เอ็นยึดกระดูกสไตลอยด์กับขากรรไกร (Stylomandibular Ligament)

เอ็นยึดกระดูกสไตลอยด์กับขากรรไกร (Stylomandibular ligament) คือส่วนที่หนาตัวขึ้นของพังผืดหุ้มคอชั้นนอก (Investing cervical fascia) บริเวณรอบลำคอ ทำหน้าที่เป็นโครงสร้างเสริมที่ช่วยควบคุมการเคลื่อนไหวของกระดูกขากรรไกรล่าง

โครงสร้างและตำแหน่งทางกายวิภาค

เอ็นนี้ทอดตัวจากบริเวณใกล้กับส่วนปลายของกระดูกสไตลอยด์ (Styloid process) ของกระดูกขมับ (Temporal bone) ไปยังบริเวณมุมของกระดูกขากรรไกรล่าง (Angle of the mandible) และขอบด้านหลังของมุมขากรรไกร โดยตำแหน่งของเอ็นจะอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อแมสเซเตอร์ (Masseter muscle) และกล้ามเนื้อมีเดียลเทอริกอยด์ (Medial pterygoid muscle)

ในเชิงโครงสร้าง เส้นใยบางส่วนของกล้ามเนื้อสไตโลกลอสซัส (Styloglossus muscle) มีจุดกำเนิดมาจากพื้นผิวด้านลึกของเอ็นนี้ แม้ว่าเอ็นยึดกระดูกสไตลอยด์กับขากรรไกรจะถูกจัดอยู่ในกลุ่มเอ็นของข้อต่อขากรรไกรและขมับ (Temporomandibular joint - TMJ) แต่ในทางกายวิภาคถือว่าเป็นเอ็นเสริม (Accessory ligament) เท่านั้น

หน้าที่การทำงาน

เอ็นยึดกระดูกสไตลอยด์กับขากรรไกรทำงานร่วมกับเอ็นสฟีนอมันดิบูลาร์ (Sphenomandibular ligament) เพื่อจำกัดขอบเขตการเคลื่อนไหวของกระดูกขากรรไกรล่าง โดยมีหน้าที่สำคัญคือการป้องกันไม่ให้ขากรรไกรเปิดกว้างจนเกินไป (Preventing excessive opening)

ความสำคัญทางคลินิก

ในทางศัลยกรรมช่องปากและแม็กซิลโลเฟเชียล (Maxillofacial surgery) เอ็นยึดกระดูกสไตลอยด์กับขากรรไกรมีความสำคัญอย่างยิ่งในการช่วยรักษาความมั่นคงของกระดูกขากรรไกรล่างภายหลังการผ่าตัด