ซาโว ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดทางตะวันออกของฟินแลนด์

ซาโว (Savo) หรือ ซาโวเนีย (Savonia) เป็นจังหวัดทางประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศฟินแลนด์ มีอาณาเขตติดต่อกับทาวาสเทีย (Tavastia), ออสโตรบอทเนีย (Ostrobothnia) และคาเรเลีย (Karelia) ในปัจจุบันพื้นที่ของซาโวถูกแบ่งออกเป็นสองภูมิภาคหลัก คือ ซาโวเหนือ (North Savo) และ ซาโวใต้ (South Savo) โดยมีเมืองสำคัญที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด ได้แก่ คูโอปิโอ (Kuopio), มิกเกลี (Mikkeli), ซาโวลินนา (Savonlinna), วาร์คอส (Varkaus) และอีซาลมี (Iisalmi)

การบริหารจัดการ

ในช่วงศตวรรษที่ 19 ซาโวถูกแบ่งออกเป็นจังหวัดคูโอปิโอและจังหวัดมิกเกลี ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1997 ถึง 2010 พื้นที่นี้ได้รวมอยู่ในจังหวัดบริหารจัดการทางตะวันออกของฟินแลนด์ ปัจจุบันจังหวัดเหล่านี้ไม่มีหน้าที่ในการบริหารจัดการเชิงโครงสร้าง แต่ยังคงมีสถานะเป็นหน่วยงานเชิงพิธีการ และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 เป็นต้นมา ซาโวได้ถูกแบ่งออกเป็นภูมิภาคซาโวเหนือและซาโวใต้

ประวัติศาสตร์

จังหวัดซาโวถือเป็นบ้านเกิดดั้งเดิมของชาวซาโวเนียน (Savonians) ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มย่อยที่ต่อมาได้หลอมรวมกลายเป็นชาวฟินน์ และเป็นศูนย์กลางของภาษาถิ่นฟินแลนด์ตะวันออกหรือภาษาถิ่นซาโว

ในด้านการดำรงชีวิต ชาวซาโวมีชื่อเสียงในด้านการทำ การเกษตรแบบเผาป่า (slash-and-burn agriculture) ซึ่งเป็นเทคนิคที่ผู้ตั้งถิ่นฐานนำไปเผยแพร่ในพื้นที่ออสโตรบอทเนีย, ไคนู (Kainuu), แวร์มลันด์ (Värmland) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสวีเดน และทางตะวันออกของนอร์เวย์ นอกจากนี้ ชาวซาโวยังอพยพไปยังคาเรเลียของฟินแลนด์, อินเกรีย (Ingria) รวมถึงทางตอนใต้และตอนเหนือของสวีเดน และนอร์เวย์ ซึ่งกลายเป็นกลุ่มที่เรียกว่า ชาวฟินน์ในป่า (Forest Finns)

ซาโวเป็นส่วนหนึ่งของสวีเดนตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 13 และได้แยกตัวออกจากสวีเดนเมื่อฟินแลนด์ถูกโอนให้แก่รัสเซียในเดือนกันยายน ค.ศ. 1809

วัฒนธรรมและภาพลักษณ์

ตามประเพณีดั้งเดิม ชาวซาโวมักถูกมองว่า "เจ้าเล่ห์" โดยชาวฟินแลนด์ในภูมิภาคอื่น อย่างไรก็ตาม งานวิจัยในระยะหลังชี้ให้เห็นว่าชื่อเสียงนี้เกิดจากความเข้าใจผิด ซึ่งมีสาเหตุมาจากลักษณะการสื่อสารของชาวซาโวที่มักจะไม่พูดตรงๆ (lack of social directness)

ตราอาร์ม (Heraldry)

ตราอาร์มของซาโวแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ทศวรรษที่ 1560 โดยปรากฏครั้งแรกในงานศพของพระเจ้ากุสตาฟ วาซา (King Gustav Vasa) ในปี ค.ศ. 1560 ในฐานะส่วนหนึ่งของขบวนธงประจำจังหวัด 24 ผืน ซึ่งคาดว่าออกแบบโดยศิลปินในราชสำนักภายใต้การกำกับของพระเจ้าเอริกที่ 14 (King Erik XIV)

ลักษณะของตราอาร์มคือ พื้นหลังสีดำ มีรูปคันธนูและลูกศรสีทองเล็งไปทางด้านขวาบน (ในทางตราอาร์มศาสตร์ ลูกศรที่ชี้ไปทางขวาถือเป็นทิศทางมาตรฐาน) โดยมีสายธนู หัวลูกศร และขนหางลูกศรเป็นสีเงิน สีประจำจังหวัดคือสีดำและสีทอง

สัญลักษณ์รูปคันธนูถูกตีความว่าแสดงถึงบทบาททางประวัติศาสตร์ของซาโวในฐานะจังหวัดชายแดนตะวันออกสุดของสวีเดน ก่อนที่จะมีการลงนามในสนธิสัญญา Stolbovo ในปี ค.ศ. 1617 ปัจจุบันภูมิภาคซาโวใต้ยังคงใช้รูปคันธนูที่ชี้ไปทางซ้ายตามแบบดั้งเดิม ในขณะที่ซาโวเหนือใช้แบบที่ชี้ไปทางขวา