แม่น้ำสก็อตต์ สายน้ำสำคัญแห่งเคาน์ตี้ซิสคิยู

แม่น้ำสก็อตต์ (Scott River) เป็นแม่น้ำที่มีความยาวประมาณ 60 ไมล์ (97 กิโลเมตร) ตั้งอยู่ในเคาน์ตี้ซิสคิยู (Siskiyou County) รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยเป็นหนึ่งในแม่น้ำสาขาที่สำคัญของแม่น้ำแคลแมธ (Klamath River) ซึ่งเป็นหนึ่งในแม่น้ำสายใหญ่ที่สุดในรัฐแคลิฟอร์เนีย

ประวัติศาสตร์และการตั้งชื่อ

ในอดีต กลุ่มพรานล่าสัตว์และคนดักบีเวอร์เรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "แม่น้ำบีเวอร์" (Beaver River) เนื่องจากมีประชากรบีเวอร์อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งบริษัทฮัดสันส์เบย์ (Hudson's Bay Company) ได้เข้ามาล่าบีเวอร์จนเกือบหมดสิ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 19

ชาวยุโรปกลุ่มแรกที่เข้ามาในหุบเขาสก็อตต์ (Scott Valley) คือ สตีเฟน มีค (Stephen Meek), โทมัส แมคเคย์ (Thomas McKay), จอร์จ อดอล์ฟัส ดูเซล (George Adolphus Duzel) และพรานจากบริษัทฮัดสันส์เบย์อีก 16 คน ในปี ค.ศ. 1836 ต่อมาในปี ค.ศ. 1850 มีรายงานว่าสตีเฟน มีค สามารถดักบีเวอร์ได้ถึง 1,800 ตัวในหุบเขาสก็อตต์ ซึ่งในขณะนั้นยังถูกเรียกว่าหุบเขาบีเวอร์ (Beaver Valley)

การเปลี่ยนแปลงชื่อของแม่น้ำและหุบเขาเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1850 เมื่อ จอห์น ดับเบิลยู สก็อตต์ (John W. Scott) นักบุกเบิกได้ค้นพบทองคำที่บริเวณสก็อตต์บาร์ (Scott Bar) ซึ่งอยู่ทางตอนล่างของหุบเขาสก็อตต์ การค้นพบนี้ดึงดูดผู้แสวงโชคจำนวนมากให้เข้ามาในพื้นที่ และนำไปสู่การตั้งชื่อหุบเขาและแม่น้ำตามชื่อของเขาเพื่อเป็นเกียรติ

ลุ่มน้ำและการใช้ประโยชน์ที่ดิน

ลุ่มน้ำของแม่น้ำสก็อตต์ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 800 ตารางไมล์ (2,100 ตารางกิโลเมตร) โดยมีการแบ่งสัดส่วนการถือครองที่ดินดังนี้:

• ที่ดินเอกชน: ประมาณ 2 ใน 3 ของพื้นที่ทั้งหมด
• ที่ดินสาธารณะ: ประมาณ 1 ใน 3 ของพื้นที่ทั้งหมด

สำหรับการใช้ประโยชน์ที่ดินในลุ่มน้ำ แบ่งออกเป็น 4 กลุ่มหลัก ได้แก่ การป่าไม้ (45%), การเลี้ยงสัตว์ (40%), พื้นที่เกษตรกรรม (13%) และการใช้ประโยชน์อื่น ๆ (2%) โดยแม่น้ำสก็อตต์จะไหลไปบรรจบกับแม่น้ำแคลแมธที่บริเวณเหนือเมืองฮัมบูร์ก (Hamburg) รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อนจะไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก

ผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมและการอนุรักษ์

ความเสียหายจากการทำเหมือง

ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1934 ถึง 1950 มีการใช้เรือขุด (Dredges) ขนาดใหญ่ในหุบเขาสก็อตต์ ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อระบบนิเวศของแม่น้ำ โดยมีการขุดลึกลงไปใต้ท้องน้ำและที่ราบลุ่มน้ำถึง 50-60 ฟุต (15-18 เมตร) และมีการใช้ปรอทในกระบวนการแยกทองคำจากทรายและกรวด ส่งผลให้เกิดกองหินและดินที่เหลือจากการขุด (Tailings) สูงกว่า 25 ฟุต (7.6 เมตร) ทางตอนล่างของเมืองคัลลาแฮน (Callahan)

การฟื้นฟูระบบนิเวศด้วยบีเวอร์

ในลำธารชูการ์ (Sugar Creek) ซึ่งเป็นลำธารสาขาของแม่น้ำสก็อตต์ที่มักจะแห้งขอดในบางฤดูกาล ได้มีความพยายามในการฟื้นฟูระบบนิเวศโดย เบตซี สแตปเปิลตัน (Betsy Stapleton) ร่วมกับ ไมเคิล พอลล็อก (Michael Pollock) จาก NOAA โดยการสร้าง "สิ่งจำลองเขื่อนบีเวอร์" (Beaver Dam Analogues) ด้วยการปักเสาลงในลำธารเพื่อดึงดูดให้บีเวอร์เข้ามาสร้างเขื่อนจริง

ผลลัพธ์ที่ได้คือพื้นที่บริเวณลำธารชูการ์ของสแตปเปิลตันมีบ่อน้ำของบีเวอร์ที่ไหลเวียนตลอดปี ในขณะที่ลำธารข้างเคียงที่ไม่มีการจัดการยังคงแห้งขอดในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งวิธีการนี้ประสบความสำเร็จในลักษณะเดียวกันกับที่เกิดขึ้นในบริดจ์ครีก (Bridge Creek) รัฐออริกอน ซึ่งส่งผลให้จำนวนปลาเรนโบว์เทราต์ (Rainbow Trout) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ