บ้านเรนเจอร์ คฤหาสน์จอร์เจียนและหอศิลป์แห่งกรีนิช

บ้านเรนเจอร์ (Ranger's House) เป็นคฤหาสน์อิฐสีแดงขนาดกลางที่สร้างขึ้นในสไตล์จอร์เจียน (Georgian) และได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมพัลลาเดียน (Palladian) ตั้งอยู่บริเวณแบล็กฮีท (Blackheath) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของลอนดอน โดยตัวบ้านตั้งอยู่ติดกับสวนกรีนิช (Greenwich Park) ซึ่งเป็นพื้นที่สีเขียวสำคัญของเมือง

เดิมทีอาคารหลังนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ คฤหาสน์เชสเตอร์ฟิลด์ (Chesterfield House) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นบ้านเรนเจอร์ตามตำแหน่ง เรนเจอร์แห่งสวนกรีนิช (Ranger of Greenwich Park) ซึ่งเป็นตำแหน่งแต่งตั้งจากราชสำนัก โดยบ้านหลังนี้ทำหน้าที่เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของเรนเจอร์ตลอดช่วงศตวรรษที่ 19 ปัจจุบันอาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารอนุรักษ์ระดับ Grade I และเป็นสถานที่จัดแสดงคอลเลกชันศิลปะเวิร์นเฮอร์ (Wernher Collection) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545

ประวัติความเป็นมา

บ้านเรนเจอร์สร้างขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2765–2766 (ค.ศ. 1722–1723) เพื่อเป็นที่พำนักของกัปตัน (ต่อมาคือพลเรือโท) ฟรานซิส โฮเซียร์ (Francis Hosier) บนพื้นที่รกร้างติดกับสวนกรีนิช โดยเชื่อว่าผู้ออกแบบคือ จอห์น เจมส์ (John James) ในยุคนั้นทำเลของบ้านมีความโดดเด่นเนื่องจากมีทัศนียภาพที่สวยงามและสามารถเดินทางเข้าสู่ใจกลางลอนดอนได้สะดวกทั้งทางบกและทางน้ำ

ในปี พ.ศ. 2791 สิทธิการเช่าบ้านตกเป็นของเอิร์ลแห่งเชสเตอร์ฟิลด์รุ่นที่ 4 (4th Earl of Chesterfield) นักการเมืองและนักการทูตผู้มีชื่อเสียง เขาได้ต่อเติมห้องโถงยาว (Gallery) ที่มีหน้าต่างโค้ง (Bow window) เพื่อใช้สำหรับรับรองแขกและจัดแสดงผลงานศิลปะสะสม ซึ่งเขากล่าวว่าทัศนียภาพจากห้องโถงนี้เป็นหนึ่งในทัศนียภาพที่สวยที่สุดในโลก

ต่อมาในปี พ.ศ. 2825 ริชาร์ด ฮัลส์ (Richard Hulse) ได้ซื้อบ้านหลังนี้และได้ต่อเติมห้องที่มีหน้าต่างโค้งทางทิศเหนือ เพื่อให้เกิดความสมดุลทางสถาปัตยกรรมกับห้องโถงของเชสเตอร์ฟิลด์ ซึ่งเป็นรูปลักษณ์ของบ้านที่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน

การเปลี่ยนผ่านสู่ที่พำนักของเรนเจอร์

บ้านหลังนี้เคยถูกเรียกว่า บ้านบรันสวิก (Brunswick House) ในช่วงปี พ.ศ. 2350–2356 ขณะที่ดัชเชสแห่งบรันสวิกพำนักอยู่ และได้เริ่มใช้เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของเรนเจอร์แห่งสวนกรีนิชในปี พ.ศ. 2359 หลังจากที่บ้านมอนตากู (Montagu House) ซึ่งเป็นที่พำนักเดิมถูกรื้อถอนไป

บุคคลสำคัญที่เคยพำนักที่นี่ ได้แก่ ลอร์ดโวลซลีย์ (Lord Wolseley) และครอบครัว ซึ่งย้ายเข้ามาในปี พ.ศ. 2431 ตามคำเชิญของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย

ในปี พ.ศ. 2445 สภาเทศบาลลอนดอน (London County Council) ได้ซื้อบ้านหลังนี้จากคณะกรรมาธิการป่าไม้และป่าสงวน (Commissioners of Woods and Forests) และเปลี่ยนให้เป็นสโมสรกีฬาและห้องน้ำชา ต่อมาอาคารนี้ถูกใช้เป็นกองบัญชาการในช่วงสงครามโลกทั้งสองครั้ง และเคยใช้จัดแสดงคอลเลกชันเครื่องดนตรี Dolmetsch และภาพพอร์ตเทรตยุคจาโคเบียน (Jacobean) ก่อนที่ English Heritage จะเข้ามาดูแลในปี พ.ศ. 2529

คอลเลกชันเวิร์นเฮอร์ (Wernher Collection)

คอลเลกชันเวิร์นเฮอร์ถูกรวบรวมโดย เซอร์จูเลียส เวิร์นเฮอร์ (Sir Julius Wernher) มหาเศรษฐีผู้ค้าเพชรชาวเยอรมันในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ปัจจุบันมีการจัดแสดงผลงานประมาณ 700 ชิ้น ในห้อง 12 ห้อง ซึ่งบางห้องถูกตกแต่งให้สะท้อนถึงรูปแบบการจัดแสดงเดิมที่บ้าน Bath House ในย่านพิกคาดิลลี

ผลงานที่โดดเด่นในคอลเลกชัน ได้แก่:

• จิตรกรรม: ภาพ "Madonna of the Pomegranate" จากเวิร์กชอปของซานโดร บอตติเชลลี (Sandro Botticelli) รวมถึงผลงานของ ฟิลิปปิโน ลิปปี (Filippino Lippi), ฮันส์ เมมลิง (Hans Memling) และจิตรกรชาวอังกฤษอย่าง เซอร์โจชัว เรย์โนลด์ส (Sir Joshua Reynolds)
• ศิลปะตกแต่ง: เครื่องประดับยุคเรเนซองส์, งานแกะสลักงาช้างยุคกลางและไบแซนไทน์, เครื่องเคลือบดินเผาไมโอลิกา (Maiolica) ของอิตาลี, พรมทอ, เฟอร์นิเจอร์ และเครื่องพอร์ซเลนจากเซเวร์ (Sèvres)
• ประติมากรรม: รูปปั้นหินอ่อนขนาดเท่าตัวจริงชื่อ "The Love of Angels" โดย Bergonzoli ซึ่งเป็นรูปเทวดากำลังจุมพิตหญิงสาว

บทบาทในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ภายนอกของบ้านเรนเจอร์ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำซีรีส์ยอดนิยมทาง Netflix เรื่อง Bridgerton โดยปรากฏเป็นบ้านของตระกูลบริดเจอร์ตัน