น้ำมอมีที่อ่าวมอมียังคงเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านชาวโอดาวา (Odawa) ซึ่งอาศัยอยู่ในเขตสงวนพื้นที่ 34 ตารางไมล์ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำ

ความรุ่งเรืองจากคลองไมอามีและอีรี

การพัฒนาการขนส่งในรัฐโอไฮโอผ่านโครงการ คลองไมอามีและอีรี (Miami and Erie Canal) ส่งผลให้พรอวิเดนซ์เติบโตอย่างรวดเร็ว มานอร์ได้วางผังเมืองเพื่อรองรับการขยายตัว และในปี ค.ศ. 1837 รัฐโอไฮโอได้มอบสัญญาให้มานอร์เริ่มการก่อสร้าง ทำให้เมืองเปิดดำเนินกิจการอย่างเต็มตัว

พรอวิเดนซ์กลายเป็นจุดแวะพักที่สำคัญสำหรับผู้ตั้งถิ่นฐานที่เดินทางไปทางทิศตะวันตก โดยได้รับการยอมรับว่าเป็นสถานที่ที่สงบและปลอดภัยกว่าเมืองริมคลองแห่งอื่น ๆ ในโอไฮโอ ซึ่งมักประสบปัญหาอาชญากรรมและการมั่วสุม

เศรษฐกิจของเมืองเติบโตอย่างก้าวกระโดดจากการขนส่งสินค้าเกษตร หนังขนสัตว์ ธัญพืช และสินค้าอื่น ๆ ผ่านทางคลองขุด รวมถึงการเป็นจุดรับส่งผู้โดยสารและผู้อพยพ อย่างไรก็ตาม เมื่อระบบรถไฟเริ่มเข้ามามีบทบาทสำคัญในช่วงทศวรรษ 1870 การขนส่งทางคลองก็ลดลงอย่างมาก และถูกละทิ้งไปในที่สุดในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เนื่องจากรถไฟมีความรวดเร็วและประสิทธิภาพในการขนส่งสูงกว่า

การล่มสลายและกลายเป็นเมืองร้าง

จุดเริ่มต้นของการเสื่อมถอยของพรอวิเดนซ์เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1846 เมื่อเกิดเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่ทำลายอาคารไม้ส่วนใหญ่ในย่านธุรกิจใจกลางเมือง ซึ่งอาคารเหล่านั้นไม่ได้รับการบูรณะขึ้นมาใหม่

ซ้ำร้ายในปี ค.ศ. 1854 ผู้เดินทางทางน้ำได้นำโรคอหิวาตกโรคระบาดเข้ามาในเมือง ซึ่งแพร่กระจายผ่านน้ำที่ปนเปื้อน ส่งผลให้ผู้รอดชีวิตจำนวนมากตัดสินใจละทิ้งเมืองอย่างรวดเร็ว จนบางรายทิ้งทรัพย์สินไว้เบื้องหลัง

อาคารที่เหลืออยู่ถูกทำลายหรือเคลื่อนย้ายออกไป และผังเมืองเดิมได้เลือนหายไป จนกระทั่งวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1928 มณฑลลูคัสได้ถอนชื่อพรอวิเดนซ์ออกจากบันทึกทางราชการอย่างเป็นทางการ

สิ่งก่อสร้างที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน

แม้จะกลายเป็นเมืองร้าง แต่ยังมีสิ่งก่อสร้างบางส่วนที่ได้รับการอนุรักษ์และบูรณะไว้ในเขตประวัติศาสตร์พรอวิเดนซ์ ได้แก่:

• โรงเลื่อยและโรงโม่แป้งไอแซก ลุดวิก (Isaac Ludwig mill): โรงโม่ที่ยังคงใช้งานได้จริงและเป็นจุดเด่นของสวนสาธารณะ
• ประตูกั้นน้ำหมายเลข 44 (Lock No. 44): ส่วนหนึ่งของระบบคลองขุดที่ได้รับการบูรณะ
• เรือ The Volunteer: เรือจำลองที่ลากด้วยล่อ ซึ่งจะให้บริการนำเที่ยวในส่วนของคลองที่ได้รับการบูรณะในช่วงฤดูที่อากาศเหมาะสม
• โบสถ์คาทอลิกเซนต์แพทริก (St. Patrick Roman Catholic Church): สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1845 และยังคงเปิดใช้งานอยู่ในปัจจุบัน
• อาคารโรงเรียนเก่า: เช่น โรงเรียนเพอร์รี (Perry School), โรงเรียนลอง (Long School), โรงเรียนสเตรเยอร์ (Strayer School) และโรงเรียนบ็อกซ์ (Box School) ซึ่งยังคงมีอาคารหลงเหลืออยู่