คฤหาสน์เทมเพิลฮอลล์

คฤหาสน์เทมเพิลฮอลล์ (Temple Hall) เป็นคฤหาสน์สไตล์เฟเดอรัล (Federal-style) ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 และเป็นฟาร์มที่ยังคงดำเนินกิจการอยู่ ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำโปโตแมค ทางตอนเหนือของเมืองลีสเบิร์ก ในเคาน์ตี้ลาวดัน รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา

ประวัติความเป็นมา

คฤหาสน์เทมเพิลฮอลล์ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1810 โดย วิลเลียม เทมเพิล ทอมสัน เมสัน (William Temple Thomson Mason) ซึ่งเป็นบุตรชายของทอมสัน เมสัน และเอลิซาเบธ เวสต์วูด วอลเลซ และเป็นหลานชายของจอร์จ เมสัน ผู้มีชื่อเสียง

ในอดีต เทมเพิลฮอลล์เป็นศูนย์กลางทางสังคมของเมืองลีสเบิร์ก โดยมีบุคคลสำคัญระดับโลกมาเยือน เช่น มาร์ควิส เดอ ลาฟาแยต (Marquis de Lafayette) เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1825 ในระหว่างการเดินทางเยือนสหรัฐอเมริกา โดยมีประธานาธิบดีจอห์น ควินซี อดัมส์ และอดีตประธานาธิบดีเจมส์ มอนโร ร่วมเดินทางมาด้วย ในโอกาสนี้ ลาฟาแยตได้ทำหน้าที่เป็นพ่อทูนหัวให้กับ แมรี แครอลล์ บุตรสาวคนเล็กของเมสัน ขณะที่อดัมส์และมอนโรเป็นพ่อทูนหัวให้กับ มาเรีย ลูอิซา

ในช่วงการบริหารของเมสัน เทมเพิลฮอลล์เป็นฟาร์มที่มีความสำเร็จในระดับปานกลาง โดยมีการปลูกผลไม้ ทำไร่ข้าวโพด ข้าวสาลี และเลี้ยงปศุสัตว์ นอกจากนี้ยังมีชาวแอฟริกัน-อเมริกันที่ถูกเกณฑ์มาเป็นทาสประมาณ 20 คนอาศัยและทำงานอยู่ในพื้นที่นี้

การเปลี่ยนแปลงในช่วงสงครามกลางเมือง

ในปี ค.ศ. 1857 เมสันได้เกษียณอายุและย้ายไปอยู่ที่วอชิงตัน ดี.ซี. โดยขายฟาร์มให้กับ เฮนรี เอ. บอล (Henry A. Ball) ซึ่งดำเนินกิจการฟาร์มโดยใช้แรงงานทาสชายวัยรุ่นประมาณ 20 คน (ซึ่ง 17 คนมีอายุต่ำกว่า 16 ปี) บอลมีความเห็นสนับสนุนการแยกตัวของรัฐทางใต้ และหลังจากที่เวอร์จิเนียลงมติแยกตัวเมื่อเริ่มสงครามกลางเมืองอเมริกา แรงงานทาสสองคนของเขาได้เข้าร่วมกับกองทัพม้าของสมาพันธรัฐ

ในปี ค.ศ. 1862 เฮนรี บอล ถูกจับกุมเนื่องจากปฏิเสธที่จะสาบานตนจงรักภักดีต่อรัฐบาลกลาง และถูกคุมขังในเรือนจำโอลด์แคปิตอล (Old Capitol Prison) เกือบหนึ่งปี ต่อมาในวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1864 จอห์น เอส. มอสบี (John S. Mosby) ได้มาเยือนและรับประทานอาหารค่ำกับครอบครัวบอล ซึ่งข้อมูลที่ได้รับในระหว่างการเยี่ยมเยียนครั้งนี้ได้นำไปสู่การปฏิบัติการที่โบสถ์เมาท์ไซออน (Mount Zion Church)

การฟื้นฟูและการอนุรักษ์ในยุคสมัยใหม่

หลังจากผ่านเจ้าของมาหลายราย ในปี ค.ศ. 1940 นายและนางเจมส์ เอช. ไซมิงตัน (James H. Symington) ได้ซื้อที่ดินแห่งนี้และดำเนินการบูรณะคฤหาสน์ครั้งใหญ่ รวมถึงการติดตั้งระบบประปาและไฟฟ้าภายในบ้าน

ครอบครัวไซมิงตันได้เปลี่ยนฟาร์มให้เป็นแหล่งผลิตป๊อปคอร์นรายใหญ่ที่สุดในฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา จนกระทั่งตลาดป๊อปคอร์นทรุดตัวลงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากนั้นพวกเขาจึงหันมาเลี้ยงปศุสัตว์ เช่น วัวและหมู รวมถึงปลูกข้าวสาลี ข้าวโพด และหญ้าสำหรับอาหารสัตว์

ในปี ค.ศ. 1985 นางไซมิงตันได้บริจาคฟาร์มขนาด 286 เอเคอร์ ให้กับหน่วยงานอุทยานภูมิภาคเวอร์จิเนียตอนเหนือ (Northern Virginia Regional Park Authority - NVRPA) เนื่องจากความกังวลต่อการขยายตัวของเมืองและจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในเคาน์ตี้ลาวดัน ปัจจุบัน NVRPA บริหารจัดการเทมเพิลฮอลล์ในฐานะฟาร์มที่ยังคงทำงานอยู่และเป็นศูนย์การเรียนรู้เชิงตีความ

เทมเพิลฮอลล์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินที่มีส่วนร่วมในเขตประวัติศาสตร์ชนบทคาต็อกติน (Catoctin Rural Historic District) ซึ่งมีพื้นที่ 25,000 เอเคอร์ และได้รับการขึ้นทะเบียนในหอจดหมายเหตุแห่งชาติ (National Register of Historic Places) เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007

ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

คฤหาสน์เทมเพิลฮอลล์เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของสถาปัตยกรรมสไตล์เฟเดอรัลในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 โดยมีลักษณะเด่นดังนี้:

• โครงสร้าง: ตัวบ้านสร้างด้วยอิฐแบบ Flemish bond มีหน้ากว้าง 5 ช่อง (five-bay facade) และหลังคาทรงปั้นหยา (hipped roof)
• ทางเข้า: มีมุขหน้าบ้านแบบดอริก (Doric portico) ขนาดเล็ก ปกคลุมทางเข้าหลัก ซึ่งด้านบนประดับด้วยช่องแสงรูปครึ่งวงกลม (fanlight) ที่สวยงาม
• รายละเอียด: หน้าต่างเป็นแบบบานเลื่อนคู่ขนาดใหญ่ (six-over-six double-sash windows) มีแถบประดับ (frieze) ล้อมรอบตัวอาคาร และมีปล่องไฟสูงอยู่ที่ปลายทั้งสองด้านของตัวบ้าน
• สิ่งปลูกสร้างอื่น: ในพื้นที่ยังมีโรงรมควันอิฐทรงสี่เหลี่ยม และโรงนาโครงไม้จากศตวรรษที่ 19 อีกสองหลัง