เมืองเชลตัน รัฐคอนเนตทิคัต

เชลตัน (Shelton) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในแฟร์ฟิลด์เคาน์ตี (Fairfield County) รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2020 เมืองนี้มีประชากรทั้งสิ้น 40,869 คน และเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคการวางแผนนอแกทักแวลลีย์ (Naugatuck Valley Planning Region)

ประวัติศาสตร์และการก่อตั้ง

พื้นที่ของเชลตันถูกตั้งถิ่นฐานโดยชาวอังกฤษในฐานะส่วนหนึ่งของเมืองสแตรตฟอร์ด (Stratford) เมื่อปี ค.ศ. 1639 ต่อมาในปี ค.ศ. 1656 ศาลแห่งอาณานิคมคอนเนตทิคัตในเมืองฮาร์ตฟอร์ดได้ยืนยันว่าเมืองสแตรตฟอร์ดครอบคลุมพื้นที่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน 12 ไมล์จากลองไอส์แลนด์ซาวนด์ ระหว่างแม่น้ำฮูซาโทนิก (Housatonic River) และเส้นแบ่งเขตเมืองแฟร์ฟิลด์

ในปี ค.ศ. 1662 ตัวแทนจากสแตรตฟอร์ดได้จัดทำเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากชนเผ่าอินเดียนแดงโกลเดนฮิลล์ พอเกสเซตต์ (Golden Hill Paugussett) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ของเมืองทรัมบูลล์ (Trumbull), เชลตัน และมอนโร (Monroe) ในปัจจุบัน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1789 พื้นที่ส่วนนี้จึงแยกตัวออกจากสแตรตฟอร์ดและก่อตั้งเป็นเมืองฮันติงตัน (Huntington) เพื่อเป็นเกียรติแก่ซามูเอล ฮันติงตัน

ชื่อ "เชลตัน" ในปัจจุบันมีที่มาจากหมู่บ้านอุตสาหกรรมที่เริ่มก่อตั้งในช่วงทศวรรษ 1860 โดยบริษัทเชลตัน (Shelton Company) ซึ่งก่อตั้งโดยเอ็ดเวิร์ด เอ็น. เชลตัน ผู้ก่อตั้งบริษัท Ousatonic Water Power อีกด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1915 เขตเทศบาลเชลตันได้จดทะเบียนเป็นเมือง และในปี ค.ศ. 1919 ได้รวมเข้ากับเมืองฮันติงตัน กลายเป็นเมืองเชลตันอย่างในปัจจุบัน

การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม

การเสื่อมถอยของภาคอุตสาหกรรม

เชลตันเคยเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญ แต่ต้องเผชิญกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1975 เมื่อเกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่โรงงาน Sponge Rubber Products (เดิมเป็นของ B.F. Goodrich) ซึ่งถือเป็นหนึ่งในเหตุการณ์วางเพลิงครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา เหตุการณ์นี้ส่งผลให้เกิดการสืบสวนทางกฎหมายและพบว่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทมีส่วนเกี่ยวข้องในการวางเพลิงเพื่อเรียกเงินประกัน

เหตุระเบิดและเพลิงไหม้ในปี 1975 เป็นจุดเริ่มต้นของการเสื่อมถอยของอุตสาหกรรมในเชลตัน ตลอดช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 โรงงานหลายแห่งริมฝั่งแม่น้ำฮูซาโทนิกต้องปิดตัวลงหรือย้ายฐานการผลิตไปยังพื้นที่ที่มีค่าแรงและต้นทุนการดำเนินงานต่ำกว่า รวมถึงโรงงานผลิตชิ้นส่วนไฟฟ้าสำหรับเฮลิคอปเตอร์ของบริษัท Sikorsky Aircraft ที่ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1995

การเปลี่ยนผ่านสู่ศูนย์กลางสำนักงาน

หลังจากการก่อสร้างทางหลวงสาย 8 (Route 8) เสร็จสมบูรณ์ เชลตันได้ดึงดูดธุรกิจและสำนักงานสมัยใหม่เข้ามาแทนที่ เนื่องจากตั้งอยู่ในแฟร์ฟิลด์เคาน์ตีแต่มีต้นทุนการดำเนินงานที่ต่ำกว่าเมืองใหญ่อย่างสแตมฟอร์ด (Stamford) หรือกรีนวิช (Greenwich)

บริษัทชั้นนำหลายแห่งได้เข้ามาตั้งสำนักงานในพื้นที่ เช่น Tetley Tea, TIE Communication, I.T.T., Black and Decker, Sikorsky Aircraft, Gama Aviation, Chesebrough-Pond's, Tetra-Pak และ General Electric โดยเฉพาะบริษัท R.D. Scinto ที่ได้สร้างพื้นที่สำนักงานองค์กรมากกว่า 2 ล้านตารางฟุต กระจายอยู่ในอาคาร 12 หลัง

การฟื้นฟูย่านใจกลางเมือง

ปัจจุบันมีความพยายามในการบูรณะอาคารอุตสาหกรรมจากศตวรรษที่ 19 ในย่านใจกลางเมือง โดยอาคารที่ชำรุดเกินกว่าจะซ่อมแซมได้ถูกรื้อถอนในช่วงปลายทศวรรษ 1990 และต้นทศวรรษ 2000 เพื่อสร้างอนุสรณ์สถานทหารผ่านศึก (Veteran's Memorial) และตลาดนัดเกษตรกร (Farmer's Market)

นอกจากนี้ ยังมีการสร้างสวนสาธารณะริเวอร์วอล์ก (Riverwalk Park) ขนาด 10 เอเคอร์ บนพื้นที่เดิมของโรงงาน Sponge Rubber Plant เพื่อเป็นพื้นที่นันทนาการของประชาชน และมีการปรับปรุงภูมิทัศน์ถนนสายหลักอย่างถนนโฮว์ (Howe Avenue) รวมถึงการเปลี่ยนอาคารโรงงานเก่าบนถนนบริดจ์ (Bridge Street) ให้กลายเป็นคอนโดมิเนียมหรู