พิพิธภัณฑ์รถรางโชอร์ไลน์

พิพิธภัณฑ์รถรางโชอร์ไลน์ (Shore Line Trolley Museum) ตั้งอยู่ที่เมืองอีสต์เฮเวน รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา เป็นพิพิธภัณฑ์รถรางที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาที่ยังคงเปิดดำเนินการอย่างต่อเนื่อง โดยได้รับการจดทะเบียนจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1945

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ไม่เพียงแต่จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของรถรางในศูนย์บริการนักท่องเที่ยว แต่ยังเปิดให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัสประสบการณ์การนั่งรถรางที่ได้รับการบูรณะให้กลับมาใช้งานได้จริง วิ่งไปตามเส้นทางรางรถรางระยะทาง 1.5 ไมล์ (2.4 กิโลเมตร) ในนามของ Branford Electric Railway นอกจากนี้ ทางพิพิธภัณฑ์ยังมีการดำเนินงานเกี่ยวกับรถไฟใต้ดินที่ได้รับการบูรณะ รวมถึงรถบัสไฟฟ้า (Trolleybuses) และรถบัสทั่วไปจำนวนหนึ่ง

ประวัติการก่อตั้ง

พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ในรูปแบบขององค์กรไม่แสวงหาผลกำไรภายใต้ชื่อ สมาคมรถไฟฟ้าแบรนฟอร์ด (Branford Electric Railway Association - BERA) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่ออนุรักษ์รถรางและเปิดดำเนินกิจการพิพิธภัณฑ์รถไฟ ผู้ก่อตั้งประกอบด้วย Malcom G. Greenaway, Charles F. Munger, Jr. และ Wadsworth G. Filer

รถรางคันแรกของพิพิธภัณฑ์ได้รับบริจาคมาจาก Five Mile Beach Electric Railway ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ ในช่วงเวลาดังกล่าว บริษัทคอนเนตทิคัต (Connecticut Company หรือ ConnCo) ซึ่งเป็นผู้ดำเนินกิจการรถรางส่วนใหญ่ในรัฐ กำลังวางแผนที่จะยกเลิกเส้นทาง "F" และเปลี่ยนจากการใช้รถรางไปเป็นรถบัส

เพื่อป้องกันไม่ให้รถรางเหล่านี้สูญหาย BERA ได้ทำข้อตกลงซื้อรถรางสูงสุด 14 คันจากเส้นทางในนิวเฮเวน และเข้าครอบครองรวมถึงดำเนินกิจการเส้นทางจากอีสต์เฮเวนไปยังชอร์ตบีช (Short Beach) ระยะทางประมาณ 1.25 ไมล์ (2.01 กิโลเมตร) เมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1947 หลังจากที่บริษัทคอนเนตทิคัตยุติการให้บริการรถรางในเส้นทางดังกล่าว

การพัฒนาและการขยายตัว

ในช่วงเริ่มต้น พิพิธภัณฑ์ระดมทุนผ่านค่าสมาชิกรายเดือนและค่าธรรมเนียมแรกเข้า ต่อมาได้มีการออกพันธบัตรระยะเวลา 20 ปีเพื่อปรับปรุงสถานะทางการเงินและพัฒนาพื้นที่

ภายในปี ค.ศ. 1949 สมาคม BERA มีสมาชิกประมาณ 1,000 คน และมีรถรางที่ได้รับการอนุรักษ์ถึง 35 คัน โดยร้อยละ 40 ของคอลเลกชันได้รับบริจาคโดยตรงจากผู้ให้บริการรถราง เนื่องจากในช่วงนั้นมีการยกเลิกการใช้รถรางอย่างแพร่หลายทั่วประเทศ

ในปี ค.ศ. 1957 ได้มีการสร้างศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแห่งใหม่ชื่อ สถานีสปราก (Sprague Station) ซึ่งตั้งชื่อตาม Frank Julian Sprague ผู้บุกเบิกด้านระบบไฟฟ้าสำหรับรถราง โดยได้รับเงินสนับสนุนจากภรรยาม่ายของเขา

สถานะปัจจุบันและการอนุรักษ์

ปัจจุบัน BERA ดำเนินกิจการในชื่อ พิพิธภัณฑ์รถรางโชอร์ไลน์ (Shore Line Trolley Museum) โดยอาศัยการทำงานของอาสาสมัครเป็นหลัก คอลเลกชันของที่นี่ถือเป็นหนึ่งในคอลเลกชันอุปกรณ์รถไฟฟ้ารายใหญ่ที่สุดในอเมริกาเหนือ โดยเน้นอุปกรณ์จากรัฐคอนเนตทิคัตและนครนิวยอร์ก

ในปี ค.ศ. 1983 พื้นที่พิพิธภัณฑ์ รวมถึงเส้นทางและอุปกรณ์ทั้งหมด ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น เขตประวัติศาสตร์รถไฟฟ้าแบรนฟอร์ด (Branford Electric Railway Historic District) ในทะเบียนสถานที่ทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา (National Register of Historic Places)

ในปี ค.ศ. 2011 พิพิธภัณฑ์ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากพายุเฮอริเคนไอรีน (Hurricane Irene) ซึ่งทำให้เกิดน้ำท่วมขังสูงถึง 2 ฟุต ส่งผลให้รถรางเกือบ 90 คันได้รับความเสียหาย อย่างไรก็ตาม เส้นทางรถรางส่วนที่เสียหายได้รับการซ่อมแซมและกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012

การขยายสู่รถบัสไฟฟ้า

นอกจากรถรางแล้ว พิพิธภัณฑ์ยังได้สร้างเส้นทางรถบัสไฟฟ้า (Trolley bus) ระยะสั้นประมาณ 750 ฟุต (230 เมตร) ในช่วงปี ค.ศ. 2008-2009 เพื่อให้รถบัสไฟฟ้าที่ได้รับการอนุรักษ์สามารถวิ่งทดสอบและให้บริการได้