ประวัติทีมฮอกกี้สปริงฟิลด์ อินเดียนส์

สปริงฟิลด์ อินเดียนส์ (Springfield Indians) คือชื่อของทีมฮอกกี้น้ำแข็งอาชีพสองทีมที่แยกจากกัน ซึ่งมีฐานปฏิบัติการดั้งเดิมอยู่ในเวสต์สปริงฟิลด์ และต่อมาได้ย้ายไปยังเมืองสปริงฟิลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา ทีมชุดแรกเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งของลีกฮอกกี้อาเมริกัน (American Hockey League หรือ AHL) โดยหากนับรวมทั้งสองยุค ทีมนี้ได้ดำเนินกิจกรรมทางกีฬารวมทั้งสิ้น 60 ฤดูกาล ระหว่างปี ค.ศ. 1926 ถึง 1994 แม้จะมีช่วงที่หยุดพักการแข่งขันไปสามครั้ง คือในช่วงปี 1933–1935 และ 1942–1946

ตลอดประวัติศาสตร์ของทีม สปริงฟิลด์ อินเดียนส์ ประสบความสำเร็จอย่างสูงโดยคว้าแชมป์ Calder Cup ได้ทั้งหมด 7 สมัย แบ่งเป็นสมัยที่ใช้ชื่อทีมว่า อินเดียนส์ 6 สมัย (รวมถึงการคว้าแชมป์ 3 สมัยติดต่อกันในช่วงปี 1960–1962, ปี 1974 และปี 1990–1991) และอีก 1 สมัยในช่วงที่ใช้ชื่อทีมว่า สปริงฟิลด์ คิงส์ (Springfield Kings) ในปี 1971

จุดเริ่มต้นและยุคแรกของทีม

ทีมสปริงฟิลด์ อินเดียนส์ เริ่มต้นการแข่งขันในลีก Canadian-American Hockey League (Can-Am) ในปี 1926 โดยเป็นหนึ่งในห้าทีมผู้ก่อตั้งลีก ซึ่งชื่อทีม "Indians" ได้รับแรงบันดาลใจมาจากบริษัท Indian Motorcycle Company ที่มีสำนักงานใหญ่ในเมืองสปริงฟิลด์ในขณะนั้น ในช่วงแรกทีมบริหารงานโดย เลสเตอร์ แพทริค และทีม New York Rangers จากลีก NHL โดยมีนักกีฬาที่กลายเป็นดาวดังใน NHL หลายคนเริ่มต้นอาชีพที่นี่ เช่น Charlie Rayner, Earl Seibert, Cecil Dillon และ Ott Heller

ทีมแข่งขันในลีก Can-Am จนถึงฤดูกาล 1932–33 ก่อนจะยุบทีมลงกลางคัน ต่อมาในปี 1935–36 ทีมได้กลับมาอีกครั้งเมื่อ Lucien Garneau ย้ายทีม Quebec Beavers มายังสปริงฟิลด์ และนำชื่ออินเดียนส์กลับมาใช้ โดยในยุคนี้ทีมมีความเกี่ยวข้องกับทีม Montreal Canadiens ของ NHL

การเข้ามาของ Eddie Shore

ในปี 1939 เอ็ดดี้ ชอร์ (Eddie Shore) กองหลังระดับซูเปอร์สตาร์ของทีม Boston Bruins ได้เข้าซื้อกิจการทีม เขาได้ลงเล่นทั้งให้กับทีม Bruins และทีมอินเดียนส์ควบคู่กันไป จนกระทั่งเกษียณจาก NHL และลงเล่นให้กับสปริงฟิลด์ต่ออีกสองฤดูกาล

ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) ลีก Can-Am ได้ควบรวมกับ International Hockey League กลายเป็น International-American Hockey League และเปลี่ยนชื่อเป็น American Hockey League (AHL) ในปี 1941 ซึ่งสปริงฟิลด์ อินเดียนส์ เป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงนี้

อุปสรรคในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และการฟื้นตัว

แม้จะมีผู้เล่นดาวดัง แต่ความสำเร็จในสนามกลับทำได้ยาก จนกระทั่งฤดูกาล 1941–42 ที่ทีมสามารถจบในอันดับที่หนึ่งได้เป็นครั้งแรก อย่างไรก็ตาม ในปีถัดมา ทีมต้องเผชิญกับวิกฤตเมื่อกองทัพสหรัฐฯ ได้เข้ายึดครอง Eastern States Coliseum ซึ่งเป็นสนามเหย้าของทีมเพื่อใช้ในภารกิจสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้ทีมไม่มีสนามแข่งขัน

เอ็ดดี้ ชอร์ จึงแก้ปัญหาด้วยการให้ผู้เล่นยืมตัวไปเล่นกับทีม Buffalo Bisons จนกระทั่งทีมกลับมาแข่งขันที่สปริงฟิลด์ได้อีกครั้งในฤดูกาล 1946–47 แต่หลังจากนั้นทีมก็ยังไม่สามารถทำผลงานให้ดีได้ และมีการย้ายทีมชั่วคราวไปเป็นทีม Syracuse Warriors ระหว่างปี 1951–1954

ยุคทองและการครองความยิ่งใหญ่ (1959–1962)

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในฤดูกาล 1959–60 เมื่อทีมสร้างพันธมิตรกับ New York Rangers ทำให้ได้นักกีฬาฝีมือดีอย่าง Bill Sweeney และผู้รักษาประตู Marcel Paille เข้ามาร่วมทีม ส่งผลให้สปริงฟิลด์ อินเดียนส์ กลายเป็นทีมที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ AHL ยุคนั้น

• ฤดูกาล 1959–60: ทีมจบด้วยสถิติชนะ 43 แพ้ 23 เสมอ 6 และคว้าแชมป์ Calder Cup สมัยแรกของสโมสร โดย Bill Sweeney เป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ทำคะแนนได้สูงสุดของลีก
• ฤดูกาล 1960–61: ทีมทำสถิติชนะ 49 แพ้ 22 เสมอ 1 ซึ่งเป็นสถิติที่สูงมากในขณะนั้น และยิงประตูได้ถึง 344 ประตู มากกว่าทีมอื่นในลีกเกือบ 100 ประตู พร้อมคว้าแชมป์ Calder Cup สมัยที่สอง
• ฤดูกาล 1961–62: ทีมสามารถคว้าแชมป์ Calder Cup ได้เป็นสมัยที่สามติดต่อกัน ซึ่งเป็นสถิติที่ไม่มีทีมใดใน AHL ทำได้มาก่อนและยังไม่มีทีมใดทำลายสถิตินี้ได้จนถึงปัจจุบัน