ประวัติศาสตร์อารามเซนต์มอแกนและคอนแวนต์แลนเฮิร์น

อารามเซนต์มอแกน (St Mawgan Monastery) เป็นศาสนสถานที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่ในเซนต์มอแกน มณฑลคอร์นวอลล์ สหราชอาณาจักร โดยมีจุดเริ่มต้นจากการเป็นอารามของพระสงฆ์ชาวเซลติก (Celtic monks) และต่อมาได้เปลี่ยนผ่านสู่การดูแลของพระสงฆ์นิกายคลูนิแอก (Cluniac monks) ภายหลังการพิชิตของชาวนอร์มัน

การก่อตั้งและการเปลี่ยนผ่านในยุคกลาง

อารามแห่งนี้ถูกก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 6 โดยกลุ่มพระสงฆ์ชาวเซลติก ก่อนจะถูกยุบเลิกในศตวรรษที่ 11 ต่อมาในปี ค.ศ. 1086 ข้อมูลจากหนังสือสำรวจสำมะโนประชากรดอมส์เดย์ (Domesday Book) ระบุว่าพื้นที่ดังกล่าวได้กลายเป็นคฤหาสน์แลนเฮิร์น (Manor of Lanherne)

ในช่วงเวลาต่อมา พื้นที่นี้ได้กลายเป็นที่พำนักหลักของตระกูลอารันเดลล์ (Arundell family) โดยภายในปี ค.ศ. 1360 คฤหาสน์แห่งนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางการอยู่อาศัยหลักของตระกูล

การสถาปนาคอนแวนต์แลนเฮิร์น

ในปี ค.ศ. 1794 ที่ดินและสิ่งปลูกสร้างในบริเวณนี้ถูกมอบให้เพื่อใช้เป็นคอนแวนต์สำหรับแม่ชีชาวอังกฤษนิกายคาร์เมไลท์ (English Carmelite nuns) ซึ่งลี้ภัยมาจากเมืองแอนต์เวิร์ปเพื่อหลบหนีเหตุการณ์การปฏิวัติฝรั่งเศส โดยคอนแวนต์แห่งนี้ได้รับการอุทิศให้แก่เซนต์โจเซฟและเซนต์แอนน์

ก่อนที่จะมีการสถาปนาคอนแวนต์ อาคารดังกล่าวถูกปล่อยทิ้งร้างเป็นระยะเวลาหนึ่งและเคยถูกใช้เป็นสถานที่เก็บสินค้าของกลุ่มผู้ลักลอบขนสินค้าหนีภาษี (smugglers) ทั้งนี้ ทางเข้าของคอนแวนต์ยังคงมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบเอลิซาเบธัน (Elizabethan)

การเปลี่ยนแปลงในยุคปัจจุบัน

ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2001 แม่ชีแห่งคาร์เมลแห่งแลนเฮิร์นได้ย้ายออกเพื่อไปรวมกับคาร์เมลแห่งเซนต์เฮเลนในเมืองเอคเคิลสตัน (Eccleston) ต่อมาในปี ค.ศ. 2015 คาร์เมลแห่งเซนต์เฮเลนได้ปิดตัวลงเนื่องจากสมาชิกในชุมชนมีอายุมาก มีปัญหาสุขภาพ และขาดแคลนผู้เข้ามาบวชใหม่ ทำให้สมาชิกต้องแยกย้ายไปยังอารามอื่น ๆ

นอกจากนี้ จนถึงประมาณปี ค.ศ. 2014 คอนแวนต์แห่งนี้เคยเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุส่วนกะโหลกของนักบุญคัธเบิร์ต เมย์น (Cuthbert Mayne) ซึ่งเป็นมรณสักขี โดยต่อมาได้มีการย้ายพระธาตุนี้ไปยังศาลเจ้าแห่งชาติเซนต์คัธเบิร์ต เมย์น ในเมืองลอนคาสตัน (Launceston)

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 กลุ่มซิสเตอร์ฟรันซิสกันแห่งอิมมาคูเลท (Franciscan Sisters of the Immaculate) ได้เข้ามาพำนักและดูแลสถานที่แห่งนี้ และในปี ค.ศ. 2015 สถานที่แห่งนี้ได้กลับมาเป็นที่พำนักของผู้ที่ปฏิบัติตามกฎของนิกายคาร์เมไลท์อีกครั้งและยังคงดำเนินกิจการมาจนถึงปัจจุบัน