Shatpadi ทำความรู้จักกับฉันทลักษณ์แบบ Shatpadi ในกวีนิพนธ์กรรณาดา

Shatpadi (ಷಟ್ಪದಿ) คือรูปแบบฉันทลักษณ์พื้นเมืองของภาษากรรณาดา (Kannada) ที่ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในงานกวีนิพนธ์ของอินเดียตอนใต้ โดยคำว่า Shatpadi หมายถึงรูปแบบการเขียนที่มี 6 วรรค (padas) ต่อหนึ่งบท ซึ่งแต่ละวรรคจะมีการกำหนดจำนวนพยางค์หรือจังหวะ (matra) ที่แน่นอนตามประเภทของ Shatpadi นั้นๆ

ประเภทของ Shatpadi และผลงานที่สำคัญ

ในประวัติศาสตร์วรรณคดีกรรณาดา มีกวีเอกหลายท่านที่นำฉันทลักษณ์นี้มาใช้สร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอก ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นประเภทต่างๆ ดังนี้:

1. Bhamini Shatpadi

เป็นรูปแบบที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยมีผลงานที่โดดเด่น เช่น:

• Karnata Bharata Kathamanjari โดย Kumaravyasa (ประมาณปี ค.ศ. 1425)
• Prabhulingleele โดย Chamarasa (ประมาณปี ค.ศ. 1425)
• Torave Ramayana โดย Kumara Valmiki (ประมาณปี ค.ศ. 1500)
• Nalacharite โดย Kanakadasa (ศตวรรษที่ 16)

2. Vardhaka Shatpadi

รูปแบบนี้ถูกใช้ในมหากาพย์และงานเขียนเชิงศาสนาที่สำคัญ เช่น:

• Harishchandra Kavya, Siddarama Charite และ Somanatha Charite โดย Raghavanka (ศตวรรษที่ 12)
• Jaimini Bharata โดย Lakshmisha (ศตวรรษที่ 16)
• Bhavachintaratna โดย Gubbiya Mallanarya (ประมาณปี ค.ศ. 1513)

3. Parivardhini Shatpadi

ตัวอย่างผลงานร่วมสมัยที่ใช้ฉันทลักษณ์นี้ ได้แก่ 'Badekolla Mathad Shivayogi Shri Nagendra Mahaswamigalavar Charitre' ซึ่งเป็นมหากาพย์ที่เขียนโดย ShriShailappa Kalasad จากเมืองเบลากาวี รัฐกรรณาดา ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2020

4. Bhoga Shatpadi

ปรากฏในผลงานของ Tirukana Kanasuby Shadaksharadeva (Muppina Shadakshari)

5. Shara และ Kusuma Shatpadi

เป็นรูปแบบย่อยของ Shatpadi ที่มีการระบุไว้ในตำราฉันทลักษณ์ แต่ไม่พบตัวอย่างผลงานที่โดดเด่นในแหล่งข้อมูลปัจจุบัน

บทสรุป

Shatpadi ไม่เพียงแต่เป็นเครื่องมือในการถ่ายทอดเรื่องราว แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของความรุ่มรวยทางวัฒนธรรมและภาษาของชาวกรรณาดา ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงวิวัฒนาการของกวีนิพนธ์อินเดียที่ผสมผสานระหว่างกฎเกณฑ์ที่เคร่งครัดและความงามทางภาษาได้อย่างลงตัว