เซนต์เดวิดส์ เมืองมหาวิหารที่เล็กที่สุดในสหราชอาณาจักร

เซนต์เดวิดส์ (อังกฤษ: St Davids; เวลส์: Tyddewi ซึ่งแปลว่า "บ้านของเดวิด") เป็นเมืองมหาวิหารที่ตั้งอยู่ในเคาน์ตีเพมโบรคเชียร์ (Pembrokeshire) ประเทศเวลส์ โดยตั้งอยู่ริมแม่น้ำอลัน (River Alun) เมืองนี้มีความสำคัญทางจิตวิญญาณในฐานะสถานที่พำนักสุดท้ายของนักบุญเดวิด (Saint David) ซึ่งเป็นนักบุญอุปถัมภ์ของเวลส์ และเป็นที่มาของชื่อเมือง

ในด้านประชากร เซนต์เดวิดส์ได้รับการบันทึกว่าเป็นเมืองที่มีประชากรน้อยที่สุดในสหราชอาณาจักร โดยในปี 2021 มีผู้อยู่อาศัยในชุมชนกว้างเพียง 1,751 คน แม้จะมีขนาดเล็ก แต่เมืองนี้ได้รับสถานะ "เมือง" (City status) มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ตามธรรมเนียมของอังกฤษและเวลส์ที่มอบสถานะนี้ให้กับเมืองที่มีมหาวิหาร แม้สถานะดังกล่าวจะเคยถูกยกเลิกไปในปี 1886 แต่ได้รับการฟื้นฟูคืนมาอีกครั้งในปี 1994 ตามพระราชประสงค์ของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2

ประวัติศาสตร์ของเซนต์เดวิดส์

ยุคแรกเริ่ม

แม้ว่าพื้นที่โดยรอบจะมีร่องรอยของแหล่งโบราณคดีตั้งแต่ยุคหินเก่า ยุคสำริด และยุคเหล็ก แต่หลักฐานทางโบราณคดีชี้ให้เห็นว่าชาวโรมันไม่ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในเพมโบรคเชียร์อย่างหนาแน่น หลังจากการถอนตัวของโรมันออกจากบริเตน พื้นที่นี้ถูกเรียกในภาษาละตินทางศาสนาว่า Meneva หรือ Menevia และในภาษาเวลส์ว่า Mynyw มีบันทึกในยุคกลางระบุว่านักบุญแพทริก (Saint Patrick) ได้ก่อตั้งอารามหรือโบสถ์ในบริเวณนี้ราวปี ค.ศ. 470 ซึ่งเป็นเวลาก่อนการกำเนิดของนักบุญเดวิด

ยุคของนักบุญเดวิด

นักบุญเดวิดเชื่อกันว่าประสูติราวปี ค.ศ. 500 โดยนักบุญนน (Saint Non) ณ สถานที่ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโบสถ์น้อยเซนต์นน (Chapel of St Non) ท่านได้รับการล้างบาปโดยนักบุญเอลวิส (Saint Elvis) ที่พอร์ทแคลส์ (Porthclais) และเติบโตภายใต้การดูแลของมารดาที่ลลานอน (Llanon)

นักบุญเดวิดได้ก่อตั้งชุมชนทางศาสนาขึ้นทางทิศตะวันตกของเมืองเซนต์เดวิดส์ในปัจจุบัน ก่อนจะย้ายมาสร้างโบสถ์และอารามแห่งใหม่ที่ "กลิน โรซิน" (Glyn Rhosyn) ริมฝั่งแม่น้ำอลัน ซึ่งเป็นที่ตั้งของมหาวิหารในปัจจุบัน ท่านเป็นบุคคลสำคัญในคริสตจักรเซลติกและมีบทบาทในการต่อต้านลัทธิเพลาเจียน (Pelagian Heresy) ในปี ค.ศ. 545 ณ การประชุมสภาแห่งเบรฟี (Synod of Brefi) นักบุญดูบริซียัส (Saint Dubricius) ได้มอบตำแหน่งบิชอปแห่งแคร์ลีออน (Metropolitan See of Caerleon) ให้แก่นักบุญเดวิด ซึ่งทำให้เซนต์เดวิดส์กลายเป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่สำคัญ

ศูนย์กลางการแสวงบุญในยุคกลาง

อาราม Tyddewi (บ้านของเดวิด) กลายเป็นศูนย์กลางการแสวงบุญที่มีชื่อเสียง ดึงดูดผู้แสวงบุญจากต่างแดนและนักปราชญ์ในโลกเซลติก รวมถึงในอังกฤษยุคแองโกล-แซกซอน ตัวอย่างที่เด่นชัดคือ อัสเซอร์ (Asser) ผู้ซึ่งได้รับการศึกษาและบวชที่เซนต์เดวิดส์ ได้รับคำเชิญจากพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชให้ไปเป็นที่ปรึกษาในราชสำนัก

ในยุคกลาง ความศรัทธาต่อนักบุญเดวิดได้รับการส่งเสริมอย่างมาก โดยเฉพาะจากบิชอปซูเลียน (Sulien) และริกิฟาร์ค (Rhigyfarch) ผู้เขียนชีวประวัตินักบุญเดวิด (Vita sancti Davidis episcopi) ซึ่งกลายเป็นมาตรฐานในการอ้างอิง

เมื่อชาวนอร์มันรุกรานเพมโบรคเชียร์ เมืองนี้ได้กลายเป็นเมืองชายแดน (Marcher borough) และมหาวิหารได้รับการบูรณะใหม่ในยุคนี้ โดยส่วนที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่มีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 12 มหาวิหารแห่งนี้ดึงดูดผู้แสวงบุญระดับสูง รวมถึงพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต (William the Conqueror) ในปี 1081, พระเจ้าเฮนรีที่ 2 ในปี 1171 และพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ในปี 1284 นอกจากนี้ สมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 2 (Pope Calixtus II) ยังเคยมีบัญญัติว่า การแสวงบุญมายังเซนต์เดวิดส์ 2 ครั้ง มีค่าเท่ากับการไปกรุงโรม 1 ครั้ง

การเสื่อมถอยในยุคปฏิรูปศาสนา

ความสำคัญของเซนต์เดวิดส์เริ่มลดลงในช่วงการปฏิรูปศาสนา (Reformation) เนื่องจากการแสวงบุญไม่เป็นที่นิยมอีกต่อไป ประกอบกับการแต่งตั้งบิชอปชาวอังกฤษที่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับการดูแลมหาวิหารและเมืองเท่าที่ควร เช่น บิชอปวิลเลียม บาร์โลว์ (Bishop William Barlow) ที่ขายตะกั่วจากหลังคาพระราชวังบิชอปในปี 1536 ซึ่งนำไปสู่ความเสื่อมโทรมของอาคารสถานที่