การวิ่งบุกในอเมริกันฟุตบอล

การวิ่งบุก (Rushing) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า การรัน (Run) คือการดำเนินเกมบุกในกีฬาอเมริกันฟุตบอลโดยการนำลูกบอลเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยการวิ่ง แทนที่จะใช้การส่งบอล (Passing) หรือการเตะ (Kicking) โดยผู้เล่นฝ่ายบุกจะเริ่มการวิ่งจากบริเวณหลังเส้นแนวปะทะ (Line of Scrimmage) เพื่อเป้าหมายในการทำระยะหลาให้ได้มากที่สุด

กลไกและการดำเนินเกม

ในการเล่นแบบวิ่งบุก โดยปกติแล้วควอเตอร์แบ็ก (Quarterback) จะส่งมอบลูกบอลให้กับผู้เล่นตำแหน่งอื่นผ่านการส่งมอบด้วยมือ (Handoff) เพื่อให้ผู้เล่นคนนั้นวิ่งบุกเข้าไปในแนวป้องกันของฝ่ายตรงข้าม อย่างไรก็ตาม การวิ่งบุกไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ตำแหน่งเดียว แต่สามารถเกิดขึ้นได้จากผู้เล่นหลายตำแหน่ง ดังนี้:

• รันนิ่งแบ็ก (Running Back) และฮาล์ฟแบ็ก (Halfback): เป็นตำแหน่งหลักที่ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่วิ่งบุกเป็นหลัก
• ฟูลแบ็ก (Fullback): มักทำหน้าที่เป็นทั้งผู้ช่วยบล็อกทางให้รันนิ่งแบ็กและวิ่งบุกในบางจังหวะ
• ควอเตอร์แบ็ก (Quarterback): อาจวิ่งบุกเมื่อแผนการส่งบอลล้มเหลว (เช่น ไม่มีตัวรับบอลที่ว่าง) หรือในกรณีที่ทีมใช้กลยุทธ์การวิ่งโดยควอเตอร์แบ็กโดยเฉพาะ ซึ่งกรณีหลังนี้เกิดขึ้นได้น้อยกว่าเนื่องจากความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บของตำแหน่งสำคัญอย่างควอเตอร์แบ็ก
• ไวด์รีซีฟเวอร์ (Wide Receiver): สามารถวิ่งบุกได้ในแผนการเล่นเฉพาะ เช่น การวิ่งอ้อม (End-around) หรือการรับลูกส่งขวางสนาม (Lateral pass) หลังเส้นแนวปะทะ

ความแตกต่างระหว่างการวิ่งและการส่งบอลแบบสกรีน

ในบางกรณี การส่งบอลให้ไวด์รีซีฟเวอร์ในลักษณะสกรีน (Screen pass) อาจดูเหมือนการวิ่งบุก แต่โดยทั่วไปแล้วจะถูกกำหนดให้เป็นการส่งบอลไปข้างหน้า (Forward pass) เพื่อที่ว่าหากผู้เล่นรับบอลพลาด ลูกบอลจะถูกตัดสินว่าเป็น "การส่งบอลไม่สำเร็จ" (Incomplete pass) ซึ่งส่งผลดีต่อฝ่ายบุกมากกว่าการที่ลูกบอลตกพื้นแล้วถูกตัดสินว่าเป็น "การทำบอลหลุด" (Fumble) ซึ่งฝ่ายตรงข้ามสามารถแย่งบอลไปได้

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้อง