วิวัฒนาการของโทรคมนาคมในรัสเซีย จากโทรเลข own to 4G

ระบบโทรคมนาคมในรัสเซียมีการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด จากยุคเริ่มต้นของโทรเลขสู่ยุคปัจจุบันที่มีบรอดแบนด์ไฟเบอร์และเครือข่าย 4G ความเร็วสูง เนื่องจากขนาดพื้นที่ที่กว้างขวางของประเทศ รัสเซียจึงเป็นผู้นำในด้านจำนวนสถานีส่งสัญญาณโทรทัศน์และเครื่องทวนสัญญาณ (Repeaters) เพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด

การเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างและกฎหมาย

รากฐานของการเปิดเสรีด้านการกระจายเสียงเริ่มต้นขึ้นจากกฤษฎีกาที่ลงนามโดยประธานาธิบดีแห่งสหภาพโซเวียตในปี 1990 ปัจจุบันการโทรคมนาคมถูกควบคุมโดยกฎหมายรัฐบาลกลางว่าด้วย "การสื่อสาร" และกฎหมายรัฐบาลกลางว่าด้วย "สื่อมวลชน"

ในยุคโซเวียต วิทยุเป็นเทคโนโลยีใหม่ที่สำคัญในช่วงทศวรรษ 1920 อย่างไรก็ตาม รัฐบาลโซเวียตมองว่าวิทยุสมัครเล่นมีความเป็นปัจเจกบุคคลสูงเกินไป จึงสนับสนุนให้ใช้ระบบเครือข่ายแบบ Hub and Spoke โดยส่งสัญญาณผ่านสายทองแดงไปยังลำโพงในสถานีรับฟังที่ได้รับอนุญาต เช่น "มุมสีแดง" (Red Corner) ในโรงงาน เพื่อควบคุมการรับข้อมูลข่าวสาร

การปรับเปลี่ยนกระทรวง

หน่วยงานกำกับดูแลได้มีการเปลี่ยนชื่อและบทบาทหน้าที่ตามยุคสมัย ดังนี้:

• กระทรวงการสื่อสารของ RSFSR: หน่วยงานดั้งเดิมในยุคโซเวียต
• กระทรวงการสื่อสารและสารสนเทศ: เปลี่ยนแปลงในช่วงทศวรรษ 1990
• กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (Mininformsvyazi): เปลี่ยนชื่อในปี 2004
• กระทรวงการสื่อสารและสื่อมวลชน: ชื่อปัจจุบันตั้งแต่ปี 2008

เทคโนโลยีปัจจุบันและความท้าทาย

ปัจจุบันรัสเซียมีระบบชุมสายโทรศัพท์อัตโนมัติที่กว้างขวาง เชื่อมต่อด้วยเครือข่ายสายไฟเบอร์ออปติก, สายโคแอกเชียล, ไมโครเวฟเรดิโอรีเลย์ และระบบดาวเทียมภายในประเทศ บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่และมีการขยายตัวอย่างรวดเร็ว รวมถึงบริการโรมมิ่งระหว่างประเทศ

โครงสร้างพื้นฐานแบบ Fiber to the x (FTTx) ได้รับการขยายตัวอย่างมากโดยผู้เล่นระดับภูมิภาค เช่น Southern Telecom Company, SibirTelecom, ER Telecom และ Golden Telecom ซึ่งช่วยตอบสนองความต้องการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงและบริการแบบแพ็กเกจของผู้บริโภค

ข้อจำกัดด้านความมั่นคง

ด้วยเหตุผลด้านความมั่นคงแห่งชาติ รัสเซียมีการกำหนดข้อจำกัดชั่วคราวในอุตสาหกรรมโทรคมนาคม เช่น นักท่องเที่ยวต่างชาติอาจไม่สามารถเข้าถึงบริการข้อมูลโรมมิ่งได้เป็นเวลา 24 ชั่วโมง หรือการสื่อสารระยะไกลถูกจำกัดให้ใช้ได้เฉพาะในบางสถานที่เท่านั้น

ประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่ม

การสร้างเครือข่ายการสื่อสารในรัสเซียสามารถย้อนกลับไปได้ถึงการแพร่กระจายของไปรษณีย์และวารสารศาสตร์ โดยการถ่ายโอนข้อมูลทางเทคนิคเริ่มต้นจากโทรเลขและวิทยุ ที่น่าสนใจคือในนิยายวิทยาศาสตร์ปี 1837 เรื่อง "Year 4338" โดย Vladimir Odoevsky ได้ทำนายถึงการเชื่อมต่อบ้านเรือนด้วยโทรเลขแม่เหล็กและการมี "วารสารในครัวเรือน" ที่ใช้แทนการเขียนจดหมาย

ระบบคอมพิวเตอร์เริ่มเป็นที่รู้จักในสหภาพโซเวียตช่วงทศวรรษ 1950 โดยในปี 1952 สถาบันวิศวกรรมคอมพิวเตอร์และกลไกความแม่นยำในมอสโก (นำโดย Sergei Lebedev) ได้พัฒนาเครือข่ายคอมพิวเตอร์สำหรับระบบป้องกันขีปนาวุธอัตโนมัติ ซึ่งใช้เครื่อง M-40 เป็นศูนย์กลางในการคำนวณข้อมูลเรดาร์และแลกเปลี่ยนข้อมูลกับเทอร์มินัลระยะไกล

การก้าวสู่เครือข่ายข้อมูลระดับโลก

ในปี 1972 มีการเปิดตัวเครือข่ายข้อมูลอัตโนมัติขนาดใหญ่ชื่อ "Express" เพื่อรองรับความต้องการของรถไฟรัสเซีย และในปี 1975 ได้มีการจัดงานนิทรรศการ IT และโทรคมนาคม SVIAZ ซึ่งกลายเป็นงานชุมนุมด้านเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปตะวันออกและรัสเซีย

ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์สหภาพ All Union Scientific Research Institute for Applied Computerized Systems (VNIIPAS) ได้พยายามนำโปรโตคอลโทรศัพท์ X.25 มาใช้ และมีการทดลองเชื่อมต่อกับประเทศออสเตรียในปี 1982 รวมถึงการจัดประชุมคอมพิวเตอร์โลกหลายครั้งเพื่อสร้างความร่วมมือกับนักวิทยาศาสตร์จากสหรัฐอเมริกา แคนาดา และยุโรป