Sinematek Indonesia หอจดหมายเหตุภาพยนตร์แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Sinematek Indonesia (หรือเรียกสั้นๆ ว่า Sinematek) เป็นหอจดหมายเหตุภาพยนตร์ที่ตั้งอยู่ในกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งในฐานะเป็นหอจดหมายเหตุภาพยนตร์แห่งแรกในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังคงเป็นหอจดหมายเหตุเพียงแห่งเดียวในประเทศอินโดนีเซียจนถึงปัจจุบัน

ประวัติการก่อตั้ง

Sinematek ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2518 โดย Misbach Yusa Biran และ Asrul Sani โดย Biran ได้รับแรงบันดาลใจจากหอจดหมายเหตุในเนเธอร์แลนด์และชื่อของสถาบันนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก Cinémathèque Française ในปารีส การก่อตั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ Biran สังเกตเห็นว่าภาพยนตร์อินโดนีเซียจำนวนมากได้สูญหายไปและขาดการบันทึกข้อมูลที่ถูกต้อง

โครงการนี้ได้รับความช่วยเหลือจากผู้ว่าราชการจังหวัดจาการ์ตาในขณะนั้น คือ Ali Sadikin ซึ่งช่วยให้ศูนย์ฯ ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากกระทรวงสารสนเทศ และได้เข้าเป็นสมาชิกของสหพันธ์หอจดหมายเหตุภาพยนตร์นานาชาติ (FIAF) ในปี พ.ศ. 2520

รายละเอียดและสิ่งอำนวยความสะดวก

ปัจจุบัน Sinematek ตั้งอยู่ที่ศูนย์ Hajji Usmar Ismail Center บนถนน Rasuna Said ในย่าน Kuningan กรุงจาการ์ตา โดยบริหารจัดการโดยมูลนิธิ Usmar Ismail (Usmar Ismail Foundation) อาคารนี้เป็นอาคารสูง 5 ชั้น ซึ่งมีการจัดสรรพื้นที่ดังนี้:

• ชั้น 4: สำนักงานของ Sinematek
• ชั้น 5: ห้องสมุดที่รวบรวมภาพยนตร์และประวัติศาสตร์ภาพยนตร์
• ชั้นใต้ดิน: พื้นที่จัดเก็บภาพยนตร์ความยาว 100 ตารางเมตร

ภายในศูนย์ฯ มีห้องฉายภาพยนตร์ขนาด 150 ที่นั่ง และโรงภาพยนตร์ขนาด 500 ที่นั่ง เพื่อให้ผู้เข้าชม ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักวิชาการและนักศึกษา ให้สามารถรับชมภาพยนตร์ได้ในสถานที่

คอลเลกชันและทรัพยากร

Sinematek รวบรวมภาพยนตร์ไว้ประมาณ 2,700 เรื่อง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภาพยนตร์อินโดนีเซีย และมีสารคดีต่างประเทศบางส่วน รวมถึงฟิล์มเนกาทีฟขาวดำ 84 ม้วน และฟิล์มเนกาทีฟสี 548 ม้วน นอกจากนี้ยังมีเอกสารอ้างอิงมากกว่า 15,000 รายการ เช่น ตัดตอนจากหนังสือพิมพ์, บทภาพยนตร์, หนังสือ และกฎระเบียบของรัฐบาล รวมถึงโปสเตอร์ภาพยนตร์และอุปกรณ์ถ่ายทำ

ความท้าทายด้านงบประมาณและการอนุรักษ์

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 รัฐบาลอินโดนีเซียได้สั่งห้ามองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรได้รับเงินทุนจากรัฐบาล ส่งผลให้ Sinematek ประสบปัญหาขาดแคลนงบประมาณอย่างรุนแรง ซึ่งส่งผลกระทบต่อการบำรุงรักษาอาคารและอุปกรณ์

แม้ว่าจะมีความพยายามในการบูรณะภาพยนตร์สำคัญๆ เช่น Lewat Djam Malam (1954) และ Tiga Dara (1958) ของ Usmar Ismail แต่การบูรณะเหล่านี้ส่วนใหญ่ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากสถาบันต่างประเทศ

เพื่อแก้ไขปัญหานี้ Sinematek ได้จัดตั้งโครงการ Sahabat Sinematek (Friends of Sinematek) เพื่อส่งเสริมการบันทึกข้อมูลและการบูรณะผลงานภาพยนตร์ของอินโดนีเซียให้คงอยู่ต่อไป