สมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอน

สมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอน (Society of Antiquaries of London หรือ SAL) เป็นสมาคมวิชาการที่รวบรวมเหล่านักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีในสหราชอาณาจักร ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1707 และได้รับพระราชทานกฎบัตร (Royal Charter) ในปี ค.ศ. 1751 ปัจจุบันสมาคมจดทะเบียนเป็นองค์กรการกุศล และมีสำนักงานตั้งอยู่ที่เบอร์ลิงตันเฮาส์ (Burlington House) ย่านพิกคาดิลลี ซึ่งเป็นอาคารของรัฐบาลสหราชอาณาจักร

การเป็นสมาชิก

สมาชิกสามัญของสมาคมจะเรียกว่า Fellows ซึ่งจะได้รับการคัดเลือกโดยสมาชิกเดิมที่มีอยู่ โดยผู้ที่ได้รับเลือกสามารถใช้ตัวอักษรย่อ FSA ต่อท้ายชื่อเพื่อแสดงวิทยฐานะได้ กระบวนการคัดเลือกมีความเข้มงวดและถือเป็นการยอมรับในความสำเร็จอันโดดเด่นในสาขาโบราณคดี โบราณวัตถุ ประวัติศาสตร์ หรือมรดกทางวัฒนธรรม

เงื่อนไขการเข้าเป็นสมาชิก Fellow จะต้องได้รับการเสนอชื่อโดยสมาชิกปัจจุบัน และได้รับการรับรองจากสมาชิกคนอื่นๆ อีก 5 ถึง 12 คน จากนั้นจะมีการลงคะแนนลับ โดยผู้สมัครจะต้องได้รับคะแนนเสียง "เห็นชอบ" เป็นสองเท่าของคะแนนเสียง "ไม่เห็นชอบ" จึงจะผ่านการคัดเลือก

ณ ปี ค.ศ. 2025 สมาคมมีสมาชิก Fellow ประมาณ 3,300 คน นอกจากนี้ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 สมาคมได้เปิดตัวสมาชิกประเภท Affiliate Membership ซึ่งเปิดกว้างสำหรับบุคคลทั่วไปที่ชำระค่าบำรุงรายปี โดยจะได้รับสิทธิประโยชน์ เช่น การเข้าใช้และยืมหนังสือจากห้องสมุดของสมาคม

ประวัติความเป็นมา

ก่อนจะเกิดสมาคมปัจจุบัน เคยมีองค์กรที่ชื่อว่า วิทยาลัยโบราณคดี (College of Antiquaries) ก่อตั้งขึ้นราวปี ค.ศ. 1586 ซึ่งทำหน้าที่เป็นสมาคมโต้พาทีเป็นหลัก จนกระทั่งถูกสั่งห้ามโดยพระเจ้าเจมส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1614

สำหรับการก่อตั้งสมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอนในรูปแบบปัจจุบัน เริ่มต้นจากการประชุมอย่างไม่เป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1707 ณ โรงเตี๊ยม Bear Tavern บนถนน The Strand โดยกลุ่มผู้ริเริ่ม ได้แก่ จอห์น ทัลแมน (John Talman), จอห์น แบกฟอร์ด (John Bagford) และ ฮัมฟรีย์ วันลีย์ (Humfrey Wanley) ซึ่งมีความตั้งใจที่จะขอพระราชทานกฎบัตรจากสมเด็จพระราชินีแอนน์เพื่อศึกษาโบราณคดีของบริเตน

การดำเนินงานเริ่มเป็นรูปธรรมมากขึ้นในปี ค.ศ. 1717 และมีการบันทึกรายงานการประชุมครั้งแรก ณ โรงเตี๊ยม Mitre Tavern บนถนน Fleet Street เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1718 โดยมี วิลเลียม สตูกลีย์ (William Stukeley) ดำรงตำแหน่งเลขาธิการคนแรกของสมาคมที่ฟื้นฟูกลับมานี้

ในช่วงแรก สมาชิกจะมารวมตัวกันเพื่อตรวจสอบวัตถุโบราณ บรรยาย และอภิปรายทฤษฎีเกี่ยวกับแหล่งโบราณคดี รวมถึงการจัดทำรายงานความเสื่อมโทรมของอาคารสำคัญต่างๆ นอกจากนี้ยังให้ความสำคัญกับเรื่องตราประจำตระกูล (Heraldry) ลำดับวงศ์ตระกูล (Genealogy) และเอกสารทางประวัติศาสตร์ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1751 โจเซฟ ไอโลฟฟ์ (Joseph Ayloffe) รองประธานสมาคมในขณะนั้น ประสบความสำเร็จในการขอพระราชทานกฎบัตรจัดตั้งสมาคม ซึ่งทำให้สมาคมสามารถถือครองทรัพย์สินได้ตามกฎหมาย

บทบาทในการอนุรักษ์และขุดค้น

สมาคมได้รวบรวมคอลเลกชันต้นฉบับ ภาพเขียน และโบราณวัตถุจำนวนมาก ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นรากฐานสำคัญก่อนที่จะมีการจัดตั้งสถาบันระดับชาติ เช่น หอศิลป์แห่งชาติ (National Portrait Gallery) โดยสมาคมได้ครอบครองภาพเขียนสำคัญหลายชิ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1828

หลังเหตุการณ์ลอนดอนบลิตซ์ (London Blitz) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สมาคมได้จัดกิจกรรมขุดค้นซากปรักหักพังสมัยโรมันและยุคกลางที่ถูกระเบิดในเขตซิตี้ของลอนดอน โดยมีการสำรวจเป็นประจำทุกปีระหว่างปี ค.ศ. 1946 ถึง 1962 ซึ่งนำไปสู่การค้นพบป้อมปราการลอนดอน (London citadel หรือ arx) ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของกำแพงเมืองลอนดอน

ในปี ค.ศ. 1962 สมาคมได้รับกรรมสิทธิ์ในบ้านและที่ดินของ เคลมสคอตต์ แมนเนอร์ (Kelmscott Manor) ซึ่งเคยเป็นบ้านของ วิลเลียม มอร์ริส (William Morris) ศิลปินและนักออกแบบชื่อดัง

ห้องสมุดของสมาคม

ห้องสมุดของสมาคมโบราณคดีแห่งลอนดอนถือเป็นห้องสมุดวิจัยด้านโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในสหราชอาณาจักร มีการสะสมทรัพยากรมาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันมีหนังสือมากกว่า 100,000 เล่ม และวารสารวิชาการที่ยังคงรับสมัครสมาชิกอยู่ประมาณ 800 ชื่อเรื่อง

คอลเลกชันของห้องสมุดประกอบด้วยภาพวาดหายากและเอกสารต้นฉบับ เช่น บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในขณะที่ทรงสวรรคต นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งรวมประวัติศาสตร์รายเคาน์ตี (County Histories) ของบริเตน และหนังสือด้านโบราณคดีของบริเตนและประเทศอื่นๆ จากศตวรรษที่ 18 และ 19 ที่มีความครอบคลุมอย่างยิ่ง