วิศวกรรมการจราจรโทรคมนาคม การวางแผนเครือข่ายเพื่อประสิทธิภาพสูงสุด

วิศวกรรมการจราจรโทรคมนาคม หรือที่รู้จักกันในชื่อวิศวกรรมการจราจรทางโทรคมนาคม คือการนำทฤษฎีวิศวกรรมการจราจรทางบกมาประยุกต์ใช้กับระบบโทรคมนาคม เพื่อให้การส่งข้อมูลและการสื่อสารเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

บทบาทของวิศวกรการจราจรโทรคมนาคม

วิศวกรในสาขานี้จะใช้ความรู้ทางสถิติขั้นสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทฤษฎีแถวคอย (Queueing Theory) เพื่อวิเคราะห์ลักษณะของการจราจรข้อมูล รวมถึงการสร้างแบบจำลอง การวัดผล และการจำลองสถานการณ์ (Simulation) เพื่อทำนายพฤติกรรมของเครือข่ายและวางแผนโครงสร้างพื้นฐาน เช่น เครือข่ายโทรศัพท์หรืออินเทอร์เน็ต

เป้าหมายหลักของการนำเครื่องมือเหล่านี้มาใช้คือ เพื่อให้สามารถให้บริการที่เชื่อถือได้ มีความเสถียร ในขณะที่สามารถลดต้นทุนในการดำเนินงานและติดตั้งอุปกรณ์ให้เหมาะสมกับปริมาณการใช้งานจริง

พื้นฐานทางทฤษฎีและประวัติ

สาขาวิชานี้เริ่มต้นขึ้นจากผลงานของ A. K. Erlang ซึ่งเน้นการออกแบบเครือข่ายแบบสลับวงจร (Circuit-switched networks) อย่างไรก็ตาม หลักการเหล่านี้สามารถนำมาประยุกต์ใช้กับเครือข่ายแบบสลับแพ็กเก็ต (Packet-switched networks) ได้เช่นกัน เนื่องจากทั้งสองระบบมีคุณสมบัติแบบมาร์คอฟ (Markovian properties) ซึ่งสามารถจำลองได้ด้วย กระบวนการปัวซง (Poisson arrival process)

กฎของจำนวนมาก (Law of Large Numbers)

ข้อสังเกตที่สำคัญในวิศวกรรมการจราจรคือ ในระบบที่มีขนาดใหญ่ เราสามารถใช้ กฎของจำนวนมาก เพื่อทำให้คุณสมบัติโดยรวมของระบบในช่วงระยะเวลาหนึ่งมีความแม่นยำและคาดการณ์ได้ง่ายกว่าการพยายามวิเคราะห์พฤติกรรมของส่วนประกอบย่อยๆ หรือผู้ใช้งานรายบุคคลในระบบ