นักร้องนักแต่งเพลง ศิลปินผู้สร้างสรรค์บทเพลงด้วยตนเอง

นักร้องนักแต่งเพลง คือนักดนตรีที่เขียน แต่ง และแสดงผลงานเพลงของตนเอง ซึ่งครอบคลุมทั้งการเขียนเนื้อร้องและทำนอง ในสหรัฐอเมริกา ประเภทของศิลปินกลุ่มนี้มีรากฐานมาจากประเพณีดนตรีโฟล์ค-อะคูสติก โดยมักใช้กีตาร์เป็นเครื่องดนตรีหลัก แม้ว่าบทบาทนี้จะเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยของดนตรีป๊อป แต่โดยพื้นฐานแล้ว ศิลปินเหล่านี้จะเขียนและร้องเพลงที่มีเนื้อหาเป็นส่วนตัวและสะท้อนตัวตนของพวกเขาเอง

นิยามและบทบาทของศิลปิน

คำว่า "singer-songwriter" ถูกนำมาใช้โดยค่ายเพลงและนักวิจารณ์เพื่อระบุถึงศิลปินเพลงป๊อปที่เขียนและแสดงผลงานของตนเอง ซึ่งมักจะบรรเลงดนตรีประกอบด้วยตนเอง โดยทั่วไปจะเป็นกีตาร์อะคูสติกหรือเปียโน ศิลปินประเภทนี้จะควบรวมบทบาทหลายอย่างเข้าด้วยกัน ได้แก่:

• ผู้ประพันธ์เพลง (Composer)
• ผู้เขียนเนื้อร้อง (Lyricist)
• นักร้อง (Vocalist)
• นักดนตรี (Instrumentalist)
• ในบางครั้งอาจรวมถึงผู้จัดการตนเอง (Self-manager)

ตามข้อมูลจาก AllMusic เนื้อเพลงของนักร้องนักแต่งเพลงมักมีความเป็นส่วนตัวสูง แต่อาจถูกซ่อนไว้ภายใต้คำอุปมาอุปไมยที่ซับซ้อนและภาพลักษณ์ที่คลุมเครือ โดยจุดประสงค์หลักคือการเน้นที่ "ตัวเพลง" มากกว่า "การแสดง" ส่งผลให้การบันทึกเสียงส่วนใหญ่มีเสียงที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา

ประวัติความเป็นมา

แนวคิดของนักร้องนักแต่งเพลงสามารถย้อนกลับไปได้ถึงประเพณีมุขปาฐะของกวี (Bardic oral tradition) ในสมัยโบราณ ซึ่งมีการขับร้องบทกวีประกอบเครื่องดนตรี เช่น ฮาร์ป ต่อมาเมื่อมีการประดิษฐ์การพิมพ์ เพลงจะถูกเขียนและแสดงโดยผู้ขายเพลงพื้นบ้าน (Ballad sellers) ซึ่งนำไปสู่ประเพณีการแต่งเพลงในวัฒนธรรมโฟล์ค

การเติบโตในยุคศตวรรษที่ 20

ในช่วงทศวรรษ 1940 ถึง 1960 การฟื้นฟูดนตรีโฟล์คในอเมริกา (American folk music revival) ได้กระตุ้นให้ศิลปินรุ่นใหม่เริ่มเขียนและแสดงผลงานต้นฉบับของตนเอง โดยมีหัวข้อเพลงที่หลากหลาย เช่น การประท้วงทางการเมือง ดังที่เห็นในผลงานของ Woody Guthrie และ Pete Seeger

ในศตวรรษที่ 21 เทคโนโลยี Digital Audio Workstation (DAW) เช่น GarageBand ได้กลายเป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับนักร้องนักแต่งเพลงรุ่นใหม่ในการประพันธ์และบันทึกเสียงด้วยตนเอง ตัวอย่างเช่น Erykah Badu และ Bilal ที่ใช้เครื่องมือเหล่านี้ในอัลบั้มของพวกเขา

มิติของอัตลักษณ์สร้างสรรค์

บทบาทของนักร้องนักแต่งเพลงประกอบด้วยมิติทางความคิดสองระดับ:

1. ระดับสุนทรียศาสตร์: สนับสนุนให้ผู้แต่งเพลงร้องและแสดงผลงานของตนเอง เพื่อใส่เอกลักษณ์และรสชาติทางดนตรีลงในเนื้อเพลง ทำให้ผู้แต่งและผลงานไม่แยกขาดจากกัน
2. ระดับสังคมวิทยา: ไม่เพียงแต่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างผู้ร้องและผู้แต่ง แต่ยังรวมถึงทักษะด้านอื่นๆ เช่น การเรียบเรียงเสียงประสาน การมิกซ์เสียง การผลิต และการจัดการสื่อ